Księga Psalmów 115:9 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach wszyscy jesteśmy gorąco zachęcani, by ufać Bogu i nie pozwolić, żeby drwiny pogan z naszych trudności zachwiały tym zaufaniem. Poleganie na martwych bożkach jest nierozsądne, mądrze jest natomiast ufać żywemu Bogu. On jest pomocą i tarczą dla tych, którzy Mu ufają: pomaga im w tym, co dobre, i strzeże ich przed tym, co złe.

Niech więc Izrael ufa Panu. Chodzi o cały lud, a także o każdego człowieka z osobna. Niech Izrael powierzy Bogu wszystko i wierzy, że Bóg pokieruje wszystkim dla jego dobra oraz będzie jego pomocą i tarczą. Niech Panu ufają także kapłani, Jego słudzy, i cały ród Aarona (Księga Psalmów 115:10). Wrogowie często szczególnie ich nienawidzą i atakują, dlatego Bóg otacza ich szczególną troską. W najtrudniejszych chwilach powinni dawać innym przykład radosnego zaufania Bogu i niezachwianej wierności wobec Niego.

Niech ufają Mu również prozelici, którzy nie urodzili się Izraelitami, ale boją się Pana, bo On ich nie zawiedzie ani nie opuści (Księga Psalmów 115:11). Gdziekolwiek jest prawdziwa bojaźń Boża, tam może być również ufna wiara w Boga. Ci, którzy szanują Jego słowo, mogą na nim polegać.

Otrzymujemy też mocne powody, by ufać Bogu i całkowicie w Nim odpoczywać. Pomyślmy najpierw o tym, czego już doświadczyliśmy: „Pan o nas pamiętał” (Księga Psalmów 115:12). Bóg pamiętał o nas nie tylko od czasu do czasu, ale zawsze, a zwłaszcza w szczególnych chwilach. Pamiętał o naszych potrzebach i ciężarach, o naszych modlitwach i swoich obietnicach, a także o więzi przymierza, która łączy Jego z nami. Wszystkie pocieszenia, których doświadczamy, płyną z tego, że Bóg życzliwie o nas myśli. Pamiętał o nas, choć my tak często o Nim zapominaliśmy. Powinno nas to skłaniać do ufności, bo przekonaliśmy się, że jest wierny.

Pomyślmy też o tym, czego możemy się spodziewać. Na podstawie tego, co już dla nas zrobił, możemy słusznie wyciągnąć wniosek, że będzie nam błogosławił. Ten, który był naszą pomocą i tarczą, nadal nią będzie. Ten, który pamiętał o nas w naszej nędzy, nie zapomni o nas. Pozostaje taki sam: ma tę samą moc i dobroć, a Jego obietnica jest niezłomna. Mamy więc dobry powód, by ufać, że Ten, który nas wybawił i wybawia, znów nas wybawi. Co więcej, będzie nam błogosławił, bo obiecał to uczynić i wypowiedział błogosławieństwo nad całym swoim ludem.

Boże błogosławieństwo to coś więcej niż życzliwe słowa. Oznacza, że Bóg rzeczywiście działa dla naszego dobra. Ci, którym błogosławi, są naprawdę błogosławieni. Obiecał błogosławić domowi Izraela, czyli narodowi w jego życiu społecznym. Będzie błogosławił domowi Aarona, czyli wspólnocie i jej służbie, w życiu religijnym. Kapłani mieli błogosławić lud, bo do tego zostali powołani (Księga Liczb 6:23), lecz to sam Bóg błogosławił kapłanów i nadawał moc ich błogosławieństwu. Będzie też błogosławił tym, którzy boją się Pana, nawet jeśli nie należą do Izraela ani do rodu Aarona. W każdym narodzie człowiek, który boi się Boga, jest przez Niego przyjęty i błogosławiony (Dzieje Apostolskie 10:34–35). Bóg błogosławi zarówno małym, jak i wielkim, młodym i starym. Najwięksi potrzebują Jego błogosławieństwa, a nie odmówi go także najpokorniejszym spośród tych, którzy się Go boją. Błogosławi zarówno słabych w wierze, jak i mocnych, jak jagnięta i owce w swojej trzodzie.

Obiecane jest również, że Pan pomnoży wasz dobytek i waszą liczbę (Księga Psalmów 115:14). Tych, którym błogosławi, Bóg także pomnaża. Jedno z pierwszych błogosławieństw brzmiało: „Bądźcie płodni i mnóżcie się”. Błogosławieństwo Boga przynosi wzrost liczebny, umacnia rodzinę, pomnaża majątek i przynosi szacunek. Przede wszystkim jednak przynosi wzrost w sprawach duchowych, ten, który apostoł nazywa wzrostem pochodzącym od Boga. Bóg pomnaża wiedzę, mądrość, łaskę, świętość i radość. Naprawdę błogosławieni są ci, których Bóg wciąż czyni mądrzejszymi, lepszymi i lepiej przygotowanymi do życia dla Niego i w niebie.

