Księga Psalmów 111:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment uczy nas oddawać Bogu chwałę za wielkie dzieła, których dokonał dla swojego ludu, zwłaszcza dla Izraela w dawnych czasach i w późniejszych latach. Ukazał swojemu ludowi potęgę swoich dzieł (Księga Psalmów 111:6), czyli tego, co dla niego uczynił. Wielokrotnie dowodził swojej wszechmocy, pokazując, czego może dokonać i że nic nie jest dla Niego zbyt trudne.

Na potwierdzenie mocy Jego dzieł wskazano dwie rzeczy. Pierwszą jest ziemia, którą Bóg dał Izraelowi w Kanaanie — ziemia pogan, czyli narodów, które mieszkały tam przed Izraelitami. Stało się to za czasów Jozuego, gdy pokonano siedem narodów, a potem za czasów Dawida, gdy sąsiednie narody zostały podporządkowane Izraelowi i stały się poddanymi Dawida. W ten sposób Bóg pokazał, że panuje nad królestwami, oddaje je, komu chce, i ma moc doprowadzić do skutku to, co postanowi. Jeśli Bóg sprawia, że dziedzictwo narodów staje się dziedzictwem Izraela, kto może podważyć Jego zamiar albo powstrzymać Jego działanie?

Drugą rzeczą były liczne wybawienia, których Bóg dokonał dla swojego ludu, gdy przez własne grzechy ludzie ci oddawali się w ręce nieprzyjaciół (Księga Psalmów 111:9). Zsyłał swojemu ludowi odkupienie nie tylko podczas wyjścia z Egiptu, lecz także wiele razy później. Te wybawienia zapowiadały wielkie odkupienie, które miało nadejść przez Pana Jezusa — odkupienie w Jerozolimie, na które tak wielu czekało.

Uczymy się też oddawać Bogu chwałę za trwałość Jego słowa i dzieł, które dają nam pewność co do wielkich rzeczy, jakich jeszcze dokona. Tego, co Bóg uczynił, nie da się już odwrócić. Nie odwróci tego sam, a ludzie ani demony nie zdołają tego zrobić (Księga Psalmów 111:7). Dzieła Jego rąk są prawdą i sprawiedliwym sądem (Księga Psalmów 111:8). Oznacza to, że dokonuje ich w prawdzie i uczciwości. Wszystko, co czyni, jest zgodne z odwiecznymi zasadami sprawiedliwości i mądrości, a w Jego dziełach nie ma niczego, co wymagałoby poprawy lub udoskonalenia. To, co Bóg rozpoczyna, doprowadza do końca. To, co zostało dobrze uczynione, przetrwa i nie zawiedzie pod naciskiem.

Tego, co Bóg powiedział, również nie cofnie. Wszystkie Jego przykazania są pewne, proste i niezachwiane. Jego zamysły, które kierują całym Jego działaniem, spełnią się. Czy Bóg coś zapowiedział, a potem tego nie uczyni? Oczywiście, że uczyni. Czy nakaże światłość, czy ciemność — stanie się tak, jak powiedział. Jego przykazania, które wyznaczają kierunek naszemu życiu, są w pełni sprawiedliwe i dobre, dlatego się nie zmieniają i nie należy ich odrzucać. Wszystkie Jego obietnice i ostrzeżenia są pewne i zostaną spełnione. Ludzka niewiara nie może pozbawić ich mocy. Są ustanowione, więc trwają na wieki, a Pismo nie może zostać unieważnione. Mądry Bóg nie musi na nowo przemyślać swoich zamysłów ani zmieniać sposobów działania — ani w swoim prawie, ani w swojej opatrzności, czyli w swoim kierowaniu światem. Wszystko, co mówi i czyni, jest prawdziwe i prawe, a zatem niezmienne. Ludzka głupota i nieuczciwość sprawiają, że ludzie są niestali, ale doskonała mądrość i prawda Boga nigdy nie pozwalają Mu odwołać tego, co powiedział. Ustanowił swoje przymierze na wieki. Jego przymierze, czyli wiążąca obietnica i umowa z Jego ludem, opiera się na Jego autorytecie, a On ma pełną moc, by spełnić zarówno zawarte w nim błogosławieństwa, jak i ostrzeżenia (Księga Psalmów 105:8).

