Ewangelia Mateusza 27:33 – znaczenie i zastosowanie

Ewangelia Mateusza zatrzymuje się przy tym miejscu bez upiększeń. Zdanie „Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki” podaje nazwę wprost, jakby autor chciał, żeby nie było wątpliwości, dokąd doszła ta droga. Wcześniej Szymon z Cyreny został zmuszony, by nieść krzyż, a teraz marsz, który zaczął się w sądzie i wśród żołnierskich drwin, dobiega końca. Tekst nie opisuje uczuć uczniów ani tłumu. Pozostaje przy samym miejscu i przy tym, jak ludzie je nazwali. W tej prostocie jest coś bardzo poruszającego. Bóg nie wybiera dla swojego Syna miejsca, które wyglądałoby na godne albo bezpieczne w oczach świata. Pozwala, by droga dotarła tam, gdzie cierpienie otrzymało tak surową nazwę. Mateusz nie łagodzi tej nazwy i nie dodaje do niej pociechy. Zostawia czytelnika przy samym miejscu, a to już mówi wiele o tym, jak głęboko Bóg zszedł w ludzką historię, aż do miejsc, których nikt nie chciałby nazywać swoimi.

Werset z Ewangelii Mateusza 27:33 zatrzymuje narrację na krótkiej informacji o miejscu: „Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki”. Nie opisuje jeszcze samego ukrzyżowania. Najpierw wskazuje, dokąd dotarli Jezus i ci, którzy prowadzili Go na śmierć. Nazwa zostaje objaśniona, ale ewangelista nie podaje, skąd się wzięła ani czy wiązała się z wyglądem terenu. Nie należy więc budować na niej pewnych wniosków o szczegółach krajobrazu. W kontekście ta zwięzłość ma ciężar. Jezus został wyszydzony, pobity i odprowadzony na ukrzyżowanie, a Szymon z Cyreny został zmuszony do niesienia krzyża. Teraz docierają do konkretnego miejsca, gdzie przemoc zapowiedziana przez wcześniejsze wydarzenia stanie się publiczną egzekucją. Golgota nie jest tu abstrakcyjnym symbolem cierpienia: to nazwana przestrzeń w opowiadanej historii. Mateusz nie zatrzymuje się na opisie otoczenia. Podaje nazwę i jej objaśnienie, po czym prowadzi opowieść dalej. Dzięki temu uwaga pozostaje skupiona nie na domysłach o miejscu, lecz na Jezusie i na tym, co ludzie z Nim uczynią. Zwyczajna precyzja narracji nadaje wydarzeniu historyczny wymiar, nie osłabiając jego teologicznej powagi.

Ewangelia Mateusza 27:33 mówi o miejscu, i to bardzo konkretnym. Nie ma tu ozdobnych słów ani łagodzenia rzeczywistości. Golgota, czyli Miejsce Czaszki, to nazwa, która od razu mówi o śmierci. Ewangelista nie upiększa tej drogi ani nie omija jej szczegółów. Wcześniejsze wersety opisują wyszydzenie, bicie i zmuszenie Szymona z Cyreny do niesienia krzyża. Dopiero teraz tekst wskazuje cel tej drogi. Tekst nie dodaje komentarza. Podaje miejsce i zostawia je takim, jakie jest. Taka precyzja broni przed myśleniem o zbawieniu jako o czymś oderwanym od ziemi. Wydarzenia, które Kościół wyznaje, miały swoje miejsce, swoich świadków i swoje narzędzia. Dla codziennego życia to ważna lekcja. Bóg wszedł w miejsce, które nazywano znakiem śmierci, i nie zostawił go pustym. Chrześcijaństwo nie zaczyna się od idealnych przestrzeni, lecz od tego, co ludzie znają z doświadczenia: od zmęczenia, pogardy i końca. Dlatego nazwa „Miejsce Czaszki” nie musi brzmieć jak wyrok. Jest w niej prawda, którą Ewangelia podaje wprost. Nadzieja zostaje tu osadzona w samym środku ziemi, na której ludzie żyją i umierają.

Golgota zostaje nazwana bez ozdób: „Miejscem Czaszki”. W tym krótkim zdaniu Jezus dociera do konkretnego miejsca, dokąd prowadzi Go droga na ukrzyżowanie. Za Nim pozostają szyderstwo i przemoc; przed Nim — krzyż. Ewangelista nie zatrzymuje opowieści, by osłonić tę chwilę łagodniejszym językiem. Nazwa miejsca przywodzi na myśl śmierć, ale Mateusz nie tłumaczy jej symbolicznie. Zapisuje, dokąd przyszli. Właśnie ta prostota ma swoją wagę: zbawienie nie rozgrywa się poza ludzką historią, lecz pośród jej okrucieństwa, w miejscu, gdzie śmierć staje się widzialna i bliska. Jezus nie stoi z dala od tego, czego człowiek się lęka. Można zobaczyć tu próg: po jednej stronie droga i upokorzenie, po drugiej ukrzyżowanie. Wkrótce nad głową Jezusa pojawi się napis nazywający Go królem. Przy nazwie miejsca tak surowej jak „Miejsce Czaszki” królewskość ta nie przypomina triumfu znanego z pałaców. Objawia się pośród cierpienia. Wers nie wyjaśnia całej tajemnicy krzyża, ale wskazuje, gdzie zaczyna się jej najciemniejsza część: na ziemi, wśród ludzi, w obliczu śmierci.