Ewangelia Mateusza 13:47 – znaczenie i zastosowanie

Ta przypowieść otwiera się obrazem, który trudno przeoczyć: sieć zarzucona w morze nie wybiera jednego gatunku ryb. Zagarnia „ryby wszelkiego rodzaju”, a więc stworzenia różne, często bardzo odmienne od siebie. W Ewangelii Mateusza 13:47 uwaga skupia się na szerokości zarzucenia sieci, a nie na jakości połowu. Dopiero dalej, w Ewangelii Mateusza 13:48, czytamy, że gdy sieć się napełniła, wyciągnięto ją na brzeg, dobre zebrano do naczyń, a złe odrzucono. Tekst nie mówi więc, że oddzielanie dzieje się w chwili zarzucania sieci. Przychodzi ono po wyciągnięciu na brzeg, a w Ewangelii Mateusza 13:49 Jezus wiąże je z końcem świata. Dla kogoś, kto nosi w sobie niepewność, czy w ogóle pasuje do tej sieci, ta różnica ma znaczenie. Obecność w zbiorze wszystkiego, co zostało zagarnięte, nie jest jeszcze ostatecznym rozstrzygnięciem. Przypowieść pokazuje czas, w którym różne życia znajdują się razem w jednej sieci, i nie wyprzedza tego, co dopiero ma przyjść na brzegu.

Obraz sieci w Ewangelii Mateusza 13:47 podkreśla szeroki zasięg królestwa niebieskiego: zagarnia ona ryby „wszelkiego rodzaju”. Nie opisuje wspólnoty, w której od początku wszyscy są jednakowi ani w której ludzie bezbłędnie rozpoznają, kto należy do Boga. Sieć zbiera różne ryby, zanim zostaną rozdzielone. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc czasu i odpowiedzialności. W wersecie 47 sieć zostaje zarzucona i zagarnia ryby; dopiero w wersecie 48 rybacy wyciągają ją na brzeg i oddzielają połów. Jezus wyjaśnia następnie, że oddzielenie złych od sprawiedliwych nastąpi „przy końcu świata”, a zajmą się nim aniołowie (Ewangelia Mateusza 13:49). Przypowieść nie daje podstaw, by utożsamiać każde ludzkie osądzanie z tym ostatecznym rozstrzygnięciem. W sąsiednich obrazach skarb i perła ukazują wartość królestwa dla człowieka, który je odkrywa. Sieć dopełnia tę perspektywę: królestwo obejmuje szerokie grono, lecz jego pełny osąd nie należy do ludzi. Przypowieść łączy zatem rozległość Bożego wezwania z powagą przyszłego rozliczenia, nie zacierając różnicy między obecnym zgromadzeniem a końcowym oddzieleniem.

W Ewangelii Mateusza 13:47 Jezus porównuje królestwo niebieskie do sieci zarzuconej w morze. Obraz jest bliski ludziom znad jeziora, a mimo to niesie konkretną myśl. Sieć nie wybiera od razu. Zagarnia ryby wszelkiego rodzaju, więc dobre i niedobre trafiają do niej razem. Ten szczegół łatwo przeoczyć, a ma znaczenie w codziennym życiu wspólnot i pojedynczych ludzi. Obecność królestwa nie oznacza, że wszystko od razu jest oddzielone i uporządkowane. Przypowieść pokazuje, że rozdzielenie przychodzi później. Według Ewangelii Mateusza 13:48 dopiero po wyciągnięciu sieci na brzeg dobre zbiera się do naczyń, a złe odrzuca. Ostateczne rozstrzygnięcie Jezus wiąże z końcem świata i z aniołami, o których mówi Ewangelia Mateusza 13:49. Ten obraz uspokaja. Nie trzeba od razu wiedzieć wszystkiego ani samodzielnie oddzielać ludzi i sytuacji. Sieć zbiera to, co znajdzie, a czas sortowania zostaje w rękach, które go wyznaczą.

W tej przypowieści królestwo niebieskie ukazane jest jako sieć, która zagarnia ryby wszelkiego rodzaju. Morze niesie różne gatunki, a sieć obejmuje je razem. Obraz mówi o szerokim zasięgu Bożego działania: wezwanie królestwa dociera do ludzi odmiennych, a wspólnota uczniów nie składa się wyłącznie z tych, których już teraz można bezbłędnie rozpoznać jako sprawiedliwych. Nie oznacza to, że różnice między dobrem a złem znikają. Następne wersety dopowiadają, że po wyciągnięciu sieci następuje rozdzielenie, a Jezus wiąże je z końcem świata. Właśnie dlatego obraz nie daje ludziom prawa do wydawania ostatecznego wyroku nad sobą nawzajem. Rozpoznanie należy do Boga, a jego pełnia pozostaje przyszła. Sieć jest zarzucona w morze, nie odłożona na brzeg. Królestwo działa pośród niedokończonego świata, gdzie obok siebie żyją różne postawy i historie. To, że wszyscy zostają objęci siecią, nie przesądza o ich ostatecznym losie. Przypowieść trzyma razem dwie prawdy: zaproszenie jest szerokie, a wieczność nie jest obojętna wobec tego, jak człowiek żyje. Nadzieja nie polega na tym, że wszystko zostanie uznane za dobre, lecz na tym, że ostateczne rozróżnienie należy do Boga.