Księga Psalmów 150:1 – znaczenie i zastosowanie

Wzywa się nas tutaj z największą stanowczością, byśmy chwalili Boga. Jeśli psalm ten był przeznaczony przede wszystkim dla lewitów, sług świątyni, którzy śpiewali i grali na instrumentach w domu Pana, to i tak przemawia również do nas. My także zostaliśmy ustanowieni duchowymi kapłanami Boga. Powtarzające się wezwanie pokazuje, że uwielbienie jest ważnym i niezbędnym obowiązkiem, który powinniśmy podejmować często i z ochotą, choć z natury przychodzi nam to z trudem i bez zapału. Dlatego potrzebujemy ponawianego wezwania, raz za razem, w każdym kolejnym wersie i przy każdym kolejnym nakazie.

Zwróćmy uwagę, skąd płynie to uwielbienie i gdzie szczególnie rozbrzmiewa. Płynie ze świątyni, dlatego chwalmy Boga właśnie tam. Niech Jego kapłani i lud, zgromadzeni w tym miejscu, oddają Mu cześć. Gdzie mielibyśmy chwalić Boga bardziej niż tam, gdzie szczególnie objawia swoją chwałę i obdarza łaską? Chwalmy Boga za Jego świątynię i za błogosławieństwa, którymi cieszymy się, ponieważ jest pośród nas (Księga Ezechiela 37:26). Niektórzy odczytują te słowa jako wezwanie: „Chwalcie Boga w Jego świętych”. Warto wtedy dostrzec obraz Boga w tych, którzy zostali uświęceni, miłować ich ze względu na ten obraz i chwalić Boga w nich, gdy ich chwalimy.

Uwielbienie rozbrzmiewa także na nieboskłonie ukazującym Jego potęgę, w rozległym niebie, nad którym sprawuje władzę. Chwalmy Boga za Jego moc i chwałę widoczne w niebiosach: w ich ogromie, jasności i wspaniałości oraz w potężnym wpływie, jaki wywierają na ziemię. Niech przewodzą w tym dziele ci, którzy przebywają na nieboskłonie Jego mocy — święci aniołowie. Niektórzy uznają, że zarówno świątynia, jak i nieboskłon Jego mocy oznaczają najwyższe niebiosa, gdzie przebywa Boża chwała. To rzeczywiście Jego świątynia i święte miejsce, w którym chwała Boga rozbrzmiewa nieustannie, o wiele piękniej, niż my potrafimy Go chwalić. Gdy nasze uwielbienie wydaje się słabe, pociechą jest świadomość, że tam trwa ono tak doskonale.

To uwielbienie należy się Bogu z wielu powodów. Jednym z nich są dzieła Jego mocy: chwalmy Go za potężne czyny i wszelkie przejawy Jego siły — w opatrzności, łasce, stworzeniu, rządach nad światem i odkupieniu; za to, co czyni dla wszystkich ludzi, a szczególnie dla swojego Kościoła i swoich dzieci (Księga Psalmów 150:2). Drugim powodem jest chwała i majestat Jego istoty: chwalmy Go stosownie do Jego niezrównanej wielkości i wspaniałości. Nasze uwielbienie nigdy nie dorówna wielkości Boga, bo jest ona nieskończona. Skoro jednak Bóg przewyższa wszystko, co potrafimy pomyśleć i wyrazić, powinniśmy wznosić nasze myśli i słowa tak wysoko, jak tylko możemy. Nie obawiajmy się przesadnej pochwały Boga, jak często obawiamy się jej, gdy chwalimy nawet dobrych i wielkich ludzi. Nie możemy wyolbrzymić wielkości Boga; grozi nam raczej, że powiemy zbyt mało. Dlatego nawet po dołożeniu wszelkich starań musimy przyznać, że chwaliliśmy Go jedynie w świetle Jego niezrównanej wielkości, a nie na miarę tej wielkości.

Psalm pokazuje również, jak składać Bogu uwielbienie: przy użyciu różnych instrumentów muzycznych, wykorzystywanych w służbie świątynnej (Księga Psalmów 150:3–5). Nie musimy dokładnie ustalać, jakie to były instrumenty, bo wówczas były powszechnie znane. Ważne jest to, że serce psalmisty przepełniała chwała Boga i pragnął, by to dobre dzieło trwało. Uczy nas to także, że w służbie Bogu nie powinniśmy szczędzić wysiłku ani środków. Przede wszystkim zaś pokazuje, że najlepszą muzyką w Bożych uszach jest święte, oddane Mu usposobienie: nie sam dźwięk, lecz szczere serce. Chwalmy Boga mocną wiarą, świętą miłością i radością, pełnym zaufaniem do Chrystusa, pewnością zwycięstwa nad siłami ciemności, tęsknotą za Nim i zadowoleniem, które znajdujemy w Nim. Chwalmy Go, przestrzegając wszystkich Jego przykazań, z radością przyjmując wszystko, co nas spotyka, radując się Jego miłością i polegając na Jego dobroci. Chwalmy Go, działając dla dobra Jego łaskawego królestwa i żyjąc w nadziei na Jego chwalebne królestwo.

