Księga Psalmów 105:1 – znaczenie i zastosowanie

Słowa te poruszają nasze serca i wzywają nas, byśmy sami pobudzali się do chwalenia Boga. Zwróćmy uwagę na obowiązki, do których nas zachęcają. Wszystkie mają na celu oddanie Bogu chwały należnej jego imieniu.

Po pierwsze, mamy Mu dziękować, bo zawsze hojnie nas obdarowuje. Prosi nas tylko o jedno: o wdzięczność za Jego dary. To skromna zapłata za obfite błogosławieństwa. Mamy też wzywać Jego imienia, bo potrzebujemy od Niego dalszego miłosierdzia. Prośba o kolejne dary sama w sobie jest sposobem okazania, jak cenimy to, co już otrzymaliśmy. Psalmista mówi, że ponieważ Bóg go wysłuchał, będzie Go wzywał nadal.

Mamy także opowiadać o Jego czynach, aby inni mogli przyłączyć się do naszego uwielbienia. Powinniśmy mówić o wszystkich Jego cudownych dziełach tak, jak ludzie mówią o tym, co wypełnia ich serca i zajmuje ich myśli. W codziennych rozmowach z rodziną i przyjaciółmi często powinny pojawiać się dzieła Boga. Mówmy o nich w domu i w drodze (Księga Powtórzonego Prawa 6:7), nie po to, by tylko zabić czas, lecz by rozbudzać uwielbienie oraz umacniać wiarę i nadzieję w Bogu. Sprawy święte mogą być częścią zwyczajnych rozmów, jeśli mówimy o nich z należną czcią.

Mamy śpiewać Bogu psalmy na Jego cześć, radując się Nim. Służy to także innym i może przekazywać tę radość kolejnym pokoleniom. W dawnych czasach, zanim powszechna stała się umiejętność pisania, ważne treści często utrwalano w pieśniach. Mamy też chlubić się Jego świętym imieniem. Kto chce się chlubić, niech nie chlubi się własnymi sukcesami, lecz tym, że zna Boga i do Niego należy (Księga Jeremiasza 9:23–24). Ostatecznie chwalenie Jego świętego imienia oznacza to samo: oddając Mu cześć, przysparzamy Mu chwały.

Mamy szukać Boga i znajdować w Nim swoją radość, a następnie podążać za nią drogami, które nam wyznaczył. Mamy szukać Pana i Jego mocy, czyli arki, która ukazywała Jego moc, oraz szukać Go w świątyni, gdzie wyznaczył miejsce spotkania ze swoim ludem. Mamy także szukać Jego mocy, czyli Jego łaski i działania Ducha, który uzdalnia nas do dobra, bo sami nie potrafimy tego dokonać. Bóg udziela tej mocy w odpowiedzi na modlitwę. Szukajmy Pana, aby nas umocnił. Kto pragnie siły w swoim wnętrzu, musi czerpać ją od Boga przez wiarę i modlitwę. Mamy też szukać Jego oblicza, bo dzięki Jego mocy mamy nadzieję zyskać Jego przychylność, tak jak Jakub (Księga Ozeasza 12:3). Szukajmy Jego oblicza nieustannie, zabiegając o Jego przychylność przez całe życie i także w przyszłym. Tam nadal będziemy Go szukać, a zarazem zawsze znajdować w Nim zaspokojenie.

„Niech się raduje serce tych, którzy szukają Pana” (Księga Psalmów 105:3). Dobrze wybrali, znaleźli bezpieczne oparcie i zajęli się tym, co przynosi pożytek. Mogą być pewni, że ich trud nie pójdzie na marne, bo Bóg nie tylko pozwala się znaleźć, lecz także nagradza tych, którzy gorliwie Go szukają. Skoro szukający Pana mają powód do radości, tym bardziej mają go ci, którzy już Go znaleźli.

Mamy też powody, które powinny pobudzać nas do tych obowiązków. Pomyślmy o tym, co Bóg powiedział i uczynił, aby na zawsze związać nas ze sobą. Gdy wspominamy Jego cuda, powinniśmy dziękować Mu i wzywać Jego imienia. Są to dzieła, które mają głęboko i trwale zapisać się w naszej pamięci. Należą do nich cuda Jego opatrzności: zdumiewające dzieła, których dokonał dla nas i dla tych, którzy żyli przed nami. Ludzie rozważni i wdzięczni będą pamiętać o nich na zawsze. Należą do nich również cuda Jego prawa, które nam dał i powierzył, a także wyroki wypowiedziane Jego ustami oraz te, które wykonał swoją ręką (Księga Psalmów 105:5).

Powinniśmy też pamiętać o naszej więzi z Nim. Jesteśmy potomstwem Abrahama, Jego sługi, i należymy do Jego domu (Księga Psalmów 105:6). Daje nam to przywileje sług: ochronę i zaopatrzenie. Nakłada jednak także obowiązki: mamy służyć naszemu Panu, troszczyć się o Jego cześć, być posłuszni Jego poleceniom i działać w Jego interesie. Jesteśmy dziećmi Jakuba, Jego wybranego, a więc jesteśmy kochani ze względu na naszych przodków. Powinniśmy iść śladami tych, po których odziedziczyliśmy zaszczytne dziedzictwo. Jeśli jesteśmy dziećmi pobożnych rodziców, nie powinniśmy stać się gorsi od nich. Jesteśmy Kościołem Boga na ziemi. Jeśli my Go nie będziemy chwalić, kto to zrobi?

Powinniśmy też pamiętać o naszym miejscu przed Nim. On jest Panem, naszym Bogiem (Księga Psalmów 105:7). Jesteśmy od Niego zależni, do Niego należymy i od Niego oczekujemy wszystkiego, czego potrzebujemy. Czy naród nie powinien szukać swojego Boga (Księga Izajasza 8:19) i oddawać Mu chwały (Księga Daniela 5:4)? On jest Panem, naszym Bogiem: istnieje sam z siebie, jest w pełni wystarczający, ma nieodpartą moc i niekwestionowany autorytet. Jego wyroki obejmują całą ziemię: mądrze rządzi całym światem i ustanawia prawa dla wszystkich narodów, nawet tych, które Go nie znają. Cała ziemia świadczy o Jego mocy.