Ewangelia Marka 6:9 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka wskazówka ma w sobie coś z gestu zaufania. Jezus posyła Dwunastu, zakazuje im brania chleba, torby i pieniędzy, a w tekście Ewangelii Marka czytamy: „Ale idźcie obuci w sandały i nie zakładajcie dwóch sukien.” (Ewangelia Marka 6:9). Wcześniej, w Nazarecie, mieszkańcy powątpiewali o Nim, a teraz Jego słowa wychodzą w świat z ludźmi, którzy nie mają nic zapasowego. Ta sytuacja musi budzić niepokój, bo nie ma w niej poduszki bezpieczeństwa. Warto jednak zauważyć, że wers nie mówi, iż uczniowie obejdą się bez wszystkiego. W Ewangelii Marka 6:10 pojawia się polecenie, by zostać w domu, który ich przyjmie, a w Ewangelii Marka 6:8 mowa jest o lasce, czyli o czymś, co mogą mieć przy sobie. Jest tu obraz ludzi, którzy wyruszają z tym, co konieczne, i opierają się na gościnności tych, do których przychodzą. Lekkość nie oznacza więc braku potrzeb, lecz zaufanie, że pomoc przyjdzie w drodze. Dwie suknie wydają się zwykłą ostrożnością, a jednak Jezus prosi o coś innego. Prostota tej drogi pokazuje, że posłannictwo rodzi się z zależności od Boga i od ludzi, a nie z gromadzenia zapasów. Sandały wystarczą, żeby iść naprzód.

Sandały i jedna suknia nie są przypadkowym wyposażeniem uczniów: w Ewangelii Marka 6:9 Jezus określa, co wolno im zabrać na drogę. Wcześniej nakazuje nie brać chleba, torby ani pieniędzy. Nie chodzi więc o pochwałę ubóstwa oderwaną od misji, lecz o sposób wyruszenia: uczniowie mają nie przygotowywać się tak, jakby powodzenie zależało przede wszystkim od zapasów. Zarazem polecenie nie oznacza, że mają iść bez niczego. Sandały chronią stopy, a laska jest dozwolona. To konkretne, skromne wyposażenie pozwala odróżnić zależność od Boga od lekkomyślności. Jezus nie usuwa wszelkich środków, lecz ogranicza bagaż, który mógłby dawać poczucie samowystarczalności. Ten szczegół nabiera znaczenia w dalszym kontekście: Dwunastu zostaje rozesłanych, by wzywać do nawrócenia, a ich służbie towarzyszą uwolnienia i uzdrowienia. Tekst nie obiecuje, że każda misja będzie łatwa ani że każda potrzeba zostanie zaspokojona w ten sam sposób. Pokazuje raczej uczniów posłusznych konkretnemu poleceniu, wyposażonych skromnie, ale niepozbawionych tego, co niezbędne. W tej drodze zaufanie nie polega na bezczynności, lecz na wyruszeniu bez iluzji pełnej kontroli.

Jezus wysyła Dwunastu w drogę z ograniczonym bagażem. W Ewangelii Marka 6:9 dopowiada, jak mają być ubrani: „obuci w sandały i nie zakładajcie dwóch sukien”. Sandały chronią stopy przed kurzem i kamieniami, więc są potrzebne do chodzenia. Druga szata byłaby zapasem na wszelki wypadek. Wcześniej, w Ewangelii Marka 6:8, uczniowie słyszą, by nie brali ze sobą nic oprócz laski. Ani chleba, ani torby, ani pieniędzy. Zapas, nawet ubraniowy, daje poczucie bezpieczeństwa. Jezus przenosi ich oparcie z rzeczy na Ojca. Nie jest to jednak ascetyczny ideał dla samego wyrzeczenia. Jedna szata wystarcza do pracy i snu. Ewangelia nie obiecuje posłańcom, że nigdy nie zabraknie im niczego. Mówi raczej, że ich misja zaczyna się od zaufania, a nie od zabezpieczenia się na każdą ewentualność. Ta lekkość bywa formą wierności. Kto nie gromadzi zabezpieczeń na każdy wypadek, uczy się słuchać Boga w tym, co akurat ma. Taka prostota uwalnia od ciężaru, który łatwo wziąć za rozsądek.

Sandały i jedna suknia wyznaczają prosty, konkretny sposób drogi. Jezus nie każe uczniom iść boso ani bez żadnego zabezpieczenia: mają zabrać to, co konieczne, lecz nie gromadzić zapasów na każdą możliwą przyszłość. Wysłani po dwóch, z władzą nad duchami nieczystymi, mają nieść orędzie o nawróceniu, nie ciężar własnego zabezpieczenia. W tym poleceniu pobrzmiewa trzeźwa zgoda na zależność. Droga nie należy wyłącznie do wędrowców; prowadzi przez domy, w których zostaną przyjęci, i miejsca, które mogą ich odrzucić. Nie obiecano im, że wszędzie znajdą gościnność ani że ich misja będzie wolna od trudności. Otrzymują jednak dość, by wyruszyć, i mają nieść dalej to, co zostało im powierzone. Sandały są tu obrazem gotowości: wiara nie zwalnia od stąpania po zwyczajnej, nierównej ziemi. Jedna suknia przypomina o granicy między potrzebą a gromadzeniem na zapas. Uczniowie nie idą po to, by zbudować sobie bezpieczne życie w każdym miejscu, lecz by pozostać wierni posłaniu. W ich ubóstwie widać nie pogardę dla rzeczy, ale zaufanie, które nie musi mieć wszystkiego pod kontrolą.