Ewangelia Mateusza 9:34 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset brzmi jak zgrzyt w radosnej scenie. Tłumy patrzą na człowieka, który odzyskał mowę, i wołają z podziwu, a faryzeusze mówią, że złe duchy zostały wyrzucone mocą ich przywódcy. Dobro nie zostaje tu jedynie niedostrzeżone. Zostaje przypisane komuś innemu, tak że sam cud zaczyna wyglądać podejrzanie. Ewangelia nie opisuje żadnej odpowiedzi na te słowa i zostawia je wybrzmieć. Warto zauważyć, że oskarżenie pada obok uzdrowienia, a nie zamiast niego. Uzdrowienie już się dokonało, mowa wróciła, a słowa faryzeuszy próbują zmienić znaczenie tego, co wszyscy widzieli. Osoba, która czyni dobro po cichu, może w pewnym momencie usłyszeć, że jej motywy są mroczne. Wtedy każdy kolejny dobry czyn może wydawać się obciążony podejrzeniem, a człowiek zaczyna zastanawiać się, czy w ogóle wolno mu wierzyć w sens tego, co robi. Sam werset nie mówi nic o tym, jak Bóg odniesie się do takich oskarżeń. Pokazuje jednak, że prawda o czynie nie zawsze jest oczywista dla patrzących z zewnątrz, a cudzy osąd potrafi ciążyć nawet wtedy, gdy opiera się na złej interpretacji.

Wers 34 pokazuje, jak różnie można odczytać to samo wydarzenie. Niemowa odzyskał mowę po tym, jak Jezus wyrzucił złego ducha; tłumy widziały w tym coś niezwykłego. Faryzeusze nie zaprzeczają temu, co się stało, lecz przypisują jego źródło „przywódcy” złych duchów. Mateusz odsłania więc nie tylko spór o cud, ale także spór o to, jak rozpoznać działanie Boga. To ważne rozróżnienie: samo uznanie niezwykłego zdarzenia nie przesądza jeszcze o jego interpretacji. Wcześniej w tym rozdziale uczeni w Piśmie uznali słowa Jezusa o odpuszczeniu grzechów za bluźnierstwo. Teraz faryzeusze przedstawiają Jego wyzwalające działanie jako moc pochodzącą od zła. Czytelnik widzi, że świadectwo o Jezusie spotyka się zarówno z podziwem, jak i z wrogim wyjaśnieniem. Werset nie zachęca do łatwego uznawania każdego niezwykłego zjawiska za Boże działanie. Pokazuje raczej, że ocena Jezusa zależy od głębszego rozpoznania Jego misji. W dalszej części rozdziału Jego nauczanie i współczucie dla tłumów przedstawiają charakter tej misji: nie służy zniewoleniu, lecz przynosi wyzwolenie i troskę.

Zaraz po tym, jak niemy odzyskał mowę, a tłumy wyraziły podziw (Ewangelia Mateusza 9:33), w Ewangelii Mateusza 9:34 pada zdanie: „Lecz faryzeusze mówili: Wyrzuca złe duchy mocą ich przywódcy.” Faryzeusze nie kwestionują samego czynu. Widzą uzdrowienie i od razu nadają mu inną wykładnię. Warto zauważyć, że nie chodzi im o prawdę o uzdrowieniu. Szukają sposobu, by utrzymać dotychczasowy obraz świata. Gdy coś zaskakuje, łatwo szukać wyjaśnienia, które nie wymaga zmiany myślenia. Gdy dobro trudno przyjąć, łatwiej przypisać je złemu źródłu, niż uznać, że coś nowego działa na oczach wszystkich. W tym miejscu Ewangelia nie podaje odpowiedzi na zarzut. Ewangelista przechodzi od razu do obchodzenia miast i wiosek, nauczania i leczenia wszystkich chorób i słabości (Ewangelia Mateusza 9:35). Działanie trwa dalej, mimo słów oskarżycieli. Zarzut nie zatrzymuje posługi, która trwa w synagogach. Z tego fragmentu wynika prosta lekcja. Ocena cudzych słów nie zmienia tego, co się wydarzyło. Zarzut może zranić, ale nie musi wyznaczać kierunku. Dobro, które się dokonało, mówi za siebie, nawet gdy ktoś próbuje odmówić mu właściwego źródła.

Werset 34 przynosi nagły cień po scenie uzdrowienia: niemy odzyskał mowę, tłumy zdumiały się, a faryzeusze przypisali działanie Jezusa mocy przywódcy złych duchów. Ich słowa nie unieważniają tego, co się wydarzyło, lecz odsłaniają, jak głęboko można zamknąć się na jego znaczenie. Jezus przywraca człowiekowi mowę, a odpowiedzią faryzeuszów jest oskarżenie. W tej scenie widać, że sam znak nie zmusza nikogo do wiary. Można patrzeć na dobro i odczytać je jako zagrożenie. Ewangelia nie mówi tu, co każdy z nich nosił w sercu; ukazuje jednak ciężar słów, które zaciemniają miłosierdzie zamiast je rozpoznać. Ta chwila pozostaje ważna także dlatego, że odsłania różnicę między widzialnym skutkiem a sądem o jego źródle. Człowiek odzyskuje głos, tłum daje wyraz zdumieniu, a spór o to, kim jest Jezus, trwa. Żaden z tych głosów nie jest jeszcze pełnią prawdy o Nim. W kolejnych wersetach Mateusz ukazuje Jezusa nauczającego, głoszącego królestwo i litującego się nad tłumem. Na tym tle oskarżenie faryzeuszów nie staje się ostatnim słowem. Ostatnie słowo tej Ewangelii należy do miłosierdzia, które widzi ludzi znękanych i porzuconych.