Księga Liczb 14:36 – znaczenie i zastosowanie

Oto nagła śmierć dziesięciu niegodziwych zwiadowców. Gdy wyrok był jeszcze ogłaszany ludowi, zanim w pełni go poznano, zginęli od zarazy przed Panem (Księga Liczb 14:36, 14:37). Bóg okazał szczególny gniew wobec tych, którzy zgrzeszyli i poprowadzili Izraela do grzechu.

Zgrzeszyli, przynosząc fałszywe wieści o Ziemi Obiecanej. Bóg szczególnie gniewa się na tych, którzy wypaczają religię, przynoszą jej hańbę i zasiewają w ludzkich umysłach podejrzenia wobec niej. Kto przedstawia służbę Bogu jako coś marnego, przygnębiającego, uciążliwego, niemożliwego, bezużytecznego lub niegodnego, ten przynosi złą wieść o dobrej ziemi i wypacza drogi Pana. W gruncie rzeczy nazywa Boga kłamcą.

Sprawili też, że Izrael zgrzeszył. Celowo podburzyli całą społeczność do szemrania przeciwko Bogu. Ci, którzy prowadzą innych do grzechu, powinni spodziewać się szczególnego znaku Bożego gniewu, bo Bóg z pewnością zażąda od nich rachunku za zgubę dusz, do której się przyczynili.

Bóg pokazał również, co mógł uczynić całemu zgromadzeniu. Uśmiercając w ten sposób po jednej osobie z każdego plemienia, dał ostrzeżenie o wyroku, który właśnie na nich zapadł. Ten, który mógł zgładzić przedstawiciela jednego plemienia, mógł w jednej chwili zniszczyć cały naród, lecz postanowił uczynić to stopniowo. Gwałtowna śmierć znanych grzeszników jest ostrzeżeniem przed ostateczną zgubą bezbożnych (Drugi List Piotra 2:5, 2:6). W ten sposób objawia się Boży gniew, aby grzesznicy mogli usłyszeć i zadrżeć.

Kaleb i Jozue zostali szczególnie ocaleni. Pozostali przy życiu (Księga Liczb 14:38). Możliwe, że wszystkich dwunastu zwiadowców stało razem, bo patrzył na nich cały Izrael. Dlatego dla całego obozu musiało być szczególnie uderzające, że dziesięciu niegodziwych zwiadowców padło martwych od zarazy, śmiertelnej i szerzącej się choroby, podczas gdy tych dwóch pozostało przy życiu i zdrowiu. Bóg potwierdził ich świadectwo i uciszył tych, którzy mówili o ukamienowaniu ich. Dał im też pewność, że zachowa ich przy życiu na pustyni, choć tysiące będą padać po ich prawej i lewej stronie (Księga Psalmów 91:7). Śmierć nigdy nie dosięga niewłaściwej osoby i nigdy przez pomyłkę nie zabiera tego, kto ma żyć, nawet pośród tych, którzy muszą umrzeć.

Następnie Mojżesz ogłosił wyrok całemu ludowi (Księga Liczb 14:36). Oznajmił im, że zapadło wobec nich nieodwołalne postanowienie: wszyscy mieli umrzeć na pustyni, a ziemia Kanaan miała przypaść następnemu pokoleniu. Było to z pewnością wielkim rozczarowaniem zarówno dla Mojżesza, który pragnął wejść do Kanaanu, jak i dla całego ludu. Mojżesz jednak przyjął ten wyrok. Lud zaś płakał i bardzo rozpaczał.

Mojżesz znajdował pociechę w tym, że przez ten wyrok Bóg zostanie uczczony. Lud natomiast był przygnieciony własną winą, bo sam na siebie sprowadził to nieszczęście. Wcześniej płakali bez powodu (Księga Liczb 14:1), teraz zaś mieli powód do płaczu. Tak więc szemrzący słusznie stają się pogrążeni w żałobie. Gdyby żałowali za swój grzech, kiedy wiernie ich za niego upominano (Księga Liczb 14:9), wyroku można by było uniknąć. Teraz jednak ich żal przyszedł za późno i nic im nie pomógł. Nie znaleźli sposobu, by się nawrócić, choć szukali go ze łzami (List do Hebrajczyków 12:17). W piekle również jest taki płacz, ale tamtejsze łzy nie ugaszą ognia ani nie ochłodzą języka.

Niektórzy Izraelici podjęli potem nierozsądną i daremną próbę wejścia do Kanaanu mimo wszystko. Z zapałem chcieli ruszyć w stronę ziemi (Księga Liczb 14:40). Wstali wcześnie, zebrali swoje siły, połączyli się i poprosili Mojżesza, by poprowadził ich przeciwko wrogom. Nie mówili już o wyborze wodza, który zaprowadziłby ich z powrotem do Egiptu. Przyznali się do winy, mówiąc: „Zgrzeszyliśmy”, i twierdzili, że są gotowi zmienić postępowanie: „Oto jesteśmy, pójdziemy”. Teraz pragnęli ziemi, którą wcześniej wzgardzili, i zaufali obietnicy, w którą wcześniej zwątpili. Kiedy Bóg sądzi, okazuje się, że ma rację. Z czasem uświadomi grzesznikom zło ich niegodziwych czynów i ostrych słów, a także sprawi, że odwołają to, co sami powiedzieli.

Bóg został uczczony przez tę zmianę nastawienia, ale ludzie nic na niej nie zyskali, bo nastąpiła za późno. Wyrok już zapadł, a ich zguba była przesądzona. Nie szukali Pana, kiedy można Go było znaleźć, a teraz nie mogli Go już znaleźć. O, jak wiele by im to dało, gdyby w czasie, który jeszcze mieli, pragnęli nieba równie gorliwie, jak zapragnęli go, gdy było już za późno, i gdyby gromadzili oliwę równie starannie, jak uczynili to dopiero wtedy, gdy przyszedł oblubieniec, zamiast korzystać z czasu, kiedy jeszcze zwlekał.

Mojżesz stanowczo odrzucił ich plan i zabronił im wyruszać: nie mieli iść naprzód (Księga Liczb 14:41–43). Ostrzegł ich, że byłby to grzech, bo sprzeciwialiby się rozkazowi Pana. Gdy wyruszyli, Bóg kazał im zawrócić w stronę Morza Czerwonego. To, co we właściwym czasie było obowiązkiem, może stać się grzechem, jeśli robi się to w niewłaściwym czasie. Ten rozkaz został dany jako kara, ale i wtedy mieli obowiązek go przestrzegać, bo Pan jest zarówno naszym Sędzią, jak i Prawodawcą.

Mojżesz ostrzegł ich także przed niebezpieczeństwem: „To się nie powiedzie”. Niemądrze jest oczekiwać powodzenia w czymś, co robimy wbrew woli Boga. Kananejczycy stali przed nimi, gotowi do ataku, a Pana nie było z nimi, by ich bronić. Musieli więc polegać na własnych siłach i liczyć się z tym, że polegną z rąk wrogów. Ci, którzy schodzą ze ścieżki obowiązku, sami pozbawiają się Bożej ochrony i ryzykują na własną rękę. Niebezpiecznie jest iść tam, dokąd nie możemy oczekiwać, że Bóg pójdzie razem z nami.

Mojżesz przepowiedział nawet ich klęskę: mieli paść od miecza Amalekitów i Kananejczyków, którzy sami powinni byli polec od ich miecza. Ponieważ odwrócili się od Pana i nie chcieli trzymać się Jego rozkazu ani obietnicy, Pan nie miał być z nimi. Bóg z pewnością opuszcza tych, którzy opuszczają Jego, a ci, którzy zostają bez Niego, są wystawieni na wszelkie nieszczęścia.

Mimo to ruszyli naprzód. Nie było chyba narodu tak upartego i tak zdeterminowanego, by we wszystkim postępować wbrew Bogu. Bóg kazał im iść, a oni nie chcieli. Zabronił im, a oni poszli. Tak właśnie ludzka natura w swoim naturalnym stanie ujawnia wrogość wobec Boga. Mimo wszystko próbowali wspiąć się na wzgórza (Księga Liczb 14:44). Sprzeciwiali się sprawiedliwemu wyrokowi Boga i zuchwale parli naprzód. Zlekceważyli też znaki Bożej obecności, bo ruszyli bez Mojżesza i arki przymierza. Wcześniej wątpili w Bożą moc, a teraz, bez Niego, zuchwale polegali na własnej sile.

Wyprawa zakończyła się dokładnie tak, jak zapowiedział Mojżesz (Księga Liczb 14:45).

Nieprzyjaciele zajęli pozycje na szczycie wzgórza, by strzec przełęczy przed najeźdźcami. Gdy ich zwiadowcy donieśli, że nadciąga Izrael, wyszli mu naprzeciw, pokonali go i prawdopodobnie zabili wielu Izraelitów. Tak zaczęło się wypełniać postanowienie, że ich ciała legną na pustyni.

Pokazuje to, że niezależnie od pozorów żadna sprawa, która zaczyna się od grzechu, nie może skończyć się dobrze. Jeśli chcemy zachować pokój z przyjaciółmi i zwyciężać wrogów, drogą do tego jest uczynić Boga swoim przyjacielem i trwać w Jego miłości. Żydzi, podobnie jak wcześniejsi Izraelici, odrzucili sprawiedliwość Chrystusa, czyli właściwą pozycję przed Bogiem, którą On daje przez Chrystusa, i próbowali ustanowić własną. Skończyło się to właśnie tak.