Widzimy też, jak religia umacnia się i zakorzenia wśród ludzi. Ponieważ imię Boga jest święte i godne czci, a bojaźń przed Nim jest początkiem mądrości, Jego chwała trwa na wieki — to znaczy, że należy Go wielbić na zawsze. Wszystko, co Bóg objawił o sobie w swoim słowie i w swoich dziełach, ukazuje Jego wielkość i wzywa do świętej bojaźni. Jego imię jest święte. Jego doskonała czystość i prawość przejawiają się we wszystkim, przez co daje się poznać. Ponieważ jest święty, należy Mu się cześć i należy myśleć o Nim z bojaźnią. To, co święte, jest godne czci. Aniołowie spoglądają na świętość Boga, zasłaniając przed Nim twarze, a nie ma większego zaszczytu dla człowieka niż zostać uświęconym. Bóg ukazuje się jako budzący największą bojaźń w swoich świętych miejscach (Księga Psalmów 68:35; Księga Kapłańska 10:3).

Religia służy także ludzkiemu dobru. Powinniśmy chwalić Boga za to, że cześć dla Niego i posłuszeństwo Mu są dla nas równie korzystne, jak są naszym obowiązkiem. Bojaźń przed Panem jest początkiem mądrości. Słusznie jest bać się Boga, ponieważ Jego imię jest godne czci, a Jego natura święta. Jest to jednak także dobre dla nas. To mądrość, bo uczy, jak właściwie mówić i postępować, w zgodzie z samym sobą i dla własnego dobra. Jest początkiem mądrości, ponieważ nikt naprawdę nie zaczyna być mądry, dopóki nie zacznie bać się Boga. Wszelka prawdziwa mądrość bierze początek w prawdziwej religii i na niej się opiera. Bojaźń przed Panem może też oznaczać mądrość najważniejszą, najwyższą i najlepszą. Największą mądrością jest oddawać cześć Bogu i czcić Go jako Ojca i Pana. Ci, którzy żyją w bojaźni przed Nim, dobrze kierują swoim życiem.

Wszyscy, którzy wypełniają Jego przykazania, mają dobre rozeznanie. Gdy sercem rządzi bojaźń przed Panem, pojawia się stałe i uważne pragnienie przestrzegania Jego przykazań — nie tylko mówienia o nich, lecz także wprowadzania ich w czyn. Tacy ludzie mają dobre rozeznanie. W pewnym sensie cieszą się dobrą opinią. Ich posłuszeństwo jest życzliwie przyjmowane jako dowód, że naprawdę boją się Boga. Porównaj Księgę Przysłów 3:4. Bóg i ludzie uznają ich za szczerych i będą ich darzyć uznaniem, choć nie są doskonali. To, co jest szczerze zamierzone, zostanie przyjęte życzliwie.

W innym sensie ludzie ci dobrze rozumieją. Ich posłuszeństwo pokazuje, że rzeczywiście mają zrozumienie. Najbardziej posłuszni są zarazem najmądrzejsi w prawdziwym znaczeniu tego słowa. Ci, którzy przyjmują prawo Boga za swoją zasadę i kierują się nim we wszystkim, lepiej niż inni rozumieją siebie i własne dobro. Czym innym jest mieć szerokie horyzonty i mówić uczenie o Bożych przykazaniach, a czym innym mieć dobre rozeznanie i rzeczywiście je wypełniać. Posłuszeństwo jest też drogą do coraz głębszego zrozumienia. Bojaźń przed Panem i Jego prawa dają człowiekowi zdrowy rozsądek i mogą uczynić go mądrym ku zbawieniu. Kto chce pełnić wolę Boga, będzie coraz lepiej rozumiał naukę Chrystusa (Ewangelia Jana 7:17). Tym, którzy tak postępują, wiedzie się dobrze, jak obiecano Jozuemu, jeśli będzie starannie przestrzegał prawa.

„Wtedy zapewnisz sobie pomyślność i powodzenie” (Księga Jozuego 1:8). Mamy powód, by chwalić Boga — i chwalić Go na zawsze — ponieważ wskazał ludziom tak dobrą drogę do szczęścia.

Niektórzy odnoszą ostatnie słowa nie do dobrego Boga, lecz do dobrego człowieka, który boi się Pana: „Jego chwała trwa na wieki”. Nie musi to być uznanie ze strony ludzi, lecz ze strony Boga, bo prawdziwe uznanie pochodzi od Boga (List do Rzymian 2:29). Ono trwa na wieki, podczas gdy uznanie ze strony ludzi przemija i znika.