Księga Psalmów 148:7 – znaczenie i zastosowanie

Skoro ziemia i otaczające ją powietrze są jak najniższa część wszechświata, powinniśmy szukać powodów, by być zadowoleni z miejsca, które w nim zajmujemy. Nic nie porusza bardziej — poza czasem, gdy odwiedził ją Syn Boży — niż to, że nawet w tym mrocznym i grzesznym świecie oddaje się chwałę Bogu: „Chwalcie Pana z ziemi” (Księga Psalmów 148:7). Tak jak światło słoneczne, które dociera prosto z nieba, odbija się od ziemi, choć słabiej, tak chwała dla Boga powinna wznosić się z tego zimnego i zanieczyszczonego świata.

Po pierwsze, do tego wielkiego chóru zostają wezwane nawet stworzenia pozbawione rozumu, bo i przez nie Bóg może być uwielbiony (Księga Psalmów 148:7-10). Niech potwory morskie lub wieloryby, które igrają w głębinach (Księga Psalmów 104:26), chwalą Pana, który okazuje swoją moc, panując nad Lewiatanem, czyli wielorybem (Księga Hioba 41:1). Głębie i wszystkie ich stworzenia chwalą Boga: zarówno morze i żyjące w nim zwierzęta, jak i głębiny ziemi oraz ich mieszkańcy. Z głębin można prawdziwie chwalić Boga, tak jak można się z nich do Niego modlić.

Gdy spojrzymy w niebo, zobaczymy wiele niezwykłych zjawisk, które szczególnie ukazują moc wielkiego Stwórcy. Są wśród nich zjawiska ogniste, takie jak błyskawice. Są zjawiska związane z wodą, takie jak grad i śnieg, oraz para, z której powstają. Są też zjawiska związane z wiatrem, jak gwałtowne wichry. Nie wiemy, skąd się biorą ani dokąd zmierzają, skąd pochodzi ich wielka siła ani jak ustaje. Wiemy jednak, że wypełniają słowo Boga i czynią tylko to, co On postanowi. Chrystus okazał swoją boską moc, gdy rozkazał nawet wiatrom i morzu, a one były Mu posłuszne. Ludzie, którzy odmawiają posłuszeństwa słowu Boga i występują przeciw niemu, okazują się bardziej nieustępliwi niż wichry, bo nawet one są Mu posłuszne.

Spójrzmy na samą ziemię (Księga Psalmów 148:9), a zobaczymy wyniosłe miejsca: góry i wzgórza. Niektóre są jałowe, inne żyzne, ale jedne i drugie mogą skłaniać nas do uwielbienia Boga. Zobaczymy też wysokie rośliny. Niektóre cenimy za ich pożyteczność, jak różne drzewa rodzące owoce, a inne za ich majestat, jak wszystkie cedry, drzewa Pana (Księga Psalmów 104:16). Cedry nie są drzewami owocowymi, a jednak znalazły miejsce w świątyni Boga.

Spójrzmy teraz na świat zwierząt, a zobaczymy, że Boga uwielbiają nawet dzikie bestie i bydło służące ludziom (Księga Psalmów 148:10). Żadne stworzenie, czy to pełzające po ziemi, czy wzbijające się wysoko w powietrze, nie znajduje się poza wezwaniem do chwalenia Pana. W różnorodnych zdolnościach i instynktach stworzeń, w tym, jak Bóg się o nie troszczy i jak się nimi posługuje, objawia się wiele mądrości, mocy i dobroci Stwórcy. Gdy wszystko jest tak niezwykłe, a zarazem tak dobre, możemy jedynie z podziwem i wdzięcznością uznać wielkość Boga.

Po drugie, tym bardziej rozumem powinny posługiwać się wszystkie istoty rozumne, by chwalić Boga: królowie ziemi i wszyscy ludzie (Księga Psalmów 148:11, Księga Psalmów 148:12). Bóg ma być uwielbiony w nich i za nich, podobnie jak w stworzeniach niższego rzędu, bo ich serca są w ręku Pana i posługuje się nimi według swojej woli. Boga uwielbia się w porządku panującym w królestwach, w rządzących i w tych, którzy są im poddani. Królowie panują dzięki Niemu, a ludzie są im poddani dzięki Niemu. Książęta i sędziowie otrzymują od Niego mądrość i władzę, dlatego powinniśmy za nich błogosławić Boga, bo są dla nas darem.

Boga należy też chwalić za rodziny, bo to On je ustanowił. Za wszelką pociechę, jaką dają sobie rodzice i dzieci, bracia i siostry, należy się chwała Bogu. Niech więc chwali Go każdy rodzaj ludzi. Wezwanie to obejmuje osoby ze wszystkich warstw społecznych, wysoko i nisko postawione. Szczególnie wzywa się królów, książąt i sędziów, bo ci, których Bóg obdarzył zaszczytami, powinni uczcić Go tym, co sami otrzymali. Ich władza i pozycja publiczna dają im większe możliwości przynoszenia Bogu chwały i dobrego Mu służenia.

Oczekuje się jednak również, że będą Go chwalić zwykli ludzie, a Bóg chętnie przyjmuje ich uwielbienie. Chrystus nie wzgardził okrzykami „Hosanna” wznoszonymi przez tłum. Młodzieńcy i dziewczęta, którzy często gromadzą się w radości, powinni przemieniać ją w uwielbienie. Niech ich radość stanie się święta, aby pozostała czysta. Chwalić Boga powinni też ludzie w każdym wieku. Starsi nadal mają wydawać ten owoc w podeszłym wieku, a ani wiek, ani słabość nie powinny być dla nich wymówką. Również dzieci powinny wcześnie zacząć chwalić Boga, bo nawet z ust niemowląt i karmionych piersią dzieci płynie doskonałe uwielbienie.

Mocny powód tego wszystkiego podaje Księga Psalmów 148:13: tylko Jego imię jest wzniosłe i godne chwały. Jego imię przewyższa każde inne. Nikt i nic poza Nim nie posiada pełni doskonałości. Jego chwała przewyższa wszystko, co jest na ziemi i w niebie, a jednak wszyscy mieszkańcy ziemi i nieba powinni Go chwalić, uznając zarazem, że Jego imię przewyższa wszelkie błogosławieństwo i wszelką chwałę.

Po trzecie, szczególną cześć powinni oddawać Bogu przede wszystkim Jego własny lud, obdarzony szczególnymi przywilejami (Księga Psalmów 148:14). Bóg podniósł róg swojego ludu, czyli jego godność, siłę, dostatek i potęgę. Izrael został na wiele sposobów wyróżniony spośród innych narodów, bo do niego należały przybrane synostwo, chwała i przymierza (List do Rzymian 9:4). Jego szczególnym zaszczytem było to, że był ludem bliskim Bogu, Jego szczególną własnością. Izraelici mogli wchodzić na dziedzińce Boga, natomiast obcy, który zbliżył się do dziedzińców, miał ponieść śmierć.

Bóg był blisko nich, ilekroć wzywali Go o pomoc. Przez Chrystusa to błogosławieństwo stało się udziałem także pogan, bo ci, którzy niegdyś byli daleko, zostali przyprowadzeni blisko przez Jego krew (List do Efezjan 2:13). Największym zaszczytem, jaki może spotkać człowieka, jest zbliżenie się do Boga, a im bliżej, tym lepiej. Największą bliskość osiągniemy wtedy, gdy znajdziemy się przy Nim w królestwie chwały.

Skoro Bóg tak wyróżnia swój lud, oczekuje, że lud ten odwzajemni się Mu czcią: „Chwalcie Pana”. Niech będzie uwielbieniem wszystkich Jego świętych — Tym, którego chwalą, bo On sam jest ich chlubą. „On jest twoją chlubą i twoim Bogiem” (Księga Powtórzonego Prawa 10:21).

Niektórzy rozumieją wyrażenie „róg jego ludu” jako odniesienie do Dawida, który jest zapowiedzią Chrystusa. Bóg wzbudził Chrystusa jako władcę i Zbawiciela, i to On jest prawdziwą chlubą wszystkich swoich świętych, teraz i na wieki. To dzięki Niemu stają się oni ludem bliskim Bogu.