Ewangelia Mateusza 6:8 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaskakuje tym, że Bóg zna potrzeby człowieka, zanim ten zdąży je wypowiedzieć. Słowo „bo” łączy tę wiedzę z poprzednim zdaniem, w którym Jezus przestrzega przed modlitwą na pokaz i przed gadatliwością pogan. Nie chodzi więc przede wszystkim o to, by mówić mniej, ale o to, by mówić z właściwego miejsca. Ojciec nie czeka na efektowne słowa, ponieważ już wie, co leży na sercu dziecka. Warto zauważyć, że ta wiedza nie unieważnia prośby. Jezus nie odbiera modlitwy, lecz od razu mówi: „Wy zatem tak się módlcie”, i podaje modlitwę Ojcze nasz. Prośba przestaje wtedy być informacją przekazaną Bogu, a staje się wyrazem zaufania. Wypowiedzenie potrzeby przed Ojcem pozwala ją nazwać, uporządkować i oddać, także wtedy, gdy odpowiedź wciąż jest niejasna. Wielu wierzących dźwiga swoje ciężary w milczeniu, bo wydaje się im, że nikt ich nie zobaczy, a już najmniej Bóg. Ten fragment każe patrzeć na to inaczej. Nic z tego, co trudne, nie pozostaje przed Bogiem ukryte, a Jego znajomość naszych potrzeb wyraża troskliwą bliskość Ojca. Modlitwa staje się wtedy spotkaniem, w którym człowiek nie musi niczego udawać.

Werset 8 łączy dwa obrazy modlitwy: człowiek nie musi przekonywać Boga mnogością słów, a Ojciec zna jego potrzeby, zanim zostaną wypowiedziane. „Nie bądźcie podobni do nich” odnosi się bezpośrednio do poprzedniego wersetu, który krytykuje gadatliwość wynikającą z przekonania, że wielomówstwo zapewni wysłuchanie. Jezus nie mówi, że dłuższa modlitwa jest zawsze niewłaściwa. Rozróżnia szczerość zwrócenia się do Boga od próby uzyskania Jego uwagi przez samą liczbę słów. Ważne jest także „zanim Go poprosicie”. Modlitwa nie dostarcza Ojcu brakującej informacji. Skoro wie, czego potrzeba, proszenie nie służy powiadomieniu Go, lecz wyraża zależność człowieka od Boga. To zmienia sens kolejnych słów: „Wy zatem tak się módlcie”. Następująca potem modlitwa zaczyna się od zwrócenia do Ojca, a nie od mnożenia próśb. Obejmuje Boże imię i królestwo, a następnie codzienny chleb, przebaczenie i potrzebę ochrony. Potrzeby człowieka są tu rzeczywiste, ale nie stają się narzędziem nacisku. Modlitwa według Jezusa wyrasta z relacji z Ojcem, który zna proszącego, zanim ten znajdzie właściwe słowa.

Ewangelia Mateusza 6:8 wraca do tego, co Jezus powiedział wcześniej o poganach w Ewangelii Mateusza 6:7. Ich modlitwa opierała się na wielu słowach, bo sądzili, że bogów trzeba przekonać długim proszeniem. Jezus mówi: „Nie bądźcie podobni do nich!”, a zaraz potem podaje podstawę modlitwy: „Bo wasz Ojciec wie, czego wam potrzeba, zanim Go poprosicie”. Ta wiedza zmienia cel modlitwy. Nie chodzi o to, by poinformować Boga o tym, co już wie, ani by Go zmęczyć liczbą słów. Modlitwa staje się rozmową z Ojcem, który zna swoje dzieci. Ten wers pomaga w codziennych sprawach. Ktoś, kto obawia się, że jego modlitwa jest za krótka, może przestać liczyć słowa i powiedzieć prawdę o tym, co naprawdę go przytłacza. Ktoś, kto w pracy albo w rodzinie czuje ciężar, może zanieść go Ojcu prosto, bez upiększania. Tekst nie obiecuje jednak, że każda prośba zostanie spełniona tak, jak sobie wyobrażamy. Mówi o wiedzy Ojca, a nie o gwarancji odpowiedzi na każde życzenie. Zaraz po tych słowach Jezus podaje Ojcze nasz, modlitwę krótką, ale pełną zaufania. Modlitwa wyrasta więc z ufności wobec Ojca, który wie, a nie z przekonania, że trzeba Go przekonać.

W Ewangelii Mateusza 6:8 Jezus mówi: „Nie bądźcie podobni do nich! Bo wasz Ojciec wie, czego wam potrzeba, zanim Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie”. Słowa te domykają przestrogę przed wielomównością, jakby liczba słów mogła skłonić Boga do wysłuchania. Ojciec nie potrzebuje informacji ani argumentów, by dostrzec ludzką potrzebę. Ta wiedza nie unieważnia modlitwy. Zaraz potem Jezus uczy uczniów zwracać się do Ojca i prosić o chleb oraz przebaczenie. Modlitwa nie jest więc sposobem na przekonanie Boga, lecz wejściem w więź, w której można przynieść to, co codzienne i konieczne. Uczniowie mówią „Ojcze nasz”, nie tylko „mój”: potrzeba jednego człowieka nie zostaje oddzielona od potrzeb innych. Jest w tym obrazie cicha ulga. Przed Bogiem nie trzeba budować długiego wywodu, żeby zostać zauważonym. Jego troska poprzedza wypowiedzianą prośbę, choć sama prośba pozostaje częścią modlitwy, której uczy Jezus. Cisza nie oznacza tu pustki ani obojętności. Otwiera miejsce na słowa proste, wspólne i prawdziwe.