Ewangelia Marka 6:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset opisuje, co uczniowie robili w drodze: wyrzucali wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali (Ewangelia Marka 6:13). Stoi on tuż po słowach o tym, że nie wszędzie ich przyjmą (Ewangelia Marka 6:11). Ewangelista nie opowiada jednak o sukcesie, który zamazałby odrzucenie, lecz o wytrwałej pracy przy ludziach, których życie było obciążone. Słowa o chorych mają w sobie coś bardzo bliskiego. Namaszczenie olejem to gest dotyku i obecności, nie tylko zabieg. Można sobie wyobrazić, że ktoś musiał podejść do łóżka, pochylić się i w ten sposób uznać cudze cierpienie za ważne. Wypędzanie złych duchów mówi z kolei o walce z tym, co odbiera człowiekowi wolność i spokój, także wtedy, gdy trudno to nazwać po imieniu. Werset nie obiecuje, że każda choroba ustąpi na zawołanie, i nie wolno z niego wyciągać takiej gwarancji. Pokazuje natomiast, że Bóg troszczy się o ciało i duszę człowieka, a uczniowie zostali włączeni w tę troskę. Dla tych, którzy dziś opiekują się chorymi, może to być ważne: zwykłe, cierpliwe gesty również należą do tego dzieła.

Ewangelia Marka 6:13 pokazuje, jak wezwanie do nawrócenia, o którym mowa w poprzednim wersecie, przybiera konkretną postać: uczniowie wypędzają złe duchy i uzdrawiają chorych. Marek nie przedstawia ich działań jako osobnej atrakcji ani jako dowodu, że uczniowie mają własną, niezależną moc. W opowieści są one częścią powierzonej im misji. Werset łączy dwa rodzaje cierpienia, ale nie zrównuje ich: złe duchy zostają wypędzone, chorzy zaś są namaszczani olejem i uzdrawiani. Tekst nie wyjaśnia, jaką rolę miał olej ani czy należy rozumieć go jako znak, środek pielęgnacyjny czy oba naraz. Nie warto więc przypisywać mu znaczenia, którego Marek tu nie podaje. Istotne jest, że gest namaszczenia towarzyszy trosce o chorych; nie zastępuje samego uzdrowienia. Ten opis mówi o tym, co wydarzyło się podczas misji uczniów, a nie ustanawia obietnicy, że każda choroba zostanie uleczona w ten sam sposób. Jego sens wyłania się z kontekstu: głoszenie nawrócenia obejmuje także działanie wobec zła i cierpienia. Słowo i czyn należą tu do jednej misji, lecz cud nie staje się jej jedynym celem.

W Ewangelii Marka 6:13 czytamy: „Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali”. Ten krótki opis streszcza pracę uczniów w drodze. Nie ma tu wielkich planów ani obietnic sukcesu. Jest konkretna służba wśród ludzi, którzy zmagają się z chorobą i złem. Uczniowie działali po tym, jak wezwali do nawrócenia (z Ewangelii Marka 6:12). Ich posługa wynikała z posłania, a nie z własnych zasobów. Mieli wyruszyć bez zapasów, w sandałach i w jednej szacie. Ich moc pochodziła od Tego, