Księga Przysłów 19:10 – znaczenie i zastosowanie

Rozkosz i swoboda bardzo nie przystoją głupiemu. „Rozkosz nie przystoi głupiemu”. Człowiekowi pozbawionemu mądrości i łaski nie przysługuje prawdziwa radość, dlatego takie przyjemności nie są dla niego. Kto nie znajduje radości w Bogu, nie potrafi też właściwie szukać jej w niczym innym, bo nie umie nawet dobrze panować nad sobą. Gdy więc głupcy szukają przyjemności, ujawniają jedynie własną słabość.

Do takich ludzi bardziej pasują smutek i nagana niż śmiech i beztroska. Upomnienie jest dla nich stosowniejsze niż przyjemność, bo bardziej potrzebują korekty niż pocieszenia. Przyjemność może być dobrym darem dla człowieka, który ciężko pracuje, bo pokrzepia go po trudzie. Głupiemu, który żyje leniwie i niewłaściwie korzysta z rozrywek, służy jedynie podsycaniu jego głupoty. Co więcej, powodzenie głupców często obnaża ich głupotę i ostatecznie prowadzi ich do zguby.

Władza i zaszczyty także nie przystoją służalczemu usposobieniu. Nie ma nic bardziej niestosownego niż sługa panujący nad książętami. To nierozsądne i wywraca porządek rzeczy, bo nikt nie jest bardziej arogancki i trudniejszy do zniesienia niż człowiek niskiego stanu, który nagle zostaje wyniesiony, jak „sługa, gdy panuje” (Księga Przysłów 30:22). Równie niestosowne jest, gdy ktoś będący niewolnikiem grzechu i własnych pragnień panuje nad tymi, których Bóg uczynił wolnymi, i ich gnębi, choć są nawet Jego królami i kapłanami.