Księga Psalmów 115:18 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 115 zaczyna się od prośby, by chwała należała się Bogu, a nie ludziom. W Księdze Psalmów 115:17 pada gorzkie stwierdzenie, że ci, którzy zstępują do Szeolu, nie chwalą Pana. Werset 18 odpowiada na to krótko: „lecz my błogosławimy Pana odtąd i aż na wieki”. Ten zwrot brzmi jak głos kogoś, kto zna kruchość życia i mimo to nie zamilkł. W tych słowach słychać coś bardzo ludzkiego. Błogosławienie nie czeka, aż wszystko się ułoży. Psalmista mówi „my”, czyli o wspólnocie żyjących, którzy wiedzą, że ich czas jest ograniczony. Słowo „odtąd” wskazuje na to, co dzieje się już teraz, w zwykłym dniu i w zmęczeniu. Fraza „aż na wieki” wiąże ten głos z czasem, którego nie da się zmierzyć z perspektywy ziemi, i pozwala patrzeć na chwilę obecną jako na część czegoś większego. Może właśnie dlatego błogosławienie bywa najcichsze wtedy, gdy jest najtrudniej. Werset nie zapewnia, że ból zniknie, zanim zostanie wypowiedziana chwała. Pokazuje jednak, że między żalem a nadzieją jest miejsce na błogosławieństwo, i że należy ono do tych, którzy jeszcze oddychają.

„Lecz my błogosławimy Pana odtąd i aż na wieki” — finał wersetu łączy wspólnotowe wyznanie z obietnicą trwania. „My” nie oznacza tu jednostki odizolowanej, lecz głos ludzi, którzy razem oddają Bogu chwałę. Werset 17 mówi, że zmarli nie chwalą Pana; na tym tle słowa wersetu 18 podkreślają przywilej i odpowiedzialność żyjących: ich głos może teraz świadczyć o Bogu. Błogosławić Pana nie znaczy powiększać Jego wielkość, jak gdyby czegoś Mu brakowało. Psalm zaczyna się prośbą, by chwała należała do Bożego imienia ze względu na Jego łaskawość i wierność. Oddawanie chwały jest więc uznaniem tego, kim Bóg jest, a nie przypisywaniem sobie zasług. Wersety 15–16 przypominają, że to Pan stworzył niebo i ziemię, a ludziom dał ziemię. Słowa „odtąd i aż na wieki” nadają temu wyznaniu rozległy horyzont. Nie opisują kolejnych etapów ani nie obiecują braku cierpienia; wyrażają trwałość wspólnotowego uwielbienia. Psalm kończy się spojrzeniem poza chwilę: życie wierzących ma być odpowiedzią na wierność Boga.

Księga Psalmów 115:17 mówi, że ci, którzy zstępują do Szeolu, nie chwalą Pana. Werset 18 otwiera się słowem „lecz”, które stawia przed nami żywych. Tekst nie opisuje tego, co dzieje się po śmierci. Mówi natomiast o tym, kto w tej chwili może błogosławić Boga na ziemi. Warto zwrócić uwagę na czas. Psalmista pisze: „odtąd i aż na wieki”. Błogosławieństwo nie zależy więc od dobrych dni, od chwil, gdy wszystko układa się po myśli, ani od uroczystości w świątyni. Ten czas jest szeroki, bo łączy dzisiejszy dzień z wiecznością. Mieści się w nim zwykły wtorek przy zlewie i trudna rozmowa przy stole. Pierwsze wersety psalmu przypominają, że chwała należy się imieniu Pana. Dlatego błogosławieństwo nie musi być wielkim wyznaniem. Może być prostym zdaniem wypowiedzianym przy pracy, dziękczynieniem za chleb albo cichą decyzją, by w ciężkim tygodniu nie przestać ufać. Według Księgi Psalmów 115:16 niebo należy do Pana, a ziemia została dana synom ludzkim. Można więc powiedzieć, że życie na ziemi jest miejscem, w którym chwała Boża może zabrzmieć, dopóki trwa.

Werset kończy się obietnicą wspólnotową: „lecz my błogosławimy Pana odtąd i aż na wieki”. To „my” łączy głosy ludzi, którzy nie przypisują sobie chwały, lecz oddają ją Bogu za Jego łaskawość i wierność. Ich uwielbienie nie zależy od tego, czy inni dostrzegają Jego obecność. Psalm wcześniej przywołuje pytanie pogan: „A gdzie jest ich Bóg?”, a odpowiedzią wspólnoty jest zaufanie Temu, który jest w niebie i czyni, co zechce. W bezpośrednim sąsiedztwie tego wersetu psalm mówi o zmarłych, którzy nie chwalą Pana, i o żyjących, którzy Go błogosławią. Słowa „odtąd i aż na wieki” obejmują więc teraźniejszość i przyszłość, nie wyznaczając daty końca tej pochwały. Uwielbienie wyrasta z życia otrzymanego od Stwórcy i trwa dłużej niż pojedyncza chwila. Może przypominać pieśń przekazywaną z głosu do głosu: każdy śpiewa przez chwilę, a wspólnota niesie dalej to samo wyznanie. Psalm nie obiecuje, że wszystkie trudności znikną. Pokazuje raczej, komu należy się chwała, i nadaje ludzkiej wdzięczności horyzont większy niż pojedyncze pokolenie.