Księga Psalmów 105:27 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset prowadzi na obcą ziemię. Mojżesz i Aaron, posłani przez Boga, stają w Egipcie, w kraju, który nie był domem Izraela, a Jakub i jego rodzina byli w nim tylko gośćmi. Psalmista nie opisuje tu spokojnej sceny. Mówi zwięźle, że właśnie w tej krainie okazano znaki i cuda, jakby Boża obecność mogła pojawić się także tam, gdzie nikt się jej nie spodziewał. Warto zwrócić uwagę na czasownik. Psalm mówi, że znaki zostały okazane, czyli pokazane i wystawione na widok. Ta obecność nie była więc ukryta w świątyni ani zamknięta w granicach jednego narodu. Ludzie żyjący pod cudzą władzą mogą w tym dostrzec coś ważnego: Boże działanie sięga także tam, gdzie wszystko wydaje się obce i trudne. Psalm nie zapewnia jednak, że wszyscy w Egipcie uwierzyli. Kolejne wersety mówią, że mimo znaków wielu nie przestrzegało Bożych słów. Zdanie o okazanych znakach pozostaje świadectwem obecności, a nie gwarancją odpowiedzi, i ta uczciwość wobec ludzkiej odpowiedzi jest częścią jego prawdy.

W Księdze Psalmów 105:27 zaimek „oni” odnosi się do Mojżesza i Aarona, wymienionych w poprzednim wersecie. To przez nich Bóg okazał w Egipcie znaki i cuda. Psalm nie przedstawia ich jako niezależnych bohaterów ani cudotwórców: są sługami, przez których działa Bóg. Ważne jest też miejsce tych słów w psalmie. Rozdział zaczyna się wezwaniem, by głosić Boże dzieła i opowiadać o Jego cudach. Wzmianka o znakach w Egipcie nie jest więc oderwaną relacją o niezwykłych wydarzeniach, lecz częścią pamięci o tym, jak Bóg działał pośród swojego ludu. „Kraina Chama” oznacza tu Egipt, w którym przebywał Izrael. Znaki mają ukazać Bożą władzę, a dalsze wersety wiążą je z sądem nad Egiptem. Psalm zaznacza przy tym, że mimo ciemności i innych plag Egipcjanie nie przestrzegali Bożych słów. Nie sprowadza więc historii do demonstracji mocy ani do opowieści o łatwym zwycięstwie. Wzywa do pamięci, która rozpoznaje działającego Boga i widzi, że Jego cuda mają znaczenie w historii przymierza z Izraelem.

Ten werset mówi o tym, że Bóg działał w Egipcie przez ludzi, których wcześniej posłał. Według Księgi Psalmów 105:26 posłał Mojżesza i Aarona, a w wersecie 27 czytamy: „Oni okazali w Egipcie Jego znaki i cuda w krainie Chama”. Znaki i cuda należały do Boga. Mojżesz i Aaron byli narzędziami w Jego ręku, a ich zadaniem było zanieść to, co Bóg zamierzył. W psalmie Mojżesz jest nazwany sługą, a Bóg jest tym, kto wybrał swoich posłańców. Z tego wersetu wynika praktyczna lekcja: wierność może polegać na zwykłym posłuszeństwie. Wierność może oznaczać wejście tam, dokąd posłano, i powiedzenie tego, co powierzono. Nikt nie musi mieć wszystkiego pod kontrolą, aby Bóg mógł użyć tego, co jest w rękach. Psalm nie obiecuje jednak, że każdy znak otworzy każde serce. W Księdze Psalmów 105:28 czytamy, że choć nastał mrok, nie przestrzegano Jego słów. Cuda nie są więc tym samym co ludzka odpowiedź. Psalmista przypomina, kto prowadzi historię Izraela. Znaki w Egipcie były jawne i konkretne, a ich sens był prosty: Bóg działa w czasie i miejscu, w których żyją ludzie.

„Oni okazali w Egipcie Jego znaki i cuda w krainie Chama” — mówi psalm o Mojżeszu i Aaronie, których Bóg posłał do swego ludu. Znaki dzieją się przez ich służbę, lecz należą do Boga: to Jego moc staje się widzialna w kraju, w którym Izrael doświadczał ucisku. Psalm nie przedstawia ich jako niezwykłych sztuczek, lecz jako świadectwo Bożego działania w historii. W szerszym obrazie tej pieśni pamięć o cudach służy uwielbieniu i opowiadaniu o Bożych dziełach pośród narodów. Wersety następujące po tym zdaniu wspominają ciemność i przemianę wód w krew. Zarazem podkreślają, że ludzie nie słuchali Bożych słów. Moc Boga nie jest więc dekoracją ani obietnicą łatwego życia; objawia się wobec konkretnego zła i oporu. Jest w tym obrazie coś poważnego: ziemia faraona staje się miejscem, gdzie ujawnia się wierność Boga wobec Jego ludu. Cuda nie skupiają uwagi na samych posłańcach. Wskazują poza nich, ku Temu, który pamięta o swoich obietnicach i działa także tam, gdzie człowiek zdaje się rozporządzać cudzym losem. Modlitewna pamięć Psalmu 105 zachowuje tę prawdę: historia ucisku nie unieważnia Bożej obecności.