Księga Psalmów 111:1 – znaczenie i zastosowanie

Psalm zaczyna się od słowa „Alleluja”, a jego autor skupia się na wezwaniu do oddawania chwały Bogu. Jeśli zachęcamy innych do wypełnienia obowiązku, sami powinniśmy najpierw pobudzić się do działania. Niezależnie od tego, co robią inni i czy oddają Bogu chwałę, my i nasze rodziny powinniśmy postanowić, że będziemy Go wielbić całym sercem.

Psalmista mówi, że będzie wielbić Pana całym sercem. Całe jego serce jest oddane czci Boga, dlatego angażuje je w tę służbę. Będzie to robić w gronie prawych — zarówno podczas mniejszego, prywatnego spotkania, jak i na większym zgromadzeniu Izraela. Powinniśmy oddawać Bogu chwałę prywatnie i publicznie, w naszych domach i w domu Pana. W obu miejscach szczególnie dobrze jest wielbić Go razem z prawymi, którzy szczerze i z radością się przyłączają. Prywatne spotkania na modlitwie i uwielbieniu powinny odbywać się tak samo jak większe, publiczne zgromadzenia.

Psalmista wskazuje także, że właściwym przedmiotem naszych rozważań podczas wielbienia Boga są Jego dzieła. Chodzi o dzieła Jego opatrzności, o Jego mądre panowanie nad światem, Kościołem i poszczególnymi ludźmi. Dzieła Boga są wielkie, bo odzwierciedlają Jego wielkość; nie ma w nich nic błahego ani niedorzecznego. Są owocem nieskończonej mądrości i mocy, o czym powinniśmy pamiętać, gdy tylko je dostrzegamy. Zdumiewają nas i napełniają bojaźnią. Wszystkie dzieła Pana tworzą jedną całość, bo Jego panowanie jest piękne i uporządkowane, a każda część wpisuje się w jeden zamysł.

Dzieła te warto poznawać z zainteresowaniem. Ci, którzy się nimi radują, starannie je badają i zgłębiają. Ludzie, którzy naprawdę kochają Boga, cieszą się Jego dziełami i chętnie o nich rozmyślają. Nie poprzestają na pobieżnym spojrzeniu, lecz uważnie je badają i przyglądają się im z namysłem. Gdy poznajemy przyrodę, historię czy wydarzenia na świecie, powinniśmy szukać w nich wielkości i chwały Bożego dzieła. To, czego szuka się pokornie i starannie, można odnaleźć — we wszystkich szczegółach, zamysłach i celach. Pan dzieli się swoimi tajemnicami z tymi, którzy się Go boją (Księga Psalmów 25:14).

Dzieła Boga są też doskonale sprawiedliwe i święte. Jego sprawiedliwość trwa na wieki. Bóg nigdy nie wyrządził i nigdy nie wyrządzi krzywdy żadnemu ze swoich stworzeń. Jego dzieła trwają, bo ich sprawiedliwość trwa (Księga Koheleta 3:14). Zasługują też na pamięć. Wiele ludzkich poczynań jest tak błahych, że lepiej o nich nie wspominać, lecz dzieła Boga należy dostrzegać i zachowywać w pamięci. Bóg sprawił, że Jego cudowne dzieła mają być pamiętane. Dokonał rzeczy godnych pamięci, a także ustanowił sposoby, które mają je przywoływać, takie jak Pascha, upamiętniająca wyzwolenie Izraela z Egiptu. Przez swoje cudowne dzieła Bóg ustanowił pamiątkę dla siebie i dał się poznać na wieki (Księga Izajasza 63:12).

Dzieła Boga są również pełne dobroci. Pan ukazuje w nich, że jest łaskawy i pełen współczucia. W stworzeniu i w swojej opatrzności okazuje nie tylko wielkość, lecz także dobroć. Niektórzy rozumieją te słowa jako imię, które Bóg nadał sobie przez swoje cudowne dzieła i objawił Mojżeszowi, ukazując się jako łaskawy i miłosierny (Księga Wyjścia 34:6). Przebaczenie grzechów jest najcudowniejszym ze wszystkich Jego dzieł i szczególnie powinno być wspominane ku Jego chwale. Kolejnym znakiem Bożej łaski i współczucia jest to, że daje pokarm tym, którzy się Go boją. Zapewnia im codzienny chleb i odpowiednie pożywienie, tak jak za sprawą swojej powszechnej opieki troszczy się o innych. Tym jednak, którzy się Go boją, daje je z miłosierdzia wynikającego z przymierza i zgodnie ze swoją obietnicą, aby mogli zaznawać Jego przymiernej miłości nawet w zwyczajnych darach.

Niektórzy odnoszą te słowa do manny, którą Bóg dawał Izraelitom na pustyni. Inni myślą o łupach zabranych Egipcjanom, gdy Izraelici opuszczali Egipt z wielkim dobytkiem, zgodnie z obietnicą daną wiele lat wcześniej (Księga Rodzaju 15:14). Kiedy Bóg złamał potęgę Lewiatana, wielkiego morskiego stworzenia, dał je swojemu ludowi na pokarm (Księga Psalmów 74:14). W tym sensie dał łupy tym, którzy się Go boją. Nie tylko ich nakarmił, lecz także wzbogacił, oddając ich wrogów w ich ręce.

Dzieła Boga są także zapowiedzią tego, co uczyni zgodnie ze swoją obietnicą. Będzie zawsze pamiętał o swoim przymierzu, bo od zawsze pozostaje mu wierny. Nigdy nie dopuścił, by zawiodła choćby jedna z Jego obietnic, i nigdy tego nie uczyni. Lud Boga często nie dorasta do tego, czego Bóg od niego oczekuje, i nieraz zapomina o Jego przykazaniach, ale On zawsze będzie pamiętał o swoim przymierzu.