Księga Micheasza 2:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy niesprawiedliwość ludzi, którzy planują i popełniają grzech, szczególnie uciskając innych (Księga Micheasza 2:1–2). Bóg występował przeciw temu ludowi, by go zgładzić, i wskazuje, dlaczego go oskarża. Jeden grzech może sprowadzić ruinę na narody i rodziny równie pewnie jak każdy inny, a takim grzechem jest ucisk. Przyjrzyjmy się, jak do niego dochodzi.

Najpierw pożądają tego, co do nich nie należy. To źródło goryczy i wszelkiego zła (Księga Micheasza 2:2). Pożądają pól i domów, tak jak Achab pożądał winnicy Nabota. W gruncie rzeczy mówią sobie: „To pole i ten dom bardziej by mi odpowiadały. Lepiej bym nimi zarządzał”.

Potem wysilają umysł, by wymyślić, jak zdobyć to, czego pragną (Księga Micheasza 2:4). Przemyślnie i wyrachowanie knują zło, zastanawiając się, jak skutecznie je popełnić, a zarazem uniknąć niebezpieczeństwa i hańby. Takie postępowanie nazywa się „czynieniem zła”. Rozważają swoje plany w myślach i w domach z takim skupieniem i zadowoleniem, jakby już je realizowali. Zachowują się też tak, jakby sukces był pewny, bo uważają swój plan za doskonale przygotowany.

Wyrządzenie krzywdy pod wpływem nagłego impulsu jest złe, ale jeszcze gorsze jest staranne jej zaplanowanie. Gdy przebiegłość i podstęp starego węża, Szatana, idą w parze z jego trucizną i jadem, zło osiąga najgorszą postać. Układali swoje plany na łóżkach, choć powinni byli spać. Zamiast odpoczywać, nie spali i obmyślali zło. Ich łóżka powinny być miejscem, gdzie pamiętają o Bogu, badają swoje serca i uczciwie przyglądają się samym sobie. To, jak wykorzystujemy spokojne chwile i czas spędzany w samotności, ma wielkie znaczenie.

Następnie używają swojej władzy, by zrealizować to, co zaplanowali. Wprowadzają w czyn obmyślone zło, bo mają taką możliwość. Ich bogactwo, autorytet i wpływy pomagają im osiągnąć cel, a nikt nie ma odwagi ich powstrzymać ani pociągnąć do odpowiedzialności. Uważają, że skoro coś mogą zrobić, mają też do tego prawo. Władza nigdy jednak nie jest dana po to, by niszczyć, lecz by wspierać innych i budować.

Są też szybcy i gorliwi w realizowaniu swoich złych planów. Gdy tylko postanowią, co zrobią, i przemyślą to na swoich łóżkach, nie tracą czasu. Z nastaniem poranka od razu działają. Spieszą się, by doprowadzić do skutku wszystko, co mogą, a to zawstydza naszą opieszałość w czynieniu dobra. Niech w służbie Bogu i ludziom naszego pokolenia nigdy nie można o nas powiedzieć, że odkładaliśmy na jutro to, co mogliśmy zrobić dzisiaj.

Nie cofną się też przed niczym, by osiągnąć swój cel. Jeśli mogą, biorą to, czego pożądają. Nie obchodzi ich, jak jawna ani jak haniebna jest wyrządzana krzywda. Zagarniają cudze pola przemocą, nie tylko przez oszustwo, potajemne knowania czy nadużywanie prawa, ale otwarcie i siłą. Nie troszczą się też o to, kogo skrzywdzą ani jak daleko sięgnie wyrządzona szkoda. Uciskają człowieka i jego dom, doprowadzając do ruiny rodziny, których żony i dzieci zostają skazane na żebranie. Uciskają człowieka i odbierają mu dziedzictwo, pozbawiając go tego, co powinno zostać przekazane kolejnym pokoleniom. Chciwość usuwa współczucie z serca, a kto miłuje ten świat, ten nie miłuje prawdziwie bliźniego.

