Księga Nehemiasza 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg mówi o swoim Kościele: „Postawiłem strażników na twoich murach, Jerozolimo” (Księga Izajasza 62:6). Nehemiasz okazał tu podobną troskę. Martwe mury, pozbawione czujnych strażników, są dla miasta słabą ochroną.

Wyznaczył odźwiernych, śpiewaków i Lewitów do właściwych miejsc i zadań. Chodziło o ich zwykłą służbę w świątyni. W pewnej mierze została ona zaniedbana, teraz jednak ją przywracano. Oddawanie czci Bogu chroni dane miejsce, a Jego słudzy są strażnikami na murach, gdy wiernie wypełniają swoje obowiązki. Możliwe też, że Nehemiasz polecił im przygotować się do poświęcenia muru, aby uroczystość przebiegła w należytym porządku i z powagą. To, co zostaje poświęcone Bogu, może nam przynieść dobro.

Wyznaczył także dwóch zarządców, czyli przywódców odpowiedzialnych za sprawy miasta, utrzymanie porządku publicznego i bezpieczeństwa. Jednym z nich był Hanani, brat Nehemiasza, który przyniósł mu wiadomość o zniszczeniu Jerozolimy. Hanani dał się poznać jako człowiek uczciwy i głęboko zatroskany o swoją ojczyznę. Drugim był Chananiasz, który wcześniej zarządzał pałacem. Pokazuje to, że temu, kto okazuje wierność w mniejszych sprawach, można powierzyć większe. O Chananiaszu powiedziano, że był człowiekiem godnym zaufania i bał się Boga bardziej niż wielu innych (Księga Nehemiasza 7:2).

Są wśród ludzi prawdziwie bojących się Boga tacy, którzy boją się Go głębiej niż inni i wyraźniej dają temu wyraz. Zasługują na szczególny szacunek należny tym, którzy boją się Pana (Księga Psalmów 15:4). Wielu mieszkańców Jerozolimy bało się Boga, lecz ten dobry człowiek wyróżniał się wiarą i głęboką pobożnością. Ci, którzy boją się Boga, powinni to okazywać, będąc wiernymi wobec wszystkich i zachowując czyste sumienie w każdej sprawie. Jerozolima Boga może pomyślnie się rozwijać, gdy rządzą nią ludzie prawi, pobożni i uczciwi.

Niektórzy sądzą, że Nehemiasz zamierzał wrócić na dwór perski, aby uzyskać przedłużenie swojego pełnomocnictwa, i na czas nieobecności powierzył władzę tym dwóm godnym zaufania ludziom. Dobrzy przywódcy, którzy nie mogą działać osobiście, muszą starannie wybierać tych, którym powierzają swoje obowiązki.

Nehemiasz wydał też polecenia dotyczące zamykania bram i strzeżenia murów (Księga Nehemiasza 7:3-4). Jerozolima nadal zajmowała rozległy obszar, a mury obejmowały taki sam teren jak dawniej. Znaczna jego część wciąż jednak pozostawała pusta, bo domów jeszcze nie odbudowano, a przynajmniej nie w takiej liczbie jak wcześniej. Nehemiasz wznosił więc mur z wiarą, ufając obietnicy Boga, że miasto znów się zaludni (Księga Zachariasza 8:3 i nast.). Choć w tamtym czasie mieszkańców było niewielu, wierzył, że ich liczba wzrośnie. Zbudował mur odpowiednio duży, bo inaczej mógłby uznać, że miasto bez murów przynosi wstyd tak samo jak mury bez miasta.

Nehemiasz polecił przywódcom miasta dopilnować, by każdej nocy bramy były zamknięte i zaryglowane. Mur byłby bezużyteczny, gdyby nie dbano o bramy. Nie należało ich też otwierać rano, dopóki nie upewniono się, że wszystko jest bezpieczne i spokojne. Ponadto Nehemiasz rozstawił strażników na murach lub w innych odpowiednich miejscach, w należytych odstępach, aby mogli na czas ostrzec miasto, gdyby zbliżał się nieprzyjaciel. Każdy, kto pełnił wartę, miał pozostawać blisko własnego domu, bo zapewne szczególnie troszczył się o tę okolicę. Bezpieczeństwo wszystkich zależy od tego, czy każdy dba o ochronę siebie i swojej rodziny przed grzechem, który jest wspólnym wrogiem. Czuwanie leży w interesie wszystkich, lecz wielu nie dostrzega własnego dobra, dlatego przywódcy muszą wyznaczać straże.

Tak jak podczas odbudowy lud niedawno przekonał się, że Bóg jest z nim, bo bez Niego budowlańcy trudziliby się na próżno, tak teraz, po ukończeniu muru, z pewnością pamiętano, że jeśli Pan nie strzeże miasta, strażnik czuwa na próżno (Księga Psalmów 127:1).