Księga Psalmów 148:12 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z wezwania do chwały, które otwiera Księga Psalmów 148:1. Niebo, ziemia i wszystko, co stworzone, ma wychwalać Boga, a w Księdze Psalmów 148:12 widać, jak szeroko zakreślono ten krąg: „młodzieńcy, a także dziewice, starcy wraz z młodzieżą”. Obok siebie stoją ci, których siły są w pełnym rozkwicie, i ci, których życie jest już długie i naznaczone zmęczeniem, a wiek nie dzieli ich w tym wezwaniu. Najbardziej poruszające wydaje mi się właśnie to zestawienie. Starcy stoją w tym samym szeregu co młodzi, bez obowiązku udawania sił, których już nie mają. Psalm nie czeka, aż człowiek stanie się wystarczająco dojrzały, zdrowy czy radosny, by móc wychwalać. Wpisuje w chór ludzi w bardzo różnych etapach życia, co pokazuje, że uwielbienie nie jest nagrodą dla najsilniejszych. Warto też zauważyć, że fragment niczego nie stawia jako warunku. Nie opisuje, jak ci ludzie mają się czuć ani czego powinni się wyrzec. Ustawia ich po prostu obok siebie w jednym wezwaniu, a przez to przypomina, że każde pokolenie i każdy etap drogi mają swoje miejsce w chórze stworzenia.

Werset Księgi Psalmów 148:12 wymienia młodzieńców, dziewice, starców i młodzież. To nie osobna nauka o wieku, lecz część szerokiego wezwania do chwalenia Boga: wcześniej obejmuje ono niebo, pogodę, rośliny, zwierzęta, a także królów i narody. Werset pokazuje, że pochwała nie należy do jednej grupy ani do jednego etapu życia. Zestawienie podkreśla rozległość tego wezwania. Wymienieni są młodzi mężczyźni i kobiety, osoby starsze oraz młodzież. Psalm nie przypisuje im odmiennych zadań ani nie stawia jednych wyżej od drugich. Każda z tych grup zostaje włączona w tę samą odpowiedź stworzenia na wielkość Boga. Nie oznacza to, że wszyscy przeżywają wiarę identycznie; tekst mówi o wspólnym adresacie pochwały, nie o jednakowych doświadczeniach. W następnym wersecie uzasadnienie jest jasne: imię Pana jest wzniosłe, a Jego majestat góruje nad ziemią i niebem. Dopiero zakończenie psalmu wyróżnia Izraela jako lud bliski Bogu. Werset 12 nie zaciera więc różnic między ludźmi. Umieszcza różne pokolenia we wspólnym porządku uwielbienia, którego centrum nie jest wiek, lecz Bóg.

W Księdze Psalmów 148:12 czytamy: „młodzieńcy, a także dziewice, starcy wraz z młodzieżą”. Ten werset zamyka długi szereg tych, którzy mają chwalić Pana. Wcześniej wymienione są niebiosa, słońce, gwiazdy, ogień, grad, góry i zwierzęta. Dopiero potem przychodzą ludzie. Psalmista nie wybiera jednej grupy wiekowej. Stawia obok siebie młodych i starszych, czyli ludzi z różnych etapów życia. W codzienności chwała wygląda w każdym wieku inaczej. Młodzieniec może śpiewać z zapałem i gotowością na nowe drogi, a starszy człowiek może dziękować za lata, w których Pan prowadził go przez choroby, straty i zmiany. Obie formy są prawdziwą pochwałą, choć brzmią odmiennie. Sam tekst nie ustala tu kolejności ani stopni ważności. Nie mówi, że starsi chwalą lepiej, ani że młodzi mają dopiero się przygotować. Wers opisuje wspólnotę, w której każdy wiek ma swoje miejsce przy Bożym majestacie. Nikt nie jest za młody ani za stary, by wychwalać imię Pana, które według następnego wersetu jest wzniosłe ponad ziemią i niebem. Pieśń śpiewana razem przez młodych i starych brzmi pełniej niż każdy głos osobno. Psalm 148 pokazuje, że chwała Bogu nie należy do jednego etapu życia, a każdy wiek wnosi do niej coś własnego.

Księga Psalmów 148:12 wymienia młodzieńców, dziewice, starców i młodzież. To część wezwania, by ziemscy ludzie chwalili Boga, pośród szerokiego chóru obejmującego władców, narody, stworzenia i niebo. Psalm nie wyróżnia jednego wieku jako bardziej zdolnego do uwielbienia. Głos należy do wszystkich. W tej krótkiej wyliczance spotykają się różne pory życia. Młodość przynosi siłę i początek drogi, starość niesie pamięć długiego trwania; młodzi i starsi nie stoją poza wspólnym wezwaniem. Nie chodzi o to, że każdy musi wyrażać wiarę w ten sam sposób. Psalm otwiera przestrzeń, w której różne głosy mogą zwracać się ku jednemu Bogu. Obrazem tego fragmentu jest wielogłosowy chór, w którym żaden głos nie musi udawać innego. Wspólnota wiary obejmuje dziecko uczące się pierwszych słów modlitwy, młodego człowieka stawiającego pytania i osobę starszą, której pochwała może być cicha. Ich miejsce nie wynika z osiągnięć ani z wieku, lecz z przynależności do świata, który oddaje chwałę Stwórcy. Psalm prowadzi wzrok ku imieniu Pana, jedynemu wzniosłemu ponad ziemią i niebem. Pokolenia są różne, a jednak ich chwała spotyka się w Bogu.