Ewangelia Marka 6:7 – znaczenie i zastosowanie

Oto misja powierzona dwunastu apostołom: mieli głosić i dokonywać cudów. To ta sama misja, którą szerzej opisano w Ewangelii Mateusza 10. Marek nie wymienia tu ich imion, jak czyni to Mateusz, ponieważ podał je już wtedy, gdy po raz pierwszy zostali powołani, by iść za Chrystusem (Ewangelia Marka 3:16–19). Dotąd byli przy Chrystusie: siedzieli u Jego stóp, słuchali Jego nauczania i widzieli Jego cuda. Teraz zaczął włączać ich w swoją działalność, bo otrzymali, aby móc dawać, i uczyli się, aby móc nauczać. Nie mieli bez końca pozostawać w szkole, gromadząc wiedzę, lecz mieli wyruszyć i wykorzystać to, czego się nauczyli, dla dobra innych.

Chrystus wysłał ich po dwóch i Marek zwraca uwagę na ten szczegół. Wyruszyli parami, aby świadectwo dwóch świadków było wiarygodne i by mogli dotrzymywać sobie towarzystwa wśród obcych. Mogli dodawać sobie otuchy, wspierać się nawzajem, pomagać sobie w razie trudności i wzajemnie umacniać się w wierze. Nawet zwykły żołnierz ma towarzysza broni, a dobra zasada mówi, że lepiej jest dwóm niż jednemu. W ten sposób Chrystus uczył swoich sług współpracy oraz wzajemnego niesienia i przyjmowania pomocy.

Dał im władzę nad duchami nieczystymi, czyli złymi duchami. Wysłał ich przeciwko królestwu diabła i dał im moc wypędzania demonów z ciał ludzi. Miało to być znakiem, że ich przesłanie wyzwoli ludzkie dusze spod władzy diabła. Doktor Lightfoot sugeruje, że uzdrawiali chorych i wypędzali demony mocą Ducha, ale głosili jedynie to, czego nauczyli się bezpośrednio od Chrystusa. W ten sposób ich cuda potwierdzały głoszone przez nich przesłanie.

Chrystus polecił im także, by nie zabierali ze sobą jedzenia ani pieniędzy, aby wszędzie wyglądali na ubogich i niezwiązanych z tym światem. Dzięki temu mieli większą swobodę, by odciągać innych od spraw doczesnych i kierować ich ku przyszłemu światu. Kiedy później Chrystus polecił im zabrać trzos i torbę (Ewangelia Łukasza 22:36), nie oznaczało to, że mniej się o nich troszczył. Mieli po prostu napotkać trudniejsze czasy i mniej życzliwe przyjęcie niż na początku.

Mateusz i Łukasz zabraniają im zabierać kija do obrony, podczas gdy Marek pozwala wziąć kij do podpierania się w drodze. Mieli więc podróżować w możliwie najprostszy i najskromniejszy sposób. Nie mieli nosić butów, lecz tylko sandały, ani brać dwóch tunik. Ich pobyt miał być krótki, mieli wrócić przed zimą, a ci, którym głosili, mieli chętnie zapewnić im to, czego im brakowało.

Chrystus polecił im, by po przybyciu do miasta zatrzymali się w pierwszym domu, który ich przyjmie, i uczynili go swoją bazą aż do opuszczenia tego miejsca (Ewangelia Marka 6:10). Przychodzili z przesłaniem, które powinno zapewnić im życzliwe przyjęcie, mieli więc zaufać pierwszym gospodarzom i nie myśleć, że są dla nich ciężarem. Jeśli jeden dom nie chciał ich przyjąć, mogli udać się do innego.

Chrystus udzielił im również poważnego ostrzeżenia dotyczącego tych, którzy odrzucą głoszoną przez nich Ewangelię (Ewangelia Marka 6:11). Mieli zostawić za sobą każdego, kto ich nie przyjmie ani nawet nie zechce ich wysłuchać. Na świadectwo przeciwko takim ludziom mieli strząsnąć pył ze swoich stóp. Pył ten miał pokazywać, że dano im uczciwą możliwość przyjęcia życia i szczęścia, lecz ją odrzucili. Sami mieli więc ponieść konsekwencje swojego wyboru. Podobnie jak pył egipski (Księga Wyjścia 9:9), miał on być znakiem sądu. W dniu sądu ostatecznego ich potępienie będzie surowsze niż potępienie Sodomy, ponieważ apostołowie przynieśli im ofertę łaski Ewangelii, a jej odrzucenie jest strasznym grzechem.

Apostołowie przystąpili potem do wykonania powierzonej im misji. Mieli świadomość własnej słabości i nie spodziewali się z tej pracy żadnych korzyści doczesnych, a jednak byli posłuszni swojemu Mistrzowi i polegali na Jego sile. Wyruszyli jak Abraham, nie wiedząc, dokąd idą.

Głosili pokutę (Ewangelia Marka 6:12). Wzywali ludzi, by zmienili sposób myślenia i odwrócili się od grzechu, ponieważ królestwo Mesjasza było blisko. Pokazuje to, jaki jest główny cel głoszenia Ewangelii: prowadzić ludzi do pokuty, nowego serca i nowego sposobu życia. Nie tracili czasu na wyrafinowane teorie. Wzywali ludzi, by odwrócili się od grzechu i zwrócili ku Bogu.

Dokonywali także cudów. Władza nad złymi duchami, którą dał im Chrystus, była rzeczywista i apostołowie z niej korzystali. Wypędzili wiele demonów, a wielu chorych namaścili olejem i uzdrowili (Ewangelia Marka 6:13). Niektórzy uważają, że olej służył jako lekarstwo zgodnie z żydowskim zwyczajem. Bardziej prawdopodobne jednak, że był znakiem cudownego uzdrowienia, używanym z polecenia Chrystusa, choć nie zostało to tutaj zapisane. Później namaszczali olejem także starsi Kościoła, którym Duch udzielił daru uzdrawiania (List Jakuba 5:14). Skoro namaszczenie olejem wiązało się z tym szczególnym darem, a dar ten dawno już ustał, ustał też związany z nim znak.