Księga Nehemiasza 7:5 – znaczenie i zastosowanie

Oto kolejna dobra inicjatywa Nehemiasza. Mądrzy i gorliwi ludzie wciąż znajdują nowe sposoby, by przysparzać chwały Bogu i umacniać Jego wspólnotę. Nehemiasz wiedział, że bezpieczeństwo miasta zależy bardziej od jego mieszkańców, pod opieką Boga, niż od wysokości czy solidności murów. Kiedy więc zobaczył, że w Jerozolimie mieszka bardzo niewiele osób, postanowił przeprowadzić spis ludności.

Chciał ustalić, które rodziny mieszkały kiedyś w Jerozolimie, ale przeniosły się na wieś, aby móc sprowadzić je z powrotem. Chciał też sprawdzić, które inne rodziny można by zachęcić, ze względu na ich wiarę lub pracę, do przybycia, odbudowania domów w Jerozolimie i zamieszkania w niej. Nie powinniśmy pragnąć żyć samotnie w świecie, ani nawet samotnie w Jerozolimie. Nasze bezpieczeństwo i poczucie wygody w dużej mierze zależą od sąsiadów i przyjaciół. Im więcej jest ludzi, tym silniejsze i szczęśliwsze staje się życie. Mądrze jest, gdy przywódcy państwa dbają o właściwą równowagę między miastem a wsią, tak aby stolica nie rozrosła się do tego stopnia, że będzie wysysać siły z prowincji, ani nie osłabła tak bardzo, że nie zdoła jej chronić.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, skąd wziął się ten dobry pomysł. Nehemiasz mówi, że Bóg natchnął go do działania (Księga Nehemiasza 7:5). Każdą dobrą myśl, czy to roztropną, czy pobożną, powinniśmy przypisywać Bogu. To On ją wzbudził. Każdy dobry dar i każdy dobry czyn pochodzą z góry. Bóg daje wiedzę i łaskę. Wszystko pochodzi od Niego, dlatego wszystko powinno być Mu oddane. Nawet to, co jest owocem ludzkiej mądrości, należy wiązać z Jego opatrznościową troską. Uczy rozsądku rolnika (Księga Izajasza 28:26), a także władcę.

Przyjrzyjmy się teraz, jak Nehemiasz zrealizował swój plan. Zwołał przywódców i lud, aby poznać ówczesną sytuację rodzin: ich liczbę, siłę i miejsce zamieszkania. Najpewniej poprosił zgromadzonych, by przynieśli sprawozdania ze swoich okręgów. Prawdopodobnie nie było ich tak wielu, by przygotowanie tych danych zajęło dużo czasu.

Następnie sprawdził dawny rejestr rodów pierwszych powracających i porównał go z aktualnymi sprawozdaniami. Dlatego lista z drugiego rozdziału Księgi Ezdrasza została tu powtórzona. Nagłówek jest w obu miejscach taki sam: lista obejmuje mieszkańców tej prowincji (Księga Nehemiasza 7:6–7; Księga Ezdrasza 2:1). Powtórzone zostały dwie rzeczy: imiona i liczebność rodzin oraz dary przeznaczone na służbę w świątyni.

To powtórzenie może ukazywać, jak bardzo Bóg ceni swój lud: ludzi, rodziny i służbę duchowego Izraela, czyli ludu, który należy do Niego przez wiarę. Przygląda im się z troską. Zna tych, którzy do Niego należą. Zna każdego z nich po imieniu. Nie traci ich z oczu i kieruje wszystkim zgodnie ze swoim mądrym zamysłem dla nich.

Najpierw wymieniono imiona przywódców rodzin, które powróciły na początku, w wersetach 6–69. Dziś może się to nam wydawać mało przydatne, ale wtedy miało duże znaczenie. Dzięki temu mogli porównać swoją ówczesną sytuację z tym, kim byli wcześniej. Być może do tego czasu ich liczba znacznie wzrosła, ale dobrze było pamiętać o skromnych początkach i dziękować Bogu za to, że pomnożył ich rodziny i umocnił ich wspólnotę. Rejestr pomagał też zachować rodowody i odrębność rodzin aż do przyjścia Mesjasza. Potem rodowody przechowywane ze względu na Niego nie były już potrzebne.

Liczby w tym wykazie różnią się od tych podanych w Księdze Ezdrasza. Większość jest dokładnie taka sama, a niektóre różnią się zaledwie o jeden lub dwa. Dlatego nie sądzę, jak niektórzy, że jeden spis podaje liczbę osób w chwili pierwszego powrotu, a drugi stan obecny, co najmniej czterdzieści lat później, a być może jeszcze później. Trudno przypuszczać, że liczebność tak wielu rodzin pozostawała przez cały ten czas dokładnie taka sama. Różnice najpewniej wynikają z błędów przy przepisywaniu, które łatwo popełnić w liczbach, albo z tego, że wykazy sporządzono na podstawie różnych kopii. Możliwe też, że jeden spis przygotowano, gdy wyruszali z Babilonu z Zorobabelem, a drugi po ich przybyciu do Jerozolimy. Łączna liczba jest w obu miejscach taka sama, z wyjątkiem śpiewaków: tam jest ich 200, a tutaj 245. Nie uznawano ich za tak ważną grupę, by skrupulatnie odnotować jej liczebność.

Następnie wymieniono dary przeznaczone na dzieło Boże (Księga Nehemiasza 7:70 i następne wersety). Ten opis znacznie różni się od relacji z Księgi Ezdrasza 2:68–69, więc można nawet zapytać, czy chodzi o tę samą ofiarę. W tym miejscu zbiórkę rozpoczyna tirszata, czyli naczelny namiestnik, którego tam nie wspomniano. Ponadto podana tam łączna kwota jest większa niż suma wszystkich kwot wymienionych tutaj. Najprawdopodobniej chodzi jednak o tę samą ofiarę, a różnica wynika z tego, że jeden zapis oparto na jednej kopii wykazów, a drugi na innej.

Ostatni werset tego rozdziału jest taki sam jak Księga Ezdrasza 2:70, z dodatkiem myśli z Księgi Ezdrasza 3:1. Bogu niech będą dzięki, że nasza wiara i nadzieja nie opierają się na dokładnych danych dotyczących imion, liczb, rodowodów i dat, lecz na wielkich prawdach Prawa i Ewangelii. Bóg nie zapomni o niczym, co zostaje ofiarowane na Jego dzieło. Nawet kubek zimnej wody podany z myślą o uczczeniu Go otrzyma swoją nagrodę.