Księga Liczb 21:10 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu opis kolejnych etapów wędrówki Izraelitów aż do przybycia na równiny Moabu. Stamtąd w końcu przeprawili się przez Jordan do Kanaanu, jak czytamy na początku Księgi Jozuego. W przyrodzie ruch często przyspiesza, gdy coś zbliża się do swojego środka. Izraelici zbliżali się już do obiecanego odpoczynku, więc znów wyruszyli w drogę, jak mówi ten werset (Księga Liczb 21:10). Dobrze byłoby, gdybyśmy podobnie postępowali w drodze do nieba: czynili większe postępy pod koniec wędrówki i gorliwiej pracowali dla Pana, gdy coraz bardziej się do Niego zbliżamy.

W tym krótkim opisie ich wędrówki wyróżniają się dwie rzeczy. Po pierwsze, Bóg dał swojemu ludowi wielki sukces w pobliżu potoków Arnonu (Księga Liczb 21:13–15). Izraelici obeszli już ziemię Edomu, której nie wolno im było najeżdżać ani niepokoić (Księga Powtórzonego Prawa 2:4–5), i dotarli do granicy Moabu. Warto pamiętać, że do Kanaanu prowadzi niejedna droga. Wrogowie ludu Bożego mogą go opóźniać, ale nie zdołają pozbawić go obiecanego odpoczynku.

Tekst wyraźnie pokazuje, że Izraelici posłuchali Bożego nakazu, by nie występować przeciw Moabitom (Księga Powtórzonego Prawa 2:9), potomkom sprawiedliwego Lota. Rozbili więc obóz po drugiej stronie Arnonu (Księga Liczb 21:13), na ziemi, która należała wówczas do Amorytów, jednego z narodów przeznaczonych na sąd, choć wcześniej była własnością Moabu, jak wynika z Księgi Liczb 21:26–27. Później sędzia Izraela Jefte powołał się na to, że Izraelici powstrzymali się od ataku na Moabitów, gdy przedstawiał swoje racje Ammonitom (Księga Sędziów 11:15).

Nie dowiadujemy się szczegółowo, co Izraelici robili nad Arnonem, ale opis odsyła nas do „Księgi wojen Pana”. Być może był to zapis rozpoczęty od walki z Amalekitami (Księga Wyjścia 17:14), do którego dopisywano późniejsze bitwy. Możliwe też, że werset wskazuje, iż opowiadając o wojnach Pana, należało wspominać zarówno o tym, czego dokonał nad Morzem Czerwonym, wyprowadzając Izraelitów z Egiptu, jak i o tym, co uczynił przy potokach Arnonu, tuż przed wprowadzeniem ich do Kanaanu. Wychwalając Boże miłosierdzie, warto prześledzić kolejność wydarzeń i zobaczyć, jak Jego dobroć prowadziła nas krok po kroku, od Morza Czerwonego aż po potoki Arnonu. Powinniśmy pamiętać, co Bóg uczynił w danym czasie i miejscu, i nie pozwalać, by którekolwiek z Jego dzieł popadło w zapomnienie.

Po drugie, Bóg zaopatrzył swój lud w wodę w Beer, którego nazwa oznacza „studnię” lub „źródło” (Księga Liczb 21:16). Wcześniej czytamy, że Izraelici obozowali w Obot, co oznacza „bukłaki” lub „skórzane pojemniki”. Być może właśnie tam napełnili naczynia wodą na dalszą drogę. Do tego czasu zapasy mogły już się wyczerpać, jak stało się w przypadku Hagar, gdy „woda w bukłaku się skończyła” (Księga Rodzaju 21:15). Nie czytamy jednak, by Izraelici narzekali. W swoim miłosierdziu Bóg zaprowadził ich więc do studni, ucząc ich cierpliwie Mu ufać i wierzyć, że zna ich potrzeby, nawet gdy o nich nie mówią.

Na tym świecie nasze pociechy przypominają co najwyżej wodę w bukłaku: są ograniczone i krótkotrwałe. W niebie dotrzemy do Beer, źródła życia i zdroju wody żywej. Wcześniej, gdy Izraelici potrzebowali wody, prosili o nią z gorzkim narzekaniem, a Bóg dał im ją, choć nie był z nich zadowolony. Tym razem jest inaczej. Bóg daje z miłości: mówi: „Zgromadź lud, a dam mu wodę” (Księga Liczb 21:16). Udziela błogosławieństwa, zanim lud o nie poprosi, i wyprzedza go swoją dobrocią.

Izraelici przyjęli wodę z radością i wdzięcznością, co uczyniło dar jeszcze cenniejszym (Księga Liczb 21:17). Śpiewali: „Wytryśnij, źródło!”, oddając w ten sposób chwałę Bogu i dodając sobie nawzajem otuchy. O obiecane łaski nadal trzeba prosić w modlitwie, ale kiedy Bóg odpowiada, powinniśmy przyjmować Jego dary z radosnym uwielbieniem. Z radością czerpiemy wodę ze zdrojów zbawienia (Księga Izajasza 12:3). Tak jak wąż z brązu wskazywał na Chrystusa, który został wywyższony dla naszego uzdrowienia, tak ta studnia wskazuje na Ducha, wylewanego dla naszego pocieszenia, z którego płyną rzeki wody żywej (Ewangelia Jana 7:38). Jeśli Bóg sprawi, że takie źródło wytryśnie w naszej duszy, powinniśmy śpiewać z jego powodu, czerpać z niego pociechę i oddawać Bogu chwałę. Powinniśmy rozniecać ten dar i wołać: „Wytryśnij, źródło, zdroju ogrodów, by nawodnić moją duszę” (Pieśń nad Pieśniami 4:15). Możemy też powoływać się na obietnicę, która zdaje się nawiązywać do tej historii: „Uczynię na pustyni stawy z wodą” (Księga Izajasza 41:17–18).

Ten cud został zachowany w pieśni, a nie tylko w nazwach miejsc. Wcześniejsze nazwy przypominały o sporach i narzekaniu ludu. Teraz pamięć o wydarzeniu podtrzymywała sama pieśń pochwalna (Księga Liczb 21:18). „Wodę wykopali książęta” — zapewne chodzi o siedemdziesięciu starszych, działających pod kierunkiem prawodawcy, czyli Mojżesza, a tym samym pod kierunkiem Boga. Swoimi laskami rozkopali miękki, piaszczysty grunt, a Bóg sprawił, że woda wytrysnęła z wykopanych przez nich dołów. Podobnie wierni Izraelici, którzy później przechodzili przez Dolinę Płaczu, suchą i spragnioną, kopali studnie, a Bóg napełniał zbiorniki deszczem z nieba (Księga Psalmów 84:6).

Zwróćmy uwagę na dwie rzeczy. Bóg obiecał wodę, ale Izraelici nadal musieli rozkopać ziemię, by ją przyjąć i umożliwić jej wypłynięcie. Tak i my powinniśmy oczekiwać Bożych darów, korzystając zarazem ze środków, które mamy w zasięgu ręki, i pamiętając, że moc pochodzi od Boga. Dostojnicy Izraela chętnie włączyli się w tę pracę. Użyli swoich lasek — zapewne oznak godności i władzy — w służbie publicznej, co zostało zapisane na ich korzyść. Dodało to też ludowi pewności, bo jego przywódcy okazali się narzędziami Bożej pomocy.

Był to znak, że duch Mojżesza, który wkrótce miał umrzeć, spoczął w pewnej mierze na dostojnikach Izraela. Mojżesz nie uderzył w ziemię własną ręką, jak wcześniej uderzył w skałę, lecz polecił im to zrobić. Dzięki temu ich laski miały udział w zaszczycie związanym z jego laską. Mogli czerpać pociechę z pewności, że gdy Mojżesz ich opuści, Bóg ich nie opuści. Oni również mogli być w swoim pokoleniu publicznym błogosławieństwem, jeśli tylko działali pod kierunkiem prawodawcy.

Pociechy powinniśmy szukać jedynie wtedy, gdy idziemy drogą obowiązku. Jeśli chcemy mieć udział w radości, którą daje Bóg, musimy wiernie podążać za Jego wskazaniami.