Ewangelia Mateusza 27:34 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Mateusza 27:34 Jezusowi podaje się wino zaprawione goryczą, a zaraz potem tekst zaznacza: „Skosztował, ale nie chciał pić”. Nie ma tu wyjaśnienia motywów ani długiego komentarza, i właśnie ta powściągliwość porusza najbardziej. Jezus poznaje smak goryczy, zanim z niej zrezygnuje, więc nie odwraca się od niej udawaną nieświadomością. W tym krótkim geście widać serce, które nie chce się znieczulić. Wino zaprawione goryczą mogło przynieść chwilową ulgę, ale tekst nie mówi, że Jezus szukał w nim otępienia. Zostaje przy tym, co naprawdę boli, z otwartymi oczami. W Ewangelii Mateusza 27:32 Szymon z Cyreny zostaje zmuszony do niesienia krzyża, a tutaj ewangelista pokazuje świadomą odmowę, wyrażoną w jednym zdaniu. Z tego fragmentu nie wynika prosty wzorzec przeżywania cierpienia, ponieważ Ewangelia opisuje jedno wydarzenie w jego konkretnym kontekście. Warto jednak zauważyć, że Bóg, który przyjął ludzki los, nie udaje, iż gorycz jest słodka. Jest obecny w tym, co trudne, w pełni i bez złudzeń, i właśnie to nadaje tej scenie głęboki wymiar bliskości.

Ewangelia Mateusza 27:34 zatrzymuje uwagę na krótkiej, wymownej reakcji Jezusa: „Skosztował, ale nie chciał pić”. Werset nie wyjaśnia, dlaczego odmówił, dlatego ostrożna interpretacja nie powinna przypisywać Mu konkretnego motywu. Mówi natomiast, że Jezus przyjął napój do ust, po czym go odrzucił. W tym drobnym geście Jego cierpienie pozostaje rzeczywiste, a zarazem nie znika Jego własna decyzja. Scena należy do opisu drogi na ukrzyżowanie. Jezus został wcześniej wyszydzony i pobity; teraz, na Golgocie, otrzymuje wino zaprawione goryczą, lecz nie pije. Mateusz nie rozwija tego szczegółu w osobne objaśnienie. Nie należy więc budować na nim rozbudowanej nauki o tym, co Jezus chciał przez odmowę zademonstrować. Jego znaczenie wyłania się przede wszystkim z miejsca, jakie zajmuje w opowiadaniu o męce. Szczegół ten przypomina, że Ewangelia nie przedstawia krzyża jako abstrakcyjnego symbolu. To konkretne wydarzenie, w którym ciało Jezusa doświadcza przemocy, a świadkowie pozostają obok. Jednocześnie lakoniczność narracji nie zamyka sensu cierpienia w jednym geście. Werset ukazuje raczej skupione, oszczędne świadectwo: Jezus stoi u progu ukrzyżowania, a nawet krótka wzmianka o napoju należy do prawdy tej sceny.

Ten krótki fragment łatwo przeoczyć. Ewangelia Mateusza 27:34 opisuje, że żołnierze podają Jezusowi wino: „dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał pić”. Tekst nie podaje powodu tej decyzji, więc nie warto dopowiadać go za Jezusa. Można natomiast zobaczyć, co w tym opisie jest wyraźne. Jezus nie odrzuca wszystkiego od razu. Najpierw poznaje smak tego, co Mu zaoferowano, a potem nie pozwala, by to Go napełniło. Ta scena przypomina zwykłe wybory. Ktoś wie, że dane przyzwyczajenie zostawia po sobie gorycz, więc sprawdza je, a potem odmawia mu dalszej władzy nad sobą. Mądrość polega tu na tym, że ostatnie słowo zostaje przy tym, kto wybiera. Werset stoi w ciągu wydarzeń z Ewangelii Mateusza 27:31-33, gdzie Jezus jest wyszydzony i prowadzony na Golgotę. Podanie wina niczego w tej drodze nie zmienia. Jezus nie szuka ulgi, która by Go od niej oddaliła. Fragment pokazuje spokojną wierność krzyżowi, zanim nadejdzie to, co opisuje Ewangelia Mateusza 27:35.

Na Golgocie Jezusowi podają wino zaprawione goryczą. Mateusz zapisuje krótko: „Skosztował, ale nie chciał pić”. Wokół trwają przemoc i upokorzenie; za chwilę zostanie ukrzyżowany, a żołnierze będą pilnować Go przy krzyżu. W tej scenie nawet łyk napoju staje się częścią opowieści o ciele wystawionym na cudzą władzę. Ewangelista nie wyjaśnia, dlaczego Jezus odmawia. Nie trzeba więc dopisywać tej decyzji ukrytego znaczenia ani widzieć w niej dowodu, że cierpienie Go nie dotyka. Skosztowanie i odmowa pozostają prostym, konkretnym szczegółem pośród wydarzeń ostatecznych. Jezus nie jest tu odległą postacią ponad bólem, lecz człowiekiem, któremu podają kielich i który go nie przyjmuje. Ten kielich nie usuwa goryczy krzyża. Nie zamienia przemocy w dobro ani nie obiecuje, że cierpienie minie bez śladu. A jednak opowieść o Jezusie nie kończy się na tym miejscu. W świetle całej Ewangelii ta chwila należy do drogi, przez którą Bóg przybliża się do ludzkiej śmierci. Nadzieja nie polega na zaprzeczeniu goryczy. Wyrasta z obecności Chrystusa właśnie tam, gdzie człowiek nie może już uczynić bólu lekkim.