Księga Psalmów 113:1 – znaczenie i zastosowanie

Ten psalm wzywa nas, by oddać Bogu chwałę należną Jego imieniu. Wezwanie jest pilne: „Chwalcie Pana”, a potem znów: „Chwalcie Go, chwalcie”. Pokazuje to, że oddawanie chwały jest koniecznym i pięknym obowiązkiem, który podoba się Bogu i stanowi ważną część życia religijnego.

Powinniśmy czynić to często i całym sercem. To, że jesteśmy tak usilnie zachęcani do chwalenia Boga, pokazuje też, jak trudno przychodzi nam to robić. Potrzebujemy wciąż na nowo pobudzać się do tego przez powtarzane nauczanie i przypomnienia. Ci, którzy sami często chwalą Boga, będą zachęcać do tego innych, bo znają zarówno wagę tego obowiązku, jak i płynącą z niego radość.

Wezwanie to jest skierowane do wszystkich sług Pana, do tych, którzy znają Go najlepiej i najwięcej od Niego otrzymują. Chwalenie Boga jest ich właściwym zajęciem, bo są Jego sługami. Przystoi im dobrze mówić o swoim Panu i oddawać Mu jak najwięcej czci. Niektórzy odnoszą te słowa szczególnie do lewitów, sług świątyni w czasach Starego Testamentu. Jednak wszyscy chrześcijanie są dziś królewskim kapłaństwem, powołanym, by głosić chwałę Tego, który wezwał ich z ciemności (Pierwszy List Piotra 2:9).

Psalm wykracza też poza granice jednej grupy czy epoki. Chwała powinna rozbrzmiewać „odtąd na wieki”. Niech ta służba nie kończy się wraz z nami, lecz trwa w lepszym świecie, a ci, którzy przyjdą po nas, niech ją podejmują. Bóg powinien być uwielbiany za naszych dni, a Jego imię niech będzie błogosławione zawsze.

Powinno się Go chwalić wszędzie, „od wschodu słońca aż po jego zachód”, czyli na całym świecie. Wszyscy, którzy korzystają ze światła słońca i wiedzą, że pewnego dnia zajdzie, powinni dziękować za nie Ojcu świateł. Imię Boga zasługuje na chwałę wśród wszystkich narodów, bo wszędzie widać wyraźne znaki Jego mądrości, mocy i dobroci. Smutne jest to, że tak wielu ludzi Go nie zna i oddaje innym chwałę, która należy się tylko Jemu.

Widać tu również zapowiedź epoki Ewangelii. Gdy lud Boży przestanie ograniczać się do narodu żydowskiego i rozprzestrzeni się po całej ziemi, wszędzie będzie wznosić się ku Bogu duchowa cześć, jak zapowiedział Malachiasz (Księga Malachiasza 1:11). Od wschodu po zachód ludzie we wszystkich krajach będą chwalić imię Pana.

Psalm mówi nam także, za co mamy chwalić Boga. Najpierw powinniśmy spojrzeć w górę z wiarą i rozważyć, jak wielka jest Jego chwała w niebie. Jest wywyższony ponad wszystkie narody, nawet ponad ich najpotężniejszych królów i najliczniejsze ludy. Wszystkie narody razem są wobec Niego jak kropla wody w wiadrze i pyłek na wadze (Księga Izajasza 40:15, 17). Niech więc wszystkie narody myślą o Bogu i mówią o Nim z uwielbieniem, bo przewyższa je wszystkie.

Jest też wywyższony ponad niebiosa. Jego tron znajduje się w najwyższym niebie, a ta prawda powinna pobudzać nasze serca do uwielbienia (Księga Lamentacji Jeremiasza 3:41). Bóg przewyższa nawet aniołów. Jego blask jest większy niż ich, Jego moc ich przewyższa, a oni sami nie potrafią w pełni Go opisać. Z podziwem musimy więc pytać: „Któż jest podobny do Pana, naszego Boga?”. Nie ma nikogo, kto mógłby się z Nim równać, ani wśród ziemskich władców, ani wśród istot niebiańskich. Należy Mu się chwała jako Temu, który jest nieskończenie wielki, mieszka na wysokościach, wszystko widzi, wszystkim rządzi i słusznie przyjmuje wszelką chwałę.

Powinniśmy też rozejrzeć się wokół i dostrzec, jak szeroko sięga Jego dobroć w świecie ziemskim. Bóg uniża się, by spojrzeć na niebo i ziemię. Nie czyni tego dlatego, że czegokolwiek od nich potrzebuje, lecz z własnej łaskawej woli. Jest tak wielki, że nie pomija żadnego ze swoich stworzeń (Księga Hioba 36:5). Zwraca uwagę na wszystko, co znajduje się pod Jego władzą, choć sam nieskończenie nad tym wszystkim góruje.

Jest przejawem łaskawej pokory to, że troszczy się o niebo: podtrzymuje aniołów, kieruje nimi i przyjmuje ich służbę oraz uwielbienie. Nie potrzebuje ich, a oni niczego nie dodają do Jego pełni. Jeszcze bardziej zdumiewające jest to, że patrzy na sprawy ziemskie, przychodzi z pomocą ludziom i czuwa nad ich życiem. Dostrzega ich słowa i czyny, kieruje ich sprawami i napełnia ziemię swoją dobrocią. Daje nam w ten sposób przykład, jak uniżać się, by czynić dobro, i jak naprawdę dostrzegać tych, którzy są od nas zależni.