Obietnica ta dotyczy stałego, nieustającego wzrostu: „Pan będzie was pomnażał coraz bardziej”, aby człowiek wzrastał przez całe życie, aż osiągnie doskonałość, jak światło, które jaśnieje coraz mocniej (Księga Przysłów 4:18). To także wzrost, który obejmuje kolejne pokolenia: „was i wasze dzieci”. Rodzicom przynosi pociechę widok dzieci wzrastających w mądrości i sile. Dzieci tych, którzy boją się Boga, są otoczone błogosławieństwem od najmłodszych lat. „Jesteście błogosławieni przez Pana, wy i wasze dzieci” (Księga Psalmów 115:15). Każdy, kto je zobaczy, powinien przyznać, że są potomstwem błogosławionym przez Pana (Księga Izajasza 59:9).

Ci, którym błogosławi Pan, mają wszelkie powody, by ufać Mu jako swojej pomocy i tarczy, bo to On stworzył niebo i ziemię. Jego błogosławieństwa są darem, bo On sam niczego nie potrzebuje. Są też obfite, bo ma wszystko, by obdarzyć tych, którzy się Go boją i Mu ufają. Ten, który stworzył niebo i ziemię, z pewnością może obdarzyć szczęściem tych, którzy Mu ufają, i tak właśnie uczyni.

Psalmista zwraca się teraz ku chwale Boga i kończy postanowieniem, by nadal Go wysławiać. Bóg zasługuje na wielką chwałę (Księga Psalmów 115:16). Jego chwała sięga wysoko, bo niebo jest Jego domem i tronem. „Do Pana należą niebiosa, nawet najwyższe niebiosa”. Jest prawowitym właścicielem wszystkich skarbów światła i radości w wyższym, lepszym świecie i w pełni je posiada, bo sam jest nieskończenie jasny i szczęśliwy. Jego dobroć obejmuje także ziemię, którą dał ludziom, przeznaczając ją dla nich, gdy ją stworzył, aby zapewniała im pożywienie, napój i schronienie.

Bóg nadal pozostaje jednak jej najwyższym właścicielem. „Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia”, ale powierzył ją ludzkiej trosce, jak winnicę oddaną w dzierżawę pracownikom. Oczekuje od nich zapłaty i służby. Choć dał ludziom ziemię, wciąż ma ich na oku i rozliczy ich z tego, jak z niej korzystają. Kalwin ubolewał, że niegodziwi ludzie z jego czasów obracali ten werset w żart. Niektórzy robią to samo dzisiaj, jakby Bóg, oddawszy ziemię ludziom, przestał troszczyć się o nią i o tych, którzy na niej żyją. To haniebne nadużycie pięknego przykładu Bożej hojności i ludzkiego obowiązku wobec Boga.

Ze swojej wysokości, z najwyższych niebios, Bóg z pewnością widzi wszystkich ludzi. Ziemię powierzył ludzkości, ale niebo należy do dzieci Bożych. Umarli nie mogą już Go wysławiać, podobnie jak ci, którzy odeszli w milczenie, czyli do grobu (Księga Psalmów 115:17). Dusza żyje jednak dalej, niezależnie od ciała, i może wysławiać Boga. Dusze wiernych wysławiają Go po uwolnieniu od ciężarów cielesnego życia. Przechodzą do miejsca doskonałego światła i nieustannej służby.

Martwe ciało nie może jednak wysławiać Boga. Śmierć kończy publiczne oddawanie Mu czci w tym świecie pełnym trudności i konfliktów, a także kończy naszą pracę na ziemi. Grób jest miejscem ciemności i milczenia, gdzie nie ma pracy ani planowania. Psalmista przywołuje tę prawdę, prosząc o wybawienie od wrogów. Mówi: „Panie, jeśli nas pokonają i zgładzą, bożki zdadzą się zwyciężać, a nie pozostanie nikt, kto będzie Cię wysławiać, głosić Twoje imię i świadczyć przeciwko bałwochwalstwu”. Umarli nie wysławiają Pana tak jak my, przez działania i radości tego życia (Księga Psalmów 30:9; Księga Psalmów 88:10).

Dlatego słuszne i pilne jest, byśmy Go wysławiali (Księga Psalmów 115:18). Psalmista mówi: „Ale my, którzy żyjemy, będziemy błogosławić Pana. Będziemy to robić my i ci, którzy przyjdą po nas, odtąd i na zawsze”. Umarli nie mogą wysławiać Pana, dlatego my powinniśmy robić to tym wierniej. Inni już odeszli i skończyli swoją służbę, dlatego powinniśmy jeszcze pełniej oddać się Bogu i wypełnić miejsce, które po nich pozostało. „Mojżesz, mój sługa, umarł, teraz więc powstań, Jozue”. Sami wkrótce odejdziemy do krainy milczenia, lecz póki żyjemy, będziemy błogosławić Pana. Powinniśmy dobrze wykorzystać dany nam czas i wykonywać dzieło Tego, który posłał nas na świat, wysławiając Go, zanim zapadnie noc. Nadchodzi bowiem noc, gdy nikt nie będzie mógł pracować.

Pan będzie nam błogosławił (Księga Psalmów 115:12), czyli będzie działał dla naszego dobra. Dlatego my powinniśmy błogosławić Jego, czyli dobrze o Nim mówić. To niewielka odpłata za tak wielkie dary. Nie powinniśmy też wysławiać Go tylko sami, lecz zachęcać do tego innych: „Wysławiajcie Pana”. Wysławiajcie Go razem z nami, tam, gdzie jesteście, tak jak my wysławiamy Go tam, gdzie jesteśmy. Wysławiajcie Go także wtedy, gdy nas już nie będzie, aby chwała należała do Niego na wieki. Alleluja.