List do Filipian 2:18 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa padają tuż po zdaniu, w którym Paweł mówi o możliwym wylaniu krwi przy ofiarniczej posłudze dla wiary wspólnoty w Filippi, a mimo to deklaruje radość. W Liście do Filipian 2:18 czytamy: „a także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!” Słowo „także” wiąże dwie radości i pokazuje, że apostoł pragnie, by jego wdzięczność i nadzieja znalazły odbicie w tych, do których pisze. Radość nie jest tu czymś, co każdy wytwarza w pojedynkę. Apostoł prosi o współuczestnictwo, o to, by cieszyć się razem z nim. Tak bywa w zwykłym życiu: trudna chwila staje się lżejsza, gdy ktoś ją dzieli, a dobra wiadomość pełniej wybrzmiewa, gdy ma komu ją przekazać. Samotna radość bywa krucha, wspólna częściej trwa. W tym wersecie radość Pawła pojawia się obok gotowości na ofiarę, a mimo to nie zostaje odsunięta na bok. Wspólnota nie musi przeżywać wszystkiego tak samo, by ta radość była prawdziwa. Najmocniej zakorzenia ją jednak w Chrystusie, do którego list wielokrotnie wraca jako do źródła jedności.

„A także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!” — to wezwanie zamyka myśl o radości, która nie zależy od braku trudności. W poprzednim wersecie Paweł mówi, że nawet jeśli jego życie zostanie wylane przy służbie związanej z wiarą Filipian, cieszy się razem z nimi. Nie przedstawia więc cierpienia jako czegoś łatwego ani samego w sobie dobrego. Pokazuje, że może ono współistnieć z radością zakorzenioną w służbie Bogu i dobru wspólnoty. Kluczowe jest tu słowo „także”: radość nie ma pozostać prywatnym uczuciem apostoła. Filipianie są zaproszeni do jej współdzielenia. Taki ton pasuje do wcześniejszej prośby, by mieli wspólne dążenia i tę samą miłość (List do Filipian 2:2). Wspólnota nie tylko towarzyszy Pawłowi w trudzie; razem uznaje sens służby, która służy wierze. Ten werset nie obiecuje, że chrześcijańska wierność przyniesie łatwe życie ani że smutek jest niewłaściwy. Ukazuje raczej radość jako wspólną odpowiedź na wiarę, której warto służyć nawet za cenę osobistego kosztu.

Paweł pisze te słowa z więzienia i mówi wprost, że jego krew może zostać wylana jak ofiara. Mimo to w Liście do Filipian 2:17 wyznaje, że się cieszy i dzieli radość z wszystkimi. Następnie w wersecie 18 dodaje: „a także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!”. Ten werset nie opisuje, jak radość powstaje. Zapraszający ton wskazuje jednak, że wspólnota w Filippi jest wezwana do czegoś, co już łączy apostoła z ludźmi, których kocha. Radość w tym ujęciu nie jest prywatnym przeżyciem. Kontekst pokazuje, dlaczego. W Liście do Filipian 2:2 Paweł prosi, by dopełnić jego radości przez tę samą miłość, wspólnego ducha i jedno pragnienie. W 2:14-16 mowa o czynieniu wszystkiego bez szemrania i o byciu światłem w świecie. Radość wiąże się tu z jednością i wierną postawą wobec Ewangelii. Warto zauważyć, że Paweł nie ukrywa trudnej sytuacji. Jego radość opiera się na wierności Chrystusowi i na dobru wspólnoty. Dzielenie się taką radością pokazuje, że nawet w trudnym czasie można przeżywać ją razem, a nie w samotności.

W Liście do Filipian 2:18 Paweł mówi: „a także i wy się cieszcie i dzielcie radość ze mną!”. Nie zatrzymuje radości dla siebie ani nie przedstawia jej jako nagrody za łatwe życie. Tuż wcześniej pisze o możliwości przelania własnej krwi w służbie wierze Filipian, a mimo to dzieli z nimi radość. Nie znaczy to, że cierpienie przestaje boleć. Radość wyrasta z więzi, która trwa także wtedy, gdy przyszłość pozostaje niepewna. To zaproszenie skierowane do wspólnoty. Wcześniej Paweł łączy swoją radość z jednością, miłością i pokorą, a dalej cieszy się perspektywą wieści o Filipianach. Ich wierność nie jest tylko jego dziełem ani prywatnym powodem do dumy. Staje się dobrem, którym można się wzajemnie obdarować. Można pomyśleć o świetle przekazywanym z jednej lampy do drugiej: pierwsze nie gaśnie, gdy drugie zaczyna świecić. Taką wspólną radość opisuje ten werset. Nie opiera się ona na zaprzeczaniu trudności, lecz na tym, że wiara, służba i nadzieja mogą być przeżywane razem. Wspólnota nie usuwa ciężaru, ale sprawia, że radość nie musi być samotna.