Księga Psalmów 113:2 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers otwiera się zdaniem, które brzmi jak wezwanie i jednocześnie jak obietnica dłuższa niż jeden dzień. Słowa „odtąd i aż na wieki” nie ograniczają błogosławienia do chwil, w których wszystko układa się dobrze. Słowo „odtąd” wiąże się z tym, co już się zaczęło, a „aż na wieki” nie zna granicy, którą można zmierzyć. Psalmista każe błogosławić imię Pana od wschodu słońca aż po jego zachód, czyli przez cały dzień, z jego światłem i jego zmierzchem. Psalm nie czeka, aż serce się uspokoi, zanim zacznie błogosławić. W Księdze Psalmów 113:6 Bóg spogląda w dół na niebo i na ziemię, czyli pochyla się nad tym, co niskie i zwyczajne. Uwielbienie wypowiedziane w ciężkim dniu nie zaprzecza bólowi, ale wyraża zaufanie, że Ten, którego imię błogosławimy, widzi także to, co trudne. Ten wers nie mierzy wdzięczności długością dnia. Mówi o czasie, który wciąż się otwiera, i o imieniu, które pozostaje błogosławione także wtedy, gdy człowiek ledwo potrafi je wymówić. Taka wdzięczność nie czeka na lepszy nastrój, bo jest zakotwiczona w tym, kim Bóg jest, a nie w tym, jak dzień się skończył.

„Niech imię Pańskie będzie błogosławione odtąd i aż na wieki!” — ten werset mówi o chwale Boga, która nie jest ograniczona do jednej chwili. „Odtąd” wskazuje na teraźniejszość, a „aż na wieki” rozciąga pochwałę poza granice ludzkiego życia. Nie chodzi o to, że Bóg potrzebuje błogosławieństwa, jakby brakowało Mu czegoś. Błogosławić Jego imię znaczy oddawać Mu cześć i uznawać, kim jest. Sąsiednie wersety poszerzają tę perspektywę. Psalm wzywa sługi Pańskie do chwalenia Boga, a potem mówi, że Jego imię ma być pochwalone od wschodu słońca aż po zachód. Chwała nie należy więc wyłącznie do szczególnego miejsca czy pory: obejmuje cały dzień i, w obrazie psalmu, całą ziemię. Nie oznacza to, że każda chwila życia jest łatwa ani że pochwała usuwa ludzkie cierpienie. Wersety 4–6 ukazują Boga wywyższonego ponad ludy i niebiosa, a zarazem spoglądającego na niebo i ziemię. Jego wielkość nie oznacza obojętności wobec świata. Psalm łączy więc trwałość uwielbienia z obrazem Boga, którego wzrok obejmuje stworzenie. Słowa „aż na wieki” nie są obietnicą nieprzerwanej ludzkiej radości, lecz wyznaniem, że godność Boga nie przemija wraz ze zmiennością ludzkich okoliczności.

Ten werset otwiera czas bez granic: „odtąd i aż na wieki”. Psalmista nie ogranicza błogosławienia do wzniosłych chwil. Imię Pańskie ma być błogosławione zawsze, także wtedy, gdy okoliczności nie układają się po myśli. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto wraca wieczorem z pracy i ma w głowie same kłopoty. Dla takiej osoby werset staje się zaproszeniem do wdzięczności, która nie czeka na lepszy dzień. Błogosławić imię Pana znaczy uznać, kim On jest, nawet gdy własne siły są już na wyczerpaniu. Kolejne wersety rozszerzają tę myśl. Księga Psalmów 113:3 rozciąga tę chwałę na cały dzień, od wschodu słońca aż po zachód. Księga Psalmów 113:4 mówi, że Pan jest wywyższony ponad wszystkie ludy. Wierność w chwaleniu nie zależy więc od tego, jak dobrze idzie. Opiera się na tym, kim jest Bóg, i to daje oparcie w zwyczajnych dniach. Ta perspektywa nie odbiera wagi codziennym obowiązkom. Raczej umieszcza je w większej całości. Mały dzień ma swoje miejsce w czymś, co trwa dłużej niż jego godziny, a Pan pozostaje godny uwielbienia także wtedy, gdy dzień dobiega końca.

„Niech imię Pańskie będzie błogosławione odtąd i aż na wieki!” Psalmista wypowiada życzenie, które przekracza granice pojedynczego dnia i ludzkiego życia. „Odtąd” zakotwicza pochwałę w teraźniejszości, a „aż na wieki” otwiera ją na czas, którego człowiek nie potrafi objąć. Nie chodzi o to, że każda chwila będzie łatwa, lecz o to, że Bóg pozostaje godny uwielbienia także wtedy, gdy zmieniają się okoliczności. W sąsiednich wersetach wezwanie do błogosławienia Jego imienia rozciąga się od wschodu słońca aż po zachód. Zwykły rytm dnia staje się więc miejscem, w którym pamięć o Bogu trwa: w porannym rozpoczęciu pracy, w ciszy wieczoru, pośród spraw, które kończą się bez widocznego rozstrzygnięcia. Psalm nie pomniejsza codzienności. Włącza ją w szerszą perspektywę, gdzie chwała Boga sięga ponad niebiosa, a On sam spogląda na niebo i ziemię. Jego imię nie jest kruche jak ludzkie powodzenie ani uzależnione od jednej epoki. Gdy kolejne pokolenia przemijają, pochwała nie traci swojego adresata. Wers niesie spokojną nadzieję: teraźniejszość należy do większej opowieści, a wieczność nie unieważnia tego, co dzieje się dziś.