Ewangelia Mateusza 18:5 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” padają zaraz po tym, jak Jezus postawił dziecko przed uczniami, którzy pytali, kto jest największy. Dziecko nie ma tu żadnej zasługi ani pozycji. Jest najmniejsze w całej scenie i właśnie dlatego Jezus mówi o nim tak blisko siebie. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że przyjęcie małego człowieka zostaje nazwane przyjęciem samego Jezusa. W zwykłym geście troski, w tym, że ktoś otworzy drzwi, poda rękę albo wysłucha bez pośpiechu, może być obecna Jego bliskość. Mowa tu nie o wielkim czynie ani o sukcesie, lecz o uwadze skierowanej ku temu, kto sam niczego wymusić nie może. Kolejne wersety, w których Jezus mówi o tych małych, którzy wierzą w Niego, pokazują, jak poważnie traktuje ich bezbronność. Wers piąty nie mówi więc tylko o ciepłym przyjmowaniu, lecz także o odpowiedzialności za tych, którzy nie potrafią się obronić. W tej trosce Bóg zostaje rozpoznany tam, gdzie najmniej się Go spodziewamy.

Zdanie „I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” rozwija odpowiedź Jezusa na spór uczniów o to, kto jest największy. Dziecko, które Jezus stawia pośród nich, nie służy tu przede wszystkim za obraz niewinności. W toku rozmowy wskazuje raczej na kogoś małego i zależnego, komu nie przysługuje pozycja, o jaką zabiegają uczniowie. Jezus odwraca więc miarę wielkości: znaczenie ma nie to, kto zdobywa uznanie, lecz kto okazuje miejsce temu, kogo łatwo pominąć. „W imię moje” nadaje temu przyjęciu głębszy sens niż sam uprzejmy gest. Przyjąć dziecko ze względu na Jezusa znaczy uznać, że sposób traktowania najmniejszych wiąże się ze stosunkiem do Niego. To nie dziecko staje się Jezusem; Jezus utożsamia się z tym, kto zostaje przyjęty. Dlatego następne ostrzeżenie, dotyczące krzywdzenia „jednego z tych małych”, nie zmienia tematu, lecz pokazuje jego powagę: wspólnota uczniów może zarówno przyjąć słabszego, jak i stać się dla niego zagrożeniem. W tym fragmencie wielkość w królestwie nie jest rangą do zdobycia. Ujawnia się w przyjęciu osoby, której świat nie uważa za ważną.

Jezus nie wybiera dziecka przypadkowo. Stawia je przed uczniami, którzy spierali się o to, kto jest największy. Dziecko nie ma w takim sporze żadnej władzy ani pozycji, dlatego najlepiej pokazuje, czym jest prawdziwa wielkość w oczach Boga. Słowa z Ewangelii Mateusza 18:5 wiążą się z tym obrazem wprost: „I kto by przyjął jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje”. Ten fragment mówi o przyjęciu, a nie o wielkim dziele. Przyjąć oznacza otworzyć drzwi, poświęcić uwagę, zauważyć kogoś, kto sam o nic nie prosi. Może to być matka, która w zabieganym poranku wysłucha dziecka do końca, albo sąsiad, który zaprosi do stołu samotnego chłopca z klatki obok. Jezus łączy te gesty ze sobą. Kto przyjmuje najsłabszego w Jego imię, przyjmuje Jego samego. Ta zależność nadaje zwykłej dobroci wymiar, którego nie widać w statystykach. Codzienna uważność staje się wtedy spotkaniem z Chrystusem. Dalsze słowa o zgorszeniu (Ewangelia Mateusza 18:6) pokazują, jak poważnie Jezus traktuje tych małych, którzy wierzą w Niego. Najmniejsze przyjęcie nie jest więc drobnostką.

Uczniowie pytają, kto jest największy w królestwie niebieskim. Jezus stawia pośród nich dziecko, mówi o uniżeniu, a następnie wskazuje na przyjęcie „jednego takiego dziecka w imię moje”. Wielkość w Jego odpowiedzi nie polega na zajmowaniu wysokiego miejsca, lecz na uznaniu wartości kogoś, kto nie może odwzajemnić się wpływem ani prestiżem. Przyjąć dziecko w imię Jezusa znaczy przyjąć je ze względu na Niego, a nie dla własnej korzyści. W tym geście obecny staje się sam Chrystus: „Mnie przyjmuje”. To słowa o bliskości, ale również o powadze odpowiedzialności. W sąsiednim wersecie Jezus ostrzega przed stawaniem się powodem grzechu dla „jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie”. Przyjęcie nie jest więc tylko serdecznym uczuciem; obejmuje sposób, w jaki traktuje się ufność i kruchość drugiego człowieka. Może przypominać otwarcie drzwi komuś, kto sam nie ma klucza. W królestwie Bożym takie przyjęcie nie jest drobną uprzejmością na marginesie wiary. Jezus wiąże je ze sobą: w najmniejszym, któremu okazano miejsce, zostaje rozpoznany On sam.