Ewangelia Mateusza 6:20 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie włamują się i nie kradną” (Ewangelia Mateusza 6:20) są skierowane do uczniów, którzy słuchają Jezusa. Tuż przed nimi pada przestroga przed gromadzeniem skarbów na ziemi, a zaraz po nich czytamy, że gdzie jest skarb, tam będzie i serce (Ewangelia Mateusza 6:21). Ten kontekst pokazuje, że chodzi przede wszystkim o to, do czego przywiązuje się serce. Serce łatwo wiąże się z tym, co zabezpiecza lęk. Ktoś odkłada pieniądze na czarną godzinę, ktoś inny trzyma się uznania w pracy, bo boi się zostać bez niego sam. Takie gromadzenie bywa zrozumiałe i potrzebne, ale bywa też, że zostawia w środku niepokój, bo to, co zebrane, może zostać zniszczone albo utracone. Obraz mola, rdzy i złodziei przypomina, jak kruche bywają rzeczy, na których człowiek oparł się bez namysłu. Tekst nie wyjaśnia szczegółowo, czym są te skarby w niebie, ale stawia je poza zasięgiem mola, rdzy i złodziei. Serce związane z czymś, czego nikt nie może odebrać, łatwiej puszcza z rąk to, co na ziemi jest kruche.

Zdanie o gromadzeniu skarbów w niebie odpowiada bezpośrednio poprzedniemu ostrzeżeniu przed skarbami na ziemi. Jezus nie potępia tu samego posiadania rzeczy. Pokazuje ich kruchość: mól, rdza i złodzieje przypominają, że dobra materialne mogą przepaść, nawet jeśli wydają się trwałe. Skarb niebiański ma inną naturę, bo nie podlega takim zagrożeniom. Ważny jest także kontekst. Wcześniej Jezus mówi o jałmużnie i poście praktykowanych na pokaz. Ludzkie uznanie może być nagrodą, która kończy się na pochwałach; Ojciec widzi to, co ukryte. Gromadzenie skarbów w niebie oznacza więc życie ukierunkowane na Boga, a nie budowanie wartości własnej na podziwie innych. Jałmużna dana bez rozgłosu staje się konkretnym przykładem takiej postawy. Następny werset wyjaśnia, że tam, gdzie jest skarb, będzie też serce. Jezus łączy zatem wybór tego, co cenione, z kierunkiem całego życia. Nie chodzi o rachunek zasług ani obietnicę materialnego powodzenia. Chodzi o trwałość: to, co służy Bogu i bliźniemu, nie traci znaczenia wraz z przemijaniem rzeczy.

Ta zachęta pada w Kazaniu na górze, gdy Jezus uczy słuchaczy, jak żyć przed Bogiem w zwykłych sprawach. Słowa „Gromadźcie sobie skarby w niebie” stoją tuż obok zakazu gromadzenia skarbów na ziemi, gdzie mól i rdza niszczą (Ewangelia Mateusza 6:19). Oba zdania dotyczą tego samego pragnienia, czyli troski o to, co cenne i trwałe. Zmienia się tylko miejsce przechowania. Można sobie wyobrazić człowieka, który co miesiąc odkłada część pensji, hojnie wspiera potrzebujących sąsiadów i codziennie znajduje czas na modlitwę z rodziną. Jego dobra nie leżą w jednym miejscu. Część rośnie na koncie, część w relacjach, część w sercu. Taka postawa nie wymaga porzucenia rozsądku. Wymaga pamiętania, czemu służą wybory, także te finansowe. Ewangelia Mateusza 6:21 dodaje, że gdzie jest skarb, tam będzie i serce. Skarb działa więc jak kompas. Pokazuje, dokąd zmierza człowiek, ponieważ to, czemu poświęca czas i uwagę, z czasem kształtuje jego pragnienia. Wieczny horyzont nie oddala od codzienności. Nadaje jej kierunek.

„Gromadźcie sobie skarby w niebie” nie jest wezwaniem do pogardy dla rzeczy ziemskich. Jezus przeciwstawia im to, czego nie potrafią ocalić: mól, rdza i złodzieje przypominają, że dobra doczesne pozostają podatne na utratę. Skarb nieba ma inną trwałość, bo nie zależy od ludzkiego uznania ani od tego, co można zgromadzić i zabezpieczyć. W sąsiednich słowach Jezus mówi o jałmużnie i poście praktykowanych bez szukania pochwały. Wskazuje na dobro czynione przed Ojcem, który widzi w ukryciu. Nie chodzi więc o zdobywanie Bożej przychylności przez dobre uczynki, lecz o życie zwrócone ku Bogu, a nie ku podziwowi innych. Cichy gest pomocy, oddany czas czy uczciwość, której nikt nie nagradza, mogą odsłaniać, gdzie spoczywa serce. Nie są to przedmioty odkładane do niewidzialnego skarbca, lecz ślady wierności. Werset następny mówi: „gdzie jest twój skarb, tam będzie i twoje serce”. Skarb kształtuje serce, bo ku temu, co uznaje za najcenniejsze, człowiek kieruje uwagę i życie. Jezus wskazuje na wartość, której przemijanie nie odbiera: więź z Ojcem i dobro czynione w Jego obecności.