Księga Liczb 21:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym wydarzeniu dostrzegamy cztery rzeczy.

Po pierwsze, Arad, Kananejczyk, zaatakował obóz Izraela, gdy usłyszał, że Izraelici nadchodzą drogą, którą szli zwiadowcy. Zwiadowcy wysłani przez Mojżesza trzydzieści osiem lat wcześniej przeszli przez tę okolicę niezauważeni, ale prawdopodobnie Kananejczycy dowiedzieli się o ich wizycie później. Ta wieść mogła ich ostrzec i skłonić do uważnego obserwowania Izraela. Gdy Arad zobaczył, że Izraelici kierują się ku Kanaanowi, postanowił uderzyć pierwszy i w ten sposób oddalić zagrożenie wojny od własnej ziemi.

Ten ruch sprowadził jednak nieszczęście na jego lud. Gdyby Arad zachował spokój, jego lud mógłby być ostatnim spośród Kananejczyków, który zostałby zniszczony. Zamiast tego zginął jako pierwszy. Ci, którzy stają się coraz bardziej niegodziwi, często umierają przedwcześnie (Księga Koheleta 7:17).

Po drugie, Arad odniósł początkowo pewien sukces. Jego przednia straż schwytała kilku Izraelitów, którzy oddalili się od reszty, i wzięła ich do niewoli (Księga Liczb 21:1). Zapewne napełniło go to dumą. Mógł uznać, że zdoła pokonać cały naród i ocalić swój kraj przed obawianym niebezpieczeństwem. Jednocześnie była to próba wiary Izraela i przestroga przed nieufnością oraz narzekaniem.

Po trzecie, Izrael odpowiedział na to zagrożenie, pokornie zwracając się do Boga (Księga Liczb 21:2). Mogło to skłonić Izraelitów do narzekania, tak jak ich ojców, i do utraty nadziei, że kiedykolwiek wezmą Kanaan. Bóg jednak, który poddawał ich próbie przez swoje zrządzenia, dał im także łaskę, by właściwie odpowiedzieli. Za pośrednictwem swoich przywódców prosili o zwycięstwo i złożyli ślub. Prosząc Boga o miłosierdzie, powinniśmy też zobowiązać się do wypełniania tego, co Mu należne, a zwłaszcza do oddania Mu czci, gdy okaże nam miłosierdzie, o które prosimy. Izraelici przyrzekli zniszczyć te kananejskie miasta, ponieważ były oddane Bogu na zagładę, i nie zabierać ich dobytku dla siebie. Jeśli Bóg dałby im zwycięstwo, cała chwała przypadłaby Jemu, a oni nie wykorzystaliby wygranej dla własnej korzyści. Gdy nasze serca są w takim stanie, jesteśmy gotowi przyjąć miłosierdzie.

Po czwarte, Izrael zwyciężył Kananejczyków (Księga Liczb 21:3). Silne wojsko, prawdopodobnie dowodzone przez Jozuego, odparło ich i ścigało aż do miast, które zapewne leżały na skraju pustyni. Izraelici doszczętnie je zniszczyli, a potem wrócili do obozu. Możemy przegrać bitwę, ale ostatecznie zwyciężamy. To, co jest prawdą o ludzie Bożym jako całości, dotyczy także każdego z jego członków: niewielkie siły mogą pokonać ich na pewien czas, ale ostatecznie oni zwyciężą.

Miejsce nazwano Chormą, by upamiętnić zniszczenie, ostrzec Kananejczyków i zapewne przestrzec przyszłe pokolenia przed próbami odbudowy tych miast. Zniszczono je jako miasta oddane Bogu na zagładę i w ramach Bożej sprawiedliwości. Historia Jerycha pokazuje, że prawo dotyczące takich miast zakazywało ich odbudowy. Nazwa ta zdaje się pobrzmiewać w proroctwie o upadku Babilonu opisanego w Nowym Testamencie (Apokalipsa św. Jana 16:16): jego wojska gromadzą się w miejscu zwanym Armagedonem, co oznacza „zagładę oddziału”.