Księga Micheasza 2:12 – znaczenie i zastosowanie

Po Bożych ostrzeżeniach przed sądem rozdział kończy się obietnicami miłosierdzia, jak często bywa u proroków. Obietnice te częściowo spełniły się, gdy Żydzi wrócili z Babilonu, a w pełni wypełnią się w królestwie Mesjasza.

Wszystkie ich trudności zostaną przezwyciężone. Najpierw ci, którzy zostali rozproszeni, znów się zgromadzą. Będą cieszyć się Bożą przychylnością, a także znajdą pocieszenie i wspólnotę jedni z drugimi (Księga Micheasza 2:12). Bóg zapowiada, że zbierze cały Jakub, wszystkich należących do niego, cały lud domu Jakuba, który został rozproszony (Księga Micheasza 2:7, Księga Micheasza 2:10). Obiecuje, że zgromadzi ich ponownie, tak aby nikt nie zaginął ani nie został pominięty. Zbierze resztkę Izraela, niewielką grupę zachowaną dla zbawienia, i połączy ją w jedno ciało.

Zapowiada, że będą jak owce w zagrodzie w Bosrze. Owce są łagodnymi, stadnymi zwierzętami. Trzymają się razem i są bezpieczne pod opieką pasterza. Tłum ludzi będzie tak liczny, że zrobi się tłoczno, nie z powodu sporów, lecz z powodu ich wielkiej liczby. Prorok wyjaśnia tę przenośnię, mówiąc, że owce oznaczają ludzi (Księga Ezechiela 34:31). Spełniło się to, gdy Chrystus przez swoją Ewangelię zgromadził wszystkie rozproszone dzieci Boże. Zjednoczył Żydów i pogan w jedno stado pod opieką jednego Pasterza. Wtedy skarżono się, że miejsca jest dla nich za mało, a zgiełk wynikał z ich wielkiej liczby (Księga Izajasza 49:19–20). Ludzie z każdego zakątka świata dołączali do Kościoła, a moc krzyża przyciągała ich wszystkich do Chrystusa. Ten wzrost będzie trwał i przybierał na sile, aż Chrystus pośle swoich aniołów, by zgromadzili Jego wybranych z czterech stron świata.

Po drugie, Bóg, który zdawał się ich opuścić i odrzucić, teraz uzna ich za swoich, poprowadzi i pomoże im pokonać wszelkie trudności podczas powrotu i wyzwolenia (Księga Micheasza 2:13). Ten, który toruje drogę, idzie przed nimi, burząc każdą przeszkodę i przygotowując przejście. Pod jego przewodnictwem przełamują opór, przechodzą przez bramę, która otwiera drogę ucieczki z niewoli, i wychodzą z odwagą i determinacją. Wszechmogący Bóg stoi przed nimi jako ich obrońca.

Ich Król idzie przed nimi i prowadzi ich. To Pan, który stoi na ich czele. Był królem Izraela, gdy prowadził ich wojska przez pustynię w słupie obłoku i ognia, a także gdy ukazał się Jozuemu jako dowódca wojska Pana. Chrystus jest Królem Kościoła. Jest Panem. Prowadzi swój lud, idzie przed nim i wyprowadza go z niewoli do odpoczynku.

Jest także tym, który toruje drogę, przełamuje przeszkody i otwiera wierzącym drogę do nieba. Biskup Pearson odnosi te słowa do zmartwychwstania Chrystusa, przez które Chrystus zdobył tę moc i stał się wzorem naszego zmartwychwstania. Ten, który toruje drogę, wyszedł przed nami z grobu i usunął jego bramy, podobnie jak Samson zabrał bramy Gazy wraz z ryglami. Dzięki temu otwarciu my także możemy wyjść.

Doktor Pocock pisze, że według niektórych starożytnych Żydów tym, który toruje drogę, był Eliasz, a ich Królem — Mesjasz, Syn Dawida. Uważa, że możemy odnieść te słowa do Chrystusa i Jego poprzednika, Jana Chrzciciela. Jan torował drogę, przygotowując ją dla Pana. Przełamywał opór i przygotowywał drogę Panu, wzywając ludzi do nawrócenia i chrztu. W nim rozpoczęła się Ewangelia, a od jego czasów królestwo niebieskie rozwijało się z wielką mocą. Tak więc Kościół chrześcijański wyrusza z Mesjaszem, Księciem, na czele i kroczy naprzód, by zwyciężać.