Po drugie, widzimy sprawiedliwość Boga, który planuje karę za ten grzech (Księga Micheasza 2:3). „Dlatego” — mówi Pan, sprawiedliwy Sędzia, który rozstrzyga spory między ludźmi i karze za zło — „sprowadzę nieszczęście na tę rodzinę”. Ma na myśli całe królestwo Izraela, a zwłaszcza rodziny, które postępowały okrutnie i uciskały innych. Oni knują zło przeciw swoim braciom, więc Bóg sprawiedliwie obmyśli zło przeciwko nim. Jego mądrość ukształtuje karę tak, by była nieuchronna, surowa, wyraźna i współmierna do grzechu. Im większa przebiegłość w popełnianiu zła, tym wyraźniej w karze ukażą się święta mądrość Boga i sprawiedliwość. Przez te sądy Pan da się poznać.

Bóg zastaje ich w poczuciu bezpieczeństwa, przekonanych, że jakoś unikną sądu albo szybko się od niego uwolnią, jeśli ich dosięgnie. Dlatego mówi im, że będą nosić jarzmo, z którego nie zdołają uwolnić karku. Byli jak ludzie uparci, którzy nie chcieli dźwigać łagodnego jarzma sprawiedliwych przykazań Boga i zrywali z siebie Jego więzy. Bóg nałoży więc na nich ciężkie jarzmo swoich sprawiedliwych sądów, którego nie będą w stanie zrzucić. Nieposłuszni zostaną poniżeni.

Bóg zastaje ich także pełnych pychy i przekonanych o własnej wielkości. Mówi im więc, że nie będą już kroczyć dumnie z wyciągniętą szyją i beztroskim spojrzeniem, przechadzając się w samolubnym zadowoleniu (Księga Izajasza 3:16). Czas sądu jest czasem nieszczęścia, a to, co się wtedy wydarzy, ukorzy nawet najtwardszego ducha.

Zastaje ich radosnych i beztroskich, ostrzega więc, że ich pieśń się zmieni. Śmiech ustąpi miejsca żałobie, a radość smutkowi (Księga Micheasza 2:4). Tego dnia, gdy Bóg ukarze ich za ucisk, ludzie ułożą o nich prześmiewczą przyśpiewkę i będą opłakiwać ich gorzką skargą. Wrogowie będą z nich szydzić, a przyjaciele będą ich żałować. Rozlegnie się wołanie: „Jesteśmy doszczętnie zgubieni. Wszystko przepadło”. Ci, którzy w dobrych czasach byli najbardziej dumni i pewni siebie, w trudnych chwilach często czują się najbardziej przygnieceni i pozbawieni nadziei.

Bóg widzi też, że są bogaci w domy i ziemie zdobyte przez ucisk, dlatego mówi im, że zostaną odarci ze wszystkiego.

Zrozpaczeni, całkowicie zrezygnują z ziemi. Powiedzą: „Jesteśmy zgubieni. Odebrał dział mojemu ludowi. Ziemia nie należy już do niego, lecz do naszych wrogów. Jakże mi ją odebrał! Jak nagle i jaką siłą!”. To, co ludzie zdobywają nieuczciwie, nie pozostaje ich własnością na długo. Sprawiedliwy Bóg im to odbierze.

Gdy Bóg odwraca się od nas w gniewie i oddaje nasze pola innym, jest to straszny sąd. Uwaga na marginesie ujmuje to tak: zamiast przywrócić nam naszą własność, rozdzielił nasze pola; zamiast nam je oddać, utwierdził w posiadaniu tych, którzy nam je zabrali. Sprawiedliwe jest, by Bóg pozwolił ludziom, którzy oszukiwali i stosowali przemoc wobec innych, samemu doświadczyć podobnej krzywdy.

Bóg potwierdzi też to, co powiedzą w rozpaczy (Księga Micheasza 2:5). Tak się stanie: w zgromadzeniu Pana nie będzie już nikogo, kto odmierzyłby dział ziemi przez losowanie ani rozdzielił dziedzictwa, bo nie pozostaną żadne dziedzictwa do podziału. Nie będzie sądów rozstrzygających spory o ziemię ani losowania własności, jak za czasów Jozuego, bo wszystko znajdzie się w rękach wrogów.

Ta ziemia nie tylko słusznie im się należała, lecz także była dla nich bardzo cenna, bo stanowiła część zgromadzenia Pana, a raczej samo zgromadzenie Pana znajdowało się na niej. Była ziemią Boga, ziemią świętą, dlatego wygnanie z niej było jeszcze dotkliwsze. Najgłębsze cierpienia to te, które odcinają nas od zgromadzenia Pana albo znacznie ograniczają nasz udział w jego błogosławieństwach.