Różne instrumenty uczą również, że uwielbienie powinno rozbrzmiewać w doskonałej harmonii. Nie powinny sobie nawzajem przeszkadzać, lecz wzajemnie się wspierać. W Nowym Testamencie taką harmonię ukazuje wspólne oddawanie chwały Bogu jednym sercem i jednym głosem (List do Rzymian 15:6).

Kto ma składać to uwielbienie? Wszystko, co oddycha, ma chwalić Pana (Księga Psalmów 150:6). Psalm rozpoczyna się wezwaniem skierowanym do służących w świątyni, lecz kończy wezwaniem obejmującym wszystkich ludzi. Zapowiada czas, gdy poganie zostaną włączeni do Kościoła, a ta ofiara uwielbienia będzie składana na całym świecie i przyjęta równie dobrze jak w Jerozolimie (Księga Malachiasza 1:11). Niektórzy sądzą, że określenie „wszystko, co oddycha” obejmuje także stworzenia niższe, podobnie jak w czasie potopu obejmowało wszystko, co miało w nozdrzach tchnienie życia (Księga Rodzaju 7:22). Stworzenia te chwalą Boga na swój sposób, stosownie do swoich możliwości. Śpiew ptaków jest pewną formą oddawania Bogu chwały. Nawet zwierzęta niejako mówią człowiekowi: „Gdybyśmy potrafiły, chwaliłybyśmy Boga, więc Ty czyń to za nas”. Jan ujrzał w widzeniu, jak chwałę oddaje każde stworzenie w niebie, na ziemi i pod ziemią (Apokalipsa św. Jana 5:13).

Inni sądzą, że chodzi tylko o ludzi, ponieważ Bóg w szczególny sposób tchnął w nich tchnienie życia i stali się istotami żywymi (Księga Rodzaju 2:7). Skoro Ewangelia ma być głoszona każdemu stworzeniu, czyli każdemu człowiekowi, słuszne jest, by każdy człowiek chwalił Pana. Życie i oddech są nam dane po to, by poświęcać je na chwałę Boga. Nie ma lepszego sposobu, by z nich korzystać. Nasze modlitwy nazywane są tchnieniem (Lamentacje 3:56). Niech więc każdy, kto w modlitwie zwraca się do Boga i znajduje w tym błogosławieństwo, oddaje Mu także chwałę. Skoro oddychamy, niech nasz oddech wypełnia chwała Boga. Żyjmy uwielbieniem jak czymś naturalnym, jak powietrzem, którym oddychamy i bez którego nie moglibyśmy żyć.

Nasz oddech nieustannie przemija i wkrótce go zabraknie. Skoro niedługo wydamy ostatnie tchnienie, chwalmy Pana, póki jeszcze oddychamy. Wtedy z pociechą wydamy ostatnie tchnienie, a gdy śmierć odbierze nam oddech, przejdziemy do lepszego miejsca, gdzie będziemy mogli swobodniej i pełniej oddychać chwałą Boga.

Pierwsze trzy księgi Psałterza, według podziału hebrajskiego, kończyły się słowami „Amen i Amen”. Czwarta kończyła się słowami „Amen, Alleluja”. Ostatnia księga, a wraz z nią cały Psałterz, kończy się jednak samym „Alleluja”, ponieważ ostatnie sześć psalmów poświęcono w całości chwale Boga, bez słów skargi czy prośby.

Im bliżej końca życia są wierzący, tym bardziej powinni być przepełnieni uwielbieniem Boga. Niektórzy uważają, że ten ostatni psalm ma ukazywać dzieło uwielbionych świętych w niebie, którzy nieustannie chwalą tam Boga. Według tego odczytania wspomnianych tu instrumentów muzycznych nie należy rozumieć dosłownie, podobnie jak złoto, perły i drogocenne kamienie zdobiące Nowe Jeruzalem są symbolami niebiańskiej chwały (Apokalipsa św. Jana 21:18, Apokalipsa św. Jana 21:19).

Tak jak drogocenne kamienie wskazują na wspaniałość nieba, tak instrumenty wskazują na wielkość uwielbienia, które oddają tam święci. Modlitwa przemieni się w wieczne uwielbienie. Nie będzie w nim przerwy ani znużenia: tylko niekończące się „Alleluja” i wciąż nowe pieśni.

Warto często rozmyślać o tym, co robią uwielbieni święci w niebie, zwłaszcza o tych, których znaliśmy na ziemi, a którzy odeszli już do Boga. Taka myśl powinna nie tylko budzić w nas tęsknotę za spotkaniem z nimi, lecz także pobudzać do wypełniania na ziemi woli Boga, tak jak oni czynią to w niebie. Poświęcajmy temu błogosławionemu dziełu jak najwięcej czasu, bo mamy nadzieję spędzić w nim radosną wieczność.

Tam rozbrzmiewa słowo „Alleluja” (Apokalipsa św. Jana 19:1, Apokalipsa św. Jana 19:3). Odpowiadajmy na nie już teraz, jako ci, którzy mają nadzieję wkrótce dołączyć do tego uwielbienia: Alleluja, chwalmy Pana.