Księga Psalmów 148:1 – znaczenie i zastosowanie

Żyjemy w mrocznym i niespokojnym świecie, dlatego niewiele wiemy o świecie światłości i chwały, który rozciąga się nad nami. Żyjemy w wąskich granicach i trudno nam pojąć ogrom tej wyższej rzeczywistości. Wiemy jednak, że nad nami istnieje świat błogosławionych aniołów, którzy chwalą Boga, niezliczony zastęp. Tysiące tysięcy Mu służą, a dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy stoi przed Nim. Chwałą Boga jest to, że ma takich sług, ale jeszcze większą chwałą — że ich nie potrzebuje i w żaden sposób nie korzysta z ich pomocy.

Właśnie ten jasny i radosny świat psalmista ma na myśli w wersetach 1 i 2. Zaczyna od niebios, od wysokości ponad nami. Skoro niebiosa są nad nami, powinniśmy wznosić serca ponad świat, ku Bogu w niebie, i kierować myśli ku temu, co w górze. Pragnie, by Bóg był chwalony z niebios, a duch uwielbienia stamtąd przenikał do naszego świata. Często z trudem, z małym zapałem i słabo chwalimy Boga, ale ci, którzy są w górze, czynią to znacznie lepiej i nie przestają ani w dzień, ani w nocy.

Psalmista ma na myśli zwłaszcza aniołów Boga, Jego zastępy, i wzywa ich, by Go chwalili. Nie ulega wątpliwości, że aniołowie Boga są Jego wojskiem. Gdy tylko zostali stworzeni, zostali zaciągnięci do służby, uzbrojeni i wyszkoleni. Bóg posługuje się nimi w swoich bitwach, a oni zachowują szyk, znają swoje miejsce i wykonują Jego rozkazy. Trudniej wyjaśnić, co psalmista ma na myśli, wzywając ich do chwalenia Boga. Nie powiedziałbym, że o tym zapominają, bo Pismo Święte mówi, że przez wspólnotę zwierzchności i władze poznają wieloraką mądrość Boga (List do Efezjan 3:10). Powiem raczej, że nie potrzebują przypomnienia, ponieważ nieustannie chwalą Boga, a ich uwielbieniu niczego nie brakuje. Gdy więc śpiewamy ten psalm i wzywamy aniołów, by chwalili Boga, jak w Księdze Psalmów 103:20, wyrażamy pragnienie, by Bóg był chwalony przez najlepszych sług i w najlepszy sposób. Cieszy nas myśl, że właśnie tak jest chwalony, i odczuwamy duchową więź z tymi, którzy mieszkają w Jego domu w górze i nieustannie Go uwielbiają. Przez wiarę, nadzieję i świętą miłość dołączyliśmy do niezliczonej rzeszy aniołów (List do Hebrajczyków 12:22).

Nad nami znajduje się nie tylko zgromadzenie błogosławionych duchów, lecz także wielki układ świetlistych ciał niebieskich — one również chwalą Boga. Na tyle, na ile je poznajemy, dają nam powód, by oddawać Bogu chwałę nie tylko za ich istnienie, lecz także za dobro, które przynoszą ludziom. Słońce, księżyc i gwiazdy są stale przed naszymi oczami, w dzień i w nocy, niczym zwierciadła ukazujące nam słaby cień, a nie pełne podobieństwo chwały Ojca świateł (Księga Psalmów 148:3). Wielkie światła, słońce i księżyc, nie są zbyt wspaniałe ani zbyt jasne, by nie mogły Go chwalić, a mniejsze światła, gwiazdy, nie są zbyt małe, by się liczyć. Bałwochwalcy uczynili ze słońca, księżyca i gwiazd bogów i oddawali im cześć. Czcili stworzenie zamiast Stwórcy, bo stworzenie łatwiej było zobaczyć. My jednak oddajemy cześć tylko prawdziwemu Bogu, dlatego włączamy te światła do grona tych, którzy wraz z nami Go uwielbiają, i wzywamy je, by Go chwaliły. Są, można powiedzieć, jak lewici — słudzy świątynni towarzyszący nam, gdy kapłani składają tę duchową ofiarę.

Ponad słońcem i gwiazdami są niebiosa niebios, siedziba błogosławionych. Ich ogrom i blask przynoszą Bogu wielką chwałę, bo niebiosa niebios należą do Pana (Księga Psalmów 115:16), a jednak nie mogą Go pomieścić (Pierwsza Księga Królewska 8:27). Doktor Hammond rozumie to określenie jako górne warstwy powietrza albo całe powietrze, tak jak w Księdze Psalmów 68:33. Pismo Święte mówi również o niebie niebios, skąd Bóg posyła swój głos, potężny głos — czyli grzmot. Mówi też o wodach ponad niebiosami, o chmurach zawieszonych w powietrzu i zgromadzonych na dzień bitwy i wojny (Księga Hioba 38:23). Mamy powód, by chwalić Boga nie tylko za to, że te wody nie zalewają już ziemi, lecz także za to, że ją nawadniają i sprawiają, że wydaje plony. Parafraza chaldejska mówi: „Chwalcie Go, niebiosa niebios, i wy, wody, które podlegacie słowu Tego, który jest ponad niebiosami”, bo klucz do chmur jest jednym z kluczy znajdujących się w ręku Boga. Otwiera, a nikt nie może zamknąć. Zamyka, a nikt nie może otworzyć.

Niech chwalą imię Pana — to znaczy, chwalmy imię Pana także ze względu na nie, dostrzegając, ile nowych powodów do uwielbienia możemy w nich znaleźć. Bóg je stworzył, obdarzył je mocą i wyznaczył im miejsce. Choć są tak potężne, powołał je do istnienia z niczego, a one powstały na Jego słowo. Bóg stworzył je rozkazem, dlatego może im rozkazywać. Jego władza powinna być zawsze uznawana i przyjmowana, bo kiedyś przemówił z taką mocą.

Bóg nadal je podtrzymuje, zachowuje przy istnieniu, utrzymuje na ich miejscach i wyznacza ich ruchy (Księga Psalmów 148:6). Ustanowił je na wieki wieków, czyli do końca czasu. To krótka wieczność, ale dla nich jest wiecznością. Będą trwały tak długo, jak będą potrzebne. Bóg ustanowił prawo stworzenia, które nie przeminie. Boża mądrość ustanowiła to prawo, dlatego nie trzeba go zmieniać. Zostało utrwalone Jego władzą i wierną mocą, dlatego nie może ulec zmianie. Wszystkie stworzenia, które kiedyś chwaliły Boga za to, że je stworzył, powinny nadal Go chwalić za to, że podtrzymuje je przy istnieniu. Mamy dobry powód, by Go chwalić również za to, że zachowuje je w granicach swojego prawa — dzięki temu wody ponad niebiosami nie zatopiły ponownie ziemi.