Jeśli tak wielkim aktem pokory jest to, że Bóg patrzy na sprawy nieba i ziemi, o ileż większa była pokora Syna Bożego, który przyszedł z nieba na ziemię i przyjął ludzką naturę, aby szukać i zbawić zagubionych. W ten sposób naprawdę się uniżył.

Bóg okazuje też szczególną życzliwość ludziom najmniejszym i najniżej postawionym w tym słabym, pełnym utrapień świecie. Patrzy nie tylko na wielkie sprawy ziemi, lecz także na to, co małe i zwykle pomijane przez możnych. Nie poprzestaje na dostrzeżeniu tych ludzi, ale dokonuje dla nich niezwykłych rzeczy. Działa w sposób daleko wykraczający poza zwykły bieg wydarzeń i pokazuje, że światem nie rządzi ślepa natura, lecz Bóg, który jest Panem natury i lubi czynić to, czego się nie spodziewamy.

Zdarza się, że ludzie długo pogardzani nagle zostają otoczeni czcią (Księga Psalmów 113:7–8): Bóg podnosi ubogiego z prochu, by posadzić go wśród książąt. Czasami właśnie w ten sposób ukazuje swoją mądrość, moc i panowanie. Gdy ma do wykonania wielkie dzieło, często wybiera tych, którzy wydają się do niego najmniej odpowiedni i których sami ani inni nie uważają za ważnych, a następnie powierza im najwyższe zaszczyty. Gedeon został powołany, gdy młócił zboże, Saul — gdy szukał zaginionych oślic, a Dawid — gdy pasł owce. Apostołów powołał do łowienia ludzi, gdy zajmowali się rybołówstwem. Bóg składa skarb Ewangelii w glinianych naczyniach i wybiera to, co słabe i głupie w oczach świata, by głosiło ją i zawstydzało mądrych oraz silnych (Pierwszy List do Koryntian 1:27–28). W ten sposób widać, że ogromna moc pochodzi od Boga i że to On wywyższa.

Bóg niekiedy nagradza także głęboką wiarę i cierpliwą wytrwałość swojego ludu, który przez długi czas znosi ubóstwo i hańbę. Gdy cnota Józefa została poddana próbie i okazała się prawdziwa, podniesiono go z prochu więzienia i posadzono wśród książąt. Ludzie mądrzy dostrzegą te dzieła Bożej opatrzności, czyli Jego troskliwe kierowanie biegiem wydarzeń, i rozpoznają w nich łaskawą dobroć Pana. Niektórzy odnosili ten fragment do dzieła odkupienia dokonanego przez Jezusa Chrystusa i mają ku temu powody: przez Niego ubodzy, upadli ludzie zostają podniesieni z prochu, a nawet z grzęzawiska grzechu, i zaliczeni do książąt, do aniołów, książąt Jego ludu. O tej samej prawdzie śpiewała Anna (Pierwsza Księga Samuela 2:6–8).

Zdarza się, że osoby długo bezdzietne nagle zostają matkami (Księga Psalmów 113:9). Może to nawiązywać do Sary i Rebeki, Racheli, Anny i matki Samsona, albo zapowiadać Elżbietę. Wiele razy Bóg dostrzegał niedolę swoich służebnic i zdejmował z nich hańbę. Sprawia, że niepłodna kobieta prowadzi dom. Oznacza to, że nie tylko pomnaża rodzinę, ale powierza też małżonkom pracę i troskę, które wiążą się z jej prowadzeniem. Ci, którzy cieszą się pociechą życia rodzinnego, powinni również wziąć na siebie odpowiedzialność za troskę o rodzinę. Rodzenie dzieci i prowadzenie domu są ze sobą związane (Pierwszy List do Tymoteusza 5:14). Gdy Bóg obdarza rodziną kobietę, która nie mogła mieć dzieci, oczekuje, że będzie dobrze troszczyć się o domowników (Księga Przysłów 31:27). Nazywa się ją radosną matką dzieci nie tylko dlatego, że zwykle ból porodu ustępuje po narodzinach dziecka, lecz także dlatego, że szczególną radość przynosi dziecko komuś, kto długo nie mógł mieć potomstwa, jak w przypadku opisanym w Ewangelii Łukasza 1:14. To powód do szczególnego dziękczynienia: chwalcie Pana.

Radość powinna jednak łączyć się z pokorą i czcią, bo matka, która zaznała smutku, może znów go doświadczyć, jeśli straci dzieci albo staną się one źródłem zgryzoty. Werset ten można też odnieść do Kościoła Ewangelii wśród pogan, czyli narodów. Jego rozrost przedstawiają te same obrazy w Księdze Izajasza 54:1 i Liście do Galatów 4:27. Jako grzesznicy pochodzący spośród pogan, dzieci niepłodnej, mamy dobry powód, by mówić: chwalcie Pana.