List do Filipian 2:19 – znaczenie i zastosowanie

Paweł zwraca szczególną uwagę na dwóch dobrych sług Bożych. Choć sam był wielkim apostołem i trudził się bardziej niż inni, chętnie mówił dobrze o tych, którzy mieli niższą rangę niż on. Najpierw wspomina Tymoteusza, którego zamierzał wysłać do Filipian, by dowiedzieć się, co się z nimi dzieje. Widać w tym troskę Pawła o wspólnoty oraz radość, jaką odczuwał, gdy dobrze im się wiodło. Niepokoił się, kiedy przez jakiś czas nie miał od nich wiadomości, dlatego chciał, by Tymoteusz odwiedził ich i przywiózł wieści.

Paweł mówi, że nie ma nikogo, kto tak jak Tymoteusz szczerze troszczyłby się o ich sprawy. Tymoteusz był wyjątkowy. Z pewnością wielu dobrych sług Bożych troszczyło się o ludzi, którym głosili, ale nikt nie dorównywał Tymoteuszowi czułością serca i dobrocią ducha. Mówiąc, że Tymoteusz troszczył się o nich szczerze i naturalnie, Paweł podkreśla, że jego troska płynęła z ochotnego serca, a nie z poczucia obowiązku ani dla pozoru. Najlepiej jest, gdy wypełnianie obowiązku staje się dla nas czymś niemal naturalnym. Tymoteusz był prawdziwym synem błogosławionego Pawła: miał tego samego ducha i podążał jego śladami.

Obowiązkiem sług Bożych jest troszczyć się o tych, którym służą, i zabiegać o ich dobro. Paweł napisał gdzie indziej, że nie szuka tego, co należy do ludzi, lecz ich samych (Drugi List do Koryntian 12:14). Rzadko spotyka się kogoś, kto czyni to z tak naturalną szczerością, dlatego taka osoba wyróżnia się pośród swoich braci. Paweł dodaje, że wszyscy szukają własnych spraw, a nie tego, co należy do Jezusa Chrystusa (List do Filipian 2:21). Nie znaczy to, że każdy sługa Boży był zepsuty. Paweł mówi o większości z nich albo porównuje ich wszystkich z Tymoteuszem. Zabieganie o własną korzyść kosztem Jezusa Chrystusa to poważny grzech, niestety częsty wśród chrześcijan i sług Bożych. Wielu stawia własną wygodę, dobrą opinię i bezpieczeństwo ponad prawdę, świętość i obowiązek, a własne przyjemności ponad królestwo Chrystusa, Jego chwałę i sprawę, której służy na świecie. Tymoteusz taki nie był.

Paweł dodaje, że Filipianie znają jego wypróbowaną wartość (List do Filipian 2:22). Tymoteusz przeszedł próbę i w pełni potwierdził swoją służbę (Drugi List do Tymoteusza 4:5). Wszystkie wspólnoty, które go znały, widziały jego wierność. Był taki, za jakiego go uważano, i służył Chrystusowi w sposób podobający się Bogu i zyskujący uznanie ludzi (List do Rzymian 14:18). Paweł przypomina Filipianom, że znają nie tylko jego imię i twarz, lecz także jego charakter; widzieli jego miłość i wierność w służbie. Tymoteusz pracował z Pawłem dla Ewangelii jak syn z ojcem. Pomagał mu w wielu miejscach, okazując szacunek, jaki dziecko ma dla ojca, i radość z niesienia mu pomocy. Ich wspólna służba łączyła głęboki szacunek z jednej strony i wielką serdeczność z drugiej, dając piękny przykład starszym i młodszym sługom Bożym, którzy służą razem.

Paweł zamierzał wysłać Tymoteusza wkrótce, gdy tylko dowie się, jak potoczą się jego sprawy (List do Filipian 2:23). Był wtedy więźniem i nie wiedział jeszcze, co go czeka. Od tego, jak rozwinie się sytuacja, miała zależeć jego decyzja dotycząca Tymoteusza. Miał też nadzieję, że sam wkrótce do nich przybędzie, ufając Panu (List do Filipian 2:24). Liczył, że niedługo odzyska wolność i będzie mógł ich odwiedzić. Pragnął wolności nie dla wygody ani przyjemności, lecz po to, by czynić dobro. Wyraża tę nadzieję z pokornym zaufaniem Bogu i poddaniem się Jego woli.

Następnie Paweł wspomina Epafrodyta, nazywając go swoim bratem, współpracownikiem i współtowarzyszem broni. Był on chrześcijańskim bratem, którego Paweł serdecznie kochał, towarzyszem w pracy i cierpieniach związanych z głoszeniem Ewangelii, a także posłańcem Filipian wysłanym do Pawła, zapewne po to, by skonsultować sprawy wspólnoty albo przekazać mu dar na utrzymanie. Paweł dodaje, że Epafrodyt usługiwał mu w potrzebie. Wydaje się, że to ta sama osoba, którą w Liście do Kolosan nazwano Epafrasem (List do Kolosan 4:12). Epafrodyt bardzo pragnął wrócić do Filipian, a Paweł cieszył się, że może mu na to pozwolić.

Wygląda na to, że Epafrodyt zachorował. Filipianie słyszeli o jego chorobie, a on sam był bliski śmierci (List do Filipian 2:26–27). Choroba jest częstym doświadczeniem wszystkich ludzi, także dobrych ludzi i sług Bożych. Ktoś mógłby zapytać, dlaczego Paweł go nie uzdrowił, skoro miał moc uzdrawiania chorych, a nawet wskrzeszania umarłych (Dzieje Apostolskie 20:10). Najpewniej takie cuda miały być znakami dla innych, potwierdzającymi prawdziwość Ewangelii, i nie zawsze były czynione dla współwierzących. Znaki, które miały towarzyszyć wierzącym, obejmowały kładzenie rąk na chorych, aby odzyskali zdrowie (Ewangelia Marka 16:17–18). Być może Paweł nie zawsze mógł korzystać z tej mocy według własnego uznania, lecz tylko wtedy, gdy Bóg uznawał to za stosowne i służące ważniejszemu celowi.

Filipianie bardzo zmartwili się, gdy usłyszeli o chorobie Epafrodyta. Epafrodyt również był zasmucony, gdy Filipianie dowiedzieli się o jego chorobie; wygląda na to, że darzyli go szczególną sympatią i właśnie jego wybrali, by udał się z poselstwem do Pawła. Bóg zechciał przywrócić mu zdrowie i ocalić jego życie: okazał mu miłosierdzie (List do Filipian 2:27). Paweł mówi, że było to wielkie miłosierdzie także dla niego oraz dla Epafrodyta i innych. Nawet gdy wspólnota cieszyła się wówczas niezwykłymi darami, trudno byłoby jej pogodzić się ze stratą dobrego sługi Bożego. Paweł głęboko przeżywał samą myśl o takiej stracie i chciał uniknąć „smutku za smutkiem”: śmierć Epafrodyta dołożyłaby się do smutku związanego z jego własnym uwięzieniem. Możliwe też, że niedawno zmarli inni dobrzy słudzy Boży i byłby to dla Pawła kolejny powód do żałoby.

Epafrodyt pragnął również odwiedzić Filipian, by pocieszyć się spotkaniem z tymi, którzy martwili się o niego podczas choroby. Paweł mówi, że gdy znów go zobaczą, będą się cieszyć (List do Filipian 2:28). Sami przekonają się, jak dobrze wyzdrowiał, i będą mieli dobry powód, by dziękować Bogu i cieszyć się z jego powodu. Paweł chętnie sprawił im tę radość, odsyłając im tak drogiego przyjaciela. Zachęca ich, by przyjęli go w Panu z wielką radością i darzyli szacunkiem takich ludzi. Mają więc powitać go serdecznie, cenić ludzi wiernych i gorliwych oraz okazywać im wiele miłości i szacunku.

Swoją radość i szacunek mieli wyrazić przez szczerą życzliwość i wysokie mniemanie o Epafrodycie. Wygląda na to, że zachorował podczas służby w dziele Bożym. Niemal umarł, ponieważ wykonywał dzieło Chrystusa i dopełniał tego, czego brakowało w służbie Filipian na rzecz Pawła. Apostoł nie gani go za narażenie życia. Przeciwnie, uważa, że właśnie z tego powodu Filipianie powinni kochać go jeszcze bardziej.

Ci, którzy prawdziwie kochają Chrystusa i głęboko troszczą się o Jego królestwo, uznają, że warto narażać zdrowie, a nawet życie, by Mu służyć i pomagać w budowaniu Jego Kościoła. Filipianie mieli także przyjąć Epafrodyta z radością, jako człowieka, który wrócił do zdrowia. Poruszające jest to, gdy odzyskujemy coś, co zdawało się niemal stracone. Powinno to skłaniać nas, by cenić takie dary i dobrze z nich korzystać. To, co Bóg daje nam w odpowiedzi na modlitwę, należy przyjmować z wielką wdzięcznością i radością.