List do Filipian 2:14 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł zachęca wierzących, by pokazywali swoją chrześcijańską wiarę sposobem życia. Można to robić na kilka sposobów. Po pierwsze, należy z radością być posłusznym Bogu i wszystko czynić bez szemrania (List do Filipian 2:14). Innymi słowy, trzeba wypełniać każdy obowiązek bez narzekania i szukania powodów do krytyki. Bożych przykazań należy przestrzegać, a nie podważać. Takie posłuszeństwo nadaje wierze piękno i pokazuje, że służymy dobremu Panu, a Jego służba jest prawdziwą wolnością i przynosi własną nagrodę.

Po drugie, wierzący powinni żyć ze sobą w pokoju i miłości. Wszystko mają czynić bez sporów, kłótni i jałowych dyskusji. Gdy spór staje się gwałtowny, jasne światło prawdy i żywa moc wiary często giną we mgle. Chrześcijanie nie powinni podsycać niepotrzebnych konfliktów, lecz dążyć do zgody.

Po trzecie, powinni prowadzić życie nienaganne wobec wszystkich ludzi: tak, by byli bez zarzutu i niewinni, jako dzieci Boże, którym nie można niczego wytknąć (List do Filipian 2:15). Nie powinni nikogo krzywdzić słowem ani czynem ani dawać uzasadnionego powodu do obrazy. Należy nie tylko unikać wyrządzania zła, lecz także nie dopuszczać do podejrzenia o nie. Niektórzy rozumieją ten fragment jako wezwanie do tego, by być nienagannym i szczerym, czyli uczciwym wobec ludzi i szczerym wobec Boga. Takie życie przystoi wierzącym, którzy są dziećmi Boga. Dzieci Boże powinny różnić się od ludzi tego świata.

Żyć „bez zarzutu” znaczy postępować tak uważnie, by nawet najsurowszy krytyk nie miał podstaw do oskarżeń. Dawni pogańscy pisarze wspominali Momosa, postać znaną z tego, że wszystko krytykowała. Paweł podkreśla, że chrześcijanie powinni postępować tak rozważnie, by nawet najbardziej wnikliwy krytyk nie mógł słusznie niczego im zarzucić. Należy zabiegać nie tylko o to, by osiągnąć niebo, lecz także by dotrzeć tam bez moralnej skazy i cieszyć się dobrą opinią zarówno wśród ludzi, jak i w świetle prawdy (Trzeci List Jana 1:12).

Paweł mówi, że wierzący mają tak żyć „pośród pokolenia przewrotnego i zepsutego”, czyli wśród niewierzących i tych, którzy nie należą do ludu Bożego. Tam, gdzie brakuje prawdziwej wiary, często pozostają przewrotność i zepsucie. Im bardziej zepsuci i krytyczni są ludzie wokół nas, tym większą troskę powinniśmy przykładać do tego, by pozostać nienagannymi i niewinnymi. Abraham i Lot musieli unikać sporów, ponieważ w kraju mieszkali Kananejczycy i Peryzzyci (Księga Rodzaju 13:7).

Paweł dodaje, że wierzący jaśnieją pośród tych ludzi jak światła na świecie. Chrystus jest światłością świata, a dobrzy chrześcijanie także są na świecie światłami. Gdy Bóg umieszcza gdzieś dobrego człowieka, stawia tam światło. Można też odczytać te słowa jako wezwanie: „Jaśniejcie wśród nich jako światła”, podobnie jak Jezus polecił, by światło uczniów świeciło przed ludźmi (Ewangelia Mateusza 5:16). Chrześcijanie powinni nie tylko podobać się Bogu, lecz także ukazywać innym wartość wiary, aby oni również oddawali chwałę Bogu. Mają jaśnieć, a zarazem pozostawać szczerzy.

Następnie Paweł pisze, że wierzący trzymają się słowa życia i podają je innym (List do Filipian 2:16). Ewangelię nazywa się słowem życia, ponieważ ukazuje życie wieczne przez Jezusa Chrystusa. To dzięki Ewangelii życie i nieśmiertelność zajaśniały w pełni (Drugi List do Tymoteusza 1:10). Naszym obowiązkiem jest nie tylko samemu trwać przy Ewangelii, lecz także przekazywać ją innym. Powinniśmy czynić ze słowem życia to, co świecznik czyni ze świecą, a gwiazdy na niebie: roztaczać światło szeroko.

Paweł mówi, że będzie to jego radością w dniu Chrystusa, czyli w dniu Jego powrotu. Ucieszy go nie tylko wierność wierzących, ale również to, że będą pożyteczni dla innych. Pragnie, by jego trud okazał się owocny, a jego bieg i praca nie poszły na marne. Służba wymaga zaangażowania całego człowieka. Bieg oznacza energię i wytrwały wysiłek, a praca — cierpliwy trud wkładany w szczegóły. Duszpasterze bardzo się radują, gdy widzą, że ich praca nie poszła na marne. Ich radością w dniu Chrystusa będą ci, którym pomogli, i którzy staną się ich koroną (Pierwszy List do Tesaloniczan 2:19–20).

Paweł był również gotów cierpieć dla ich dobra. Pisze, że nawet gdyby miał zostać wylany jako ofiara przy składaniu ofiary i służbie związanej z ich wiarą, radowałby się razem z nimi (List do Filipian 2:17). Uważałby za błogosławieństwo to, że może przyczyniać się do czci Chrystusa, budować wspólnotę i służyć duszom ludzi, nawet gdyby miał oddać życie. Chętnie pozwoliłby się wylać jak wino składane w ofierze, służąc wierze ludu wybranego przez Boga. Skoro Paweł uznawał przelanie własnej krwi za cenę wartą poniesienia dla wspólnoty, nie powinniśmy uważać za zbyt wielki kosztu naszych niewielkich wysiłków podejmowanych w tej samej sprawie.

Dlatego zachęca także wierzących, by radowali się razem z nim (List do Filipian 2:18). Bóg pragnie, by dobrzy chrześcijanie byli pełni radości. Ci, którzy mają wiernych duszpasterzy, mają mocny powód, by dzielić z nimi tę radość. Jeśli duszpasterz kocha powierzonych mu ludzi i jest gotów poświęcać siły dla ich dobra, oni również powinni go kochać i radować się razem z nim.