Księga Przysłów 19:5 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw wskazane są grzechy, przed którymi pada ostrzeżenie: składanie fałszywych zeznań w sądzie i kłamanie w zwykłych rozmowach. Człowiek rzadko posuwa się do fałszywych zeznań, gdy kłamstwo staje się krzywoprzysięstwem i krzywdzi drugą osobę, jeśli wcześniej nie przyzwyczaił się do drobniejszych kłamstw. Może zacząć od kłamstw w żartach, swobodnej rozmowie albo pod pretekstem pomagania komuś. Dlatego mówi się, że ludzie przyzwyczajają swoje języki do kłamstwa (w Księdze Jeremiasza 9:5).

Osoby, które pozwalają sobie na drobne kłamstwa, zmierzają ku poważniejszemu grzechowi, gdy przychodzi pokusa, nawet jeśli wcześniej zdawało się, że nienawidzą fałszywego świadectwa. Kto bez trudu przyjmuje kłamstwo za prawdę, już osłabia swoje sumienie, więc fałszywa przysięga nie będzie budzić w nim większego niepokoju.

Następnie pada samo ostrzeżenie: nie unikną kary i nie ujdą cało. Pokazuje ono, że do grzechu zachęca nadzieja, iż uda się uniknąć jego konsekwencji. Fałszywi świadkowie często unikają ludzkiej kary, choć prawo surowo ją za to przewidywało (w Księdze Powtórzonego Prawa 19:18–19). Nie unikną jednak sprawiedliwego sądu Bożego. Bóg jest Bogiem zazdrosnym i nie pozwoli, by znieważano Jego imię. Wiemy, że wszystkich kłamców spotka wieczna kara.