Ewangelia Mateusza 13:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie coś szczególnie cichego. Ziarno nie zostaje od razu wyrzucone ani wydziobane, jak w poprzednich obrazach. Pada w ziemię, zapuszcza się w nią i zaczyna rosnąć, a dopiero potem obok niego bujnie wyrastają ciernie, które je zagłuszają. Czasownik „zagłuszyły” opisuje coś, co dzieje się powoli i bez hałasu, aż w końcu widać, że życie zostało przytłumione. Tekst nie mówi o winie ziarna ani o błędzie siewcy. Mówi tylko o tym, co wyrosło obok. Ewangelia Mateusza 13:7 pokazuje więc, jak łatwo zdławić coś delikatnego, nawet wtedy, gdy jego początek był dobry. Dla serca bywa to wymowny obraz. Pragnienie bliskości z Bogiem, dobroć czy cicha wiara mogą wciąż istnieć, choć ich wzrost jest duszony przez troski, zmęczenie i ciągły pośpiech. Werset nie obiecuje jednak, że ziarno zawsze się obroni. Opisuje tylko, że zagłuszenie może nastąpić, a więc że wewnętrzne życie wymaga uważności wobec tego, co je przygłusza. W tym fragmencie jest smutek, ale nie ma w nim ostatniego słowa o losie ziarna.

Ewangelia Mateusza 13:7 przedstawia trzecią sytuację w przypowieści Jezusa o siewcy: ziarno kiełkuje, lecz ciernie rosną razem z nim i odbierają mu przestrzeń oraz możliwość wydania plonu. Obraz przesuwa uwagę z samego początku na to, co dzieje się później. Nie każda przeszkoda działa nagle; niektóre zagłuszają stopniowo. W dalszym wyjaśnieniu Jezus wiąże ciernie z troskami doczesnego życia i zwodniczym urokiem bogactwa (Ewangelia Mateusza 13:22). Nie chodzi więc o to, że praca, odpowiedzialność czy posiadanie dóbr są same w sobie złe. Problem pojawia się wtedy, gdy zajmują tak wiele uwagi i pragnień, że słowo przestaje kształtować decyzje. Człowiek może je słyszeć i nawet przyjąć, a zarazem pozwolić, by inne sprawy stopniowo stłumiły jego owocność. Ważne jest porównanie z żyzną ziemią z kolejnego wersetu: rozstrzygający nie jest sam fakt, że ziarno padło na ziemię, lecz to, czy może dojrzewać i przynieść plon. Przypowieść nie opisuje tu spektakularnego odrzucenia, ale konkurencję o miejsce w życiu. Ciernie nie muszą niszczyć ziarna od razu; wystarczy, że nie pozostawią mu światła i przestrzeni do wzrostu.

W Ewangelii Mateusza 13:7 czytamy: „Inne znowu padły między ciernie, a ciernie bujnie wyrosły i zagłuszyły je.” Ten werset nie opisuje gwałtownego ataku ani jednego nagłego ciosu. W przeciwieństwie do ptaków z Ewangelii Mateusza 13:4, które wydziobały ziarno od razu, ciernie działają powoli. Ziarno pada między ciernie, a ciernie rosną równie bujnie. Czasownik „zagłuszyły” dobrze oddaje ten proces. Ciernie nie wyrywają ziarna siłą, lecz stopniowo je przytłaczają, zabierając światło i przestrzeń. Przypowieść nie wskazuje tu winy siewcy. Skupia uwagę na glebie i na tym, co na niej rośnie. Najbardziej wymowne jest to, że zagrożenie nie musi być spektakularne. Na co dzień mogą to być codzienne zajęcia, pośpiech i drobne troski, które rosną tak powoli, że zauważamy je dopiero wtedy, gdy zajmą całą przestrzeń. Taki wzrost łatwo zlekceważyć, bo nie przypomina katastrofy. Wers mówi więc mniej o gwałtownym odrzuceniu słowa, a więcej o cichym tłumieniu go przez to, co zajmuje miejsce w sercu i w czasie.

Ciernie nie spadają na ziarno z zewnątrz w jednej chwili. Rosną obok niego, aż stają się bujniejsze i odbierają mu przestrzeń. W przypowieści Jezusa ten obraz zatrzymuje uwagę przy tym, co może zagłuszyć słowo, zanim przyniesie owoc. Tak dzieje się czasem w życiu człowieka: wezwanie do przebaczenia pozostaje w pamięci, lecz z czasem przykrywają je uraza i nieustanne odtwarzanie krzywdy. Albo słowo o zaufaniu Bogu ginie pod ciężarem trosk, które zajmują każdą wolną myśl. Sam obraz nie oskarża o brak wiary ani nie wyjaśnia wszystkich przyczyn. Pokazuje jednak, że wzrost cierni i los ziarna są ze sobą związane: to, co bujnie się rozwija, może zagłuszyć to, co ma wydać plon. W całej przypowieści padają ziarna na różne rodzaje podłoża. Jedne giną, inne przynoszą obfity plon. Ta różnorodność każe patrzeć na słuchanie słowa jako na coś, co dokonuje się w konkretnym życiu, nie w oderwaniu od jego trosk i przywiązań. Ciernie rosną po cichu. Ich przewaga nie jest jednak ostatnim słowem przypowieści: obok nich jest także żyzna ziemia i plon.