Księga Psalmów 111:5 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 111:5 czytamy: „Dał pokarm tym, którzy się Go boją; będzie wiecznie pamiętać o swoim przymierzu.” Werset mówi o Bogu, który daje pokarm i który pamięta. Psalmista nie zajmuje się tu ludzką pamięcią o Bogu, lecz pamięcią Boga o swoim przymierzu, która ma trwać wiecznie. Pokarm jest czymś bardzo konkretnym, jak chleb na stole, i zostaje powiązany z tymi, którzy się Go boją. W Księdze Psalmów 111:9 imię Pana nazwano świętym i budzącym lęk, więc bojaźń wspomniana w wersecie piątym wyrasta z szacunku wobec Tego, który jest wielki i wierny. Dla kogoś, kto czuje się zapomniany, ta obietnica ma szczególny ciężar. Psalm nie mówi jednak, że każde trudne doświadczenie zniknie ani że każdy dzień przyniesie obfitość. Mówi o trwałości Bożego zobowiązania, które nie zależy od tego, jak dobrze człowiek pamięta o Bogu w danej chwili. Pokarm dany w czasie bywa znakiem tej dłuższej wierności, która sięga dalej niż jeden dzień i jeden trudny okres.

Werset łączy konkretny dar z trwałą obietnicą: Bóg dał pokarm, a o swoim przymierzu będzie pamiętać na zawsze. Nie chodzi jedynie o to, że zachowuje je w pamięci. W biblijnym języku pamiętać o przymierzu znaczy pozostać wiernym zobowiązaniu i działać zgodnie z nim. Pokarm staje się więc znakiem troski zakorzenionej w relacji Boga z Jego ludem. Określenie „ci, którzy się Go boją” nie opisuje ludzi sparaliżowanych lękiem, lecz tych, którzy uznają Bożą świętość i władzę. Psalm nie przedstawia ich jako źródła własnego bezpieczeństwa: inicjatywa należy do Boga, który daje i dochowuje wierności. Kontekst dopowiada, że pieśń wspomina wielkie dzieła Boga wobec Jego ludu, a dalej mówi o przymierzu ustanowionym na wieki. Nie jest to zatem obietnica, że każda osoba wierząca zawsze otrzyma materialne zabezpieczenie ani że uniknie niedostatku. Psalm wyznaje coś bardziej określonego: Boża opieka nad ludem wyrasta z Jego wierności przymierzu. Pokarm jest darem, a przymierze — trwałą podstawą nadziei, która nie zależy od zmienności ludzkiej pamięci.

Ten werset łączy codzienny chleb z wiernością przymierza. Psalmista najpierw mówi, komu Bóg daje pokarm: tym, którzy się Go boją. Dopiero potem dodaje, że Pan będzie wiecznie pamiętać o swoim przymierzu. Kiedy ktoś martwi się o jutro i liczy każdą złotówkę, te słowa wskazują, że jego potrzeby nie są zawieszone w próżni. Pamięć Boga nie jest tu jedynie wspomnieniem z przeszłości. Księga Psalmów 111:4 mówi, że Pan zapewnił pamięć swoim cudom, a Księga Psalmów 111:9 wskazuje, że przymierze zostało ustanowione na wieki. Pokarm dany wiernym wyrasta więc z trwałego zobowiązania Boga. Werset nie zapowiada, że każdy trudny miesiąc zakończy się obfitością ani że wierzący nigdy nie zazna niedostatku. Mówi o wierności Boga wobec tych, którzy Go się boją. Dla kogoś, kto w danym czasie ma mało, to ważne rozróżnienie: Bóg pamięta o przymierzu, a sposób, w jaki o nim pamięta, pozostaje w Jego rękach.

„Dał pokarm tym, którzy się Go boją; będzie wiecznie pamiętać o swoim przymierzu”. W tym zdaniu codzienna potrzeba spotyka się z pamięcią sięgającą dalej niż jeden dzień. Pokarm jest konkretnym darem, a przymierze przypomina, że troska Boga nie jest chwilowym odruchem. Psalm nie oddziela stołu od historii: wcześniej mówi o miłosierdziu Boga i pamięci o Jego cudach, a później o potędze Jego dzieł dla ludu. „Bojący się” Boga nie są tu opisani jako ludzie, którym obiecano życie bez głodu czy trudności. To ci, którzy stają wobec Niego z czcią i uznają, że życie nie jest wyłącznie ich własnym dziełem. Obraz pokarmu może przywołać zwykły posiłek, dzielony w domu po długim dniu. Nie wyjaśnia on każdej ludzkiej niedoli, lecz pozwala dostrzec, że wierność Boga obejmuje również rzeczy podstawowe. Pamiętać o przymierzu znaczy pozostać wiernym temu, co zostało ustanowione. Psalmowa nadzieja opiera się więc nie na pewności, że każda potrzeba zostanie zaspokojona po naszej myśli, lecz na charakterze Boga: Jego miłosierdziu, sprawiedliwości i trwałej wierności.