Księga Psalmów 148:4 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 148:4 rozszerza wezwanie do chwały aż po miejsca, których człowiek nie potrafi ogarnąć wzrokiem: „Chwalcie Go, najwyższe nieba i wody, które są ponad niebem”. Psalmista nie zatrzymuje się na ziemi ani na ludziach. Kieruje wzrok coraz wyżej i tam również zaprasza do uwielbienia. Wody ponad niebem wydają się odległe i obce, a mimo to zostają włączone do wspólnego chóru razem z aniołami, słońcem i gwiazdami. Ten obraz łagodnie porusza to, co w sercu bywa ciasne. Zdarza się, że trudne przeżycia wydają się zbyt małe, by cokolwiek znaczyć w tak wielkim świecie. Psalm mówi coś innego: nawet to, co najdalsze i najbardziej niedostępne, ma swoje miejsce w uwielbieniu Boga. Nic, co dzieje się w świecie, nie jest wyjęte spod Jego spojrzenia. Warto też zauważyć, że w wersecie 5 psalmista podaje powód tej chwały: Bóg nakazał i wszystko zostało stworzone. Pochwała nie jest więc wymuszonym śpiewem ani chwilowym uniesieniem. Wypływa z wiary w Stwórcę, który jest wierny temu, co powołał do istnienia.

Werset 4 Księgi Psalmów 148 rozszerza wezwanie do pochwały poza świat widoczny z ziemi: obejmuje „najwyższe nieba i wody, które są ponad niebem”. To poetycki obraz kosmosu, nie próba przedstawienia jego naukowej budowy. W języku psalmu niebo rozciąga się dalej, niż sięga ludzki wzrok, a mimo to pozostaje częścią stworzenia wezwanego do oddawania chwały Bogu. Warto zauważyć zmianę perspektywy: wcześniej wymienione są słońce, księżyc i gwiazdy, teraz zaś pojawiają się obszary nieba niedostępne ludzkiej obserwacji. Pochwała nie ogranicza się do tego, co człowiek potrafi zobaczyć, opisać ani wykorzystać. Cały porządek stworzenia zależy od Boga; sąsiednie wersety mówią, że zostało ono powołane do istnienia Jego nakazem i trwa zgodnie z ustanowionym przez Niego prawem. Nie oznacza to, że niebo i wody wypowiadają słowa tak jak ludzie. Poetyckie wezwanie ukazuje ich istnienie i trwanie jako świadectwo Bożej wielkości. Psalm podważa więc przekonanie, że uwielbienie jest wyłącznie ludzką czynnością: człowiek dołącza do porządku stworzenia, które w całości wskazuje na Stwórcę.

Werset kończy się dwukropkiem, więc to dopiero początek wezwania. Psalm zaprasza do chwały z niebios i wysokości, a ten fragment wskazuje na najwyższe nieba oraz „wody, które są ponad niebem”. Zwykle o chwaleniu myślimy jako o czymś, co wychodzi z ludzkich ust. Tymczasem psalm stawia obok siebie słońce, księżyc, gwiazdy i wody z wysokości. Księga Psalmów 148:5 wyjaśnia źródło tej chwały: Bóg nakazał i wszystko zostało stworzone. Chwała stworzenia płynie więc z tego, że pochodzi od Stwórcy i trwa z Jego woli. Księga Psalmów 148:6 dodaje, że Bóg utwierdził te rzeczy na zawsze i nadał im prawo, które nie przeminie. Trwałość tego porządku jest darem Stwórcy. Najwyższe części stworzenia, często poza zasięgiem ludzkiego wzroku, pokazują, że wielbienie nie potrzebuje widowni. Ta chwała istnieje przed człowiekiem i ponad nim. Najwyższe miejsca świata śpiewają więc bez publiczności, bo ich chwała dotyczy Stwórcy, a nie ludzkiego uznania.

W tym wersecie wezwanie do chwały obejmuje „najwyższe nieba” i wody ponad niebem. To, co leży poza zasięgiem ludzkiego wzroku i poznania, również zostaje włączone w hymn stworzenia. Psalmista nie mierzy wielkości świata jego użytecznością. Niebo nie musi być tylko tłem dla ziemskiego życia, by należeć do opowieści o chwale Boga. Obraz wód ponad niebem przywołuje ogrom i tajemnicę kosmosu, oglądanego oczami dawnego poety. Nie jest to opis naukowy, lecz język uwielbienia: całe stworzenie, od widzialnego po niedostępne, wskazuje poza siebie. W sąsiednich wersetach psalm mówi, że stworzenie powstało na rozkaz Boga i zostało przez Niego utwierdzone na wieki. Jego trwałość nie jest więc samowystarczalnością, lecz darem. W Księdze Psalmów 148:4 człowiek nie zajmuje środka tej pieśni. Staje pośród świata, który istniał przed nim i którego pełni nie ogarnia. To miejsce może przynieść pokorę, ale i pociechę: chwała Boga nie zależy od ludzkiego głosu. Nawet to, czego człowiek nie potrafi zobaczyć ani nazwać, należy do stworzenia wezwanego do uwielbienia.