Księga Liczb 14:5 – znaczenie i zastosowanie

Przyjaciele Izraela wkroczyli, by powstrzymać lud przed zgubą, ale nic to nie dało. Padło najpoważniejsze ostrzeżenie, lecz ludzie nie chcieli go słuchać. Zachowywali się jak chory, który odmawia przyjęcia lekarstwa, albo jak ludzie, którzy nie zwracają uwagi na strażników. Nie chcieli ani wyzdrowieć, ani przyjąć ostrzeżenia, więc sami ponosili winę za to, co miało ich spotkać.

Mojżesz i Aaron spełnili swój obowiązek, chociaż lud szemrał przeciwko nim (Księga Liczb 14:2). Nie przejęli się zniewagami i okazali się wiernymi przyjaciółmi ludzi, którzy zachowywali się jak wrogowie. Ponieważ tłum był bardzo głośny, trudno było ich usłyszeć, więc padli na twarz przed ludem. W ten sposób wyrazili pokorną modlitwę do Boga, głęboki smutek i usilne wezwanie, by lud zaprzestał buntu. Błagali ludzi, jakby sam Bóg przez nich wzywał ich do pojednania z Nim, czyli do powrotu do pokoju z Bogiem.

Mojżesz i Aaron nie byli zbyt dumni, by uniżyć się dla dobra ludu. Ci, którym naprawdę zależy na ocaleniu cennych ludzkich istnień, zrobią wszystko, co mogą, by im pomóc. Mojżesz później powtórzył to, co powiedział wtedy: lud nie powinien się bać, bo Pan, jego Bóg, będzie za niego walczył (Księga Powtórzonego Prawa 1:29–30).

Kaleb i Jozue również spełnili swoją powinność. Rozdarli szaty, pogrążeni w świętym smutku zarówno z powodu grzechu ludu, jak i nadchodzącego sądu Bożego. Martwiło ich to jeszcze bardziej, ponieważ zamęt wywołali pozostali zwiadowcy, którzy zostali wysłani razem z nimi. Dlatego przemówili jasno i stanowczo, próbując uspokoić lud i zawrócić go ze złej drogi.

Najpierw powiedzieli, że ziemia jest naprawdę dobra, wręcz niezwykle dobra (Księga Liczb 14:7). Warto było o nią zabiegać, a jej obraz nie miał nic wspólnego z tym, co przedstawiał zły raport. Gdyby ludzie naprawdę byli przekonani, jak wielką wartość mają wiara i posłuszeństwo Bogu, nie robiliby takiego zamieszania z powodu wysiłku, którego one wymagają.

Następnie pomniejszyli niebezpieczeństwo: lud nie powinien bać się mieszkańców tej ziemi (Księga Liczb 14:9). Wrogowie wydawali się groźni, ale nie byli tak silni, jak mogło się zdawać. Byli dla Izraela jak chleb, co znaczyło, że łatwo można ich pokonać, a oni sami staną się niejako pożywieniem Izraela. Jak niegdyś faraon stał się dla Izraela zdobyczą (Księga Psalmów 74:14), tak samo mieli nią stać się Kananejczycy.

Zwiadowcy pokazali też, że prawdziwy problem nie polegał na sile Kananejczyków, lecz na tym, czy Bóg okaże Izraelowi przychylność. Kananejczycy mieszkali w warownych miastach, ale utracili ochronę. Została im odebrana zwykła opieka, przez którą Bóg chroni narody. Żaden lud nie jest bezpieczny, gdy odwraca się od Boga. Izraelici natomiast, choć mieszkali w namiotach, byli naprawdę chronieni, bo Pan był z nimi, a Jego imię stanowiło mocną wieżę. Jeśli Bóg jest ze swoim ludem, nie musi się on bać nawet najsilniejszego wroga.

Kaleb i Jozue jasno pokazali, że zagrożenie dla Izraela wynikało z jego własnej nieufności i niezadowolenia. Jeśli Pan będzie miał w nich upodobanie, wprowadzi ich do dobrej ziemi (Księga Liczb 14:8). Z pewnością ją otrzymają dzięki Jego przychylności i blaskowi Jego oblicza, czyli Jego uśmiechowi i uznaniu (Księga Psalmów 44:3), jeśli tylko własną głupotą nie odrzucą tej przychylności. Ostatecznie wszystko sprowadzało się do tego, by nie buntować się przeciwko Panu (Księga Liczb 14:9). Nic nie może zgubić grzeszników poza ich własnym buntem. Nikt nie zostaje wykluczony z niebiańskiego Kanaanu, obiecanego odpoczynku ludu Bożego, oprócz tych, którzy sami się z niego wykluczają.

Czy można było powiedzieć to jaśniej? Czy można było usilniej ich napominać? A jednak wszystko to poszło na marne. Cały tłum zwrócił się przeciwko Kalebowi i Jozuemu i chciał ich ukamienować (Księga Liczb 14:10). Przywódcy i możni podburzali zwykłych ludzi do napaści na tych wiernych mężów. To smutne, gdy przywódcy prowadzą ludzi do grzechu. Ci, którzy uparcie chcą czynić zło, często gniewają się właśnie na tych, którzy udzielają im dobrych rad. Nienawidzą odnowy i tych, którzy próbują do niej doprowadzić, ponieważ ich posłańcy mówią prawdę.

Izraelici wcześnie zaczęli prześladować proroków i kamienować tych, którzy byli do nich posłani, czym dopełniali miary swoich grzechów (Ewangelia Mateusza 23:37). Wołali, by ukamienować Kaleba i Jozuego, choć nie można było im zarzucić żadnego przestępstwa. Prawda sama w sobie była udręką dla zatwardziałej niewiary (Apokalipsa św. Jana 11:10). Kaleb i Jozue dopiero co powiedzieli, że Pan jest z Izraelem, więc nie powinien on bać się swoich wrogów (Księga Liczb 14:9). Skoro Izrael nie chciał użyć tych słów, by się uspokoić, obaj mężowie mogli czerpać z nich siłę dla własnych serc w obliczu rozgniewanego tłumu, tak jak Dawid w podobnym kryzysie (Pierwsza Księga Samuela 30:6). Ci, którzy nie potrafią przekonać innych mądrą radą, powinni przynajmniej umacniać własne dusze.

Kaleb i Jozue wiedzieli, że stoją po stronie Boga i Jego chwały, dlatego byli pewni, że Bóg stanie po ich stronie i będzie ich chronił. Nie zawiedli się. Chwała Pana ukazała się natychmiast, napełniając lękiem i zamętem tych, którzy byli gotowi ukamienować sługi Boże.

Kiedy lud wystąpił przeciwko Bogu (Księga Liczb 14:3), ukazała się Jego chwała, ale nie uciszyła od razu bluźnierstw. Jednak gdy lud zwrócił się przeciwko Kalebowi i Jozuemu, dotknął źrenicy oka Boga i Jego chwała ukazała się natychmiast. Pokazuje to, że ci, którzy wiernie narażają się dla Boga, mogą liczyć na Jego szczególną ochronę. Będą osłonięci przed gniewem ludzi, czy to jeszcze tutaj, pod niebem, czy już w samym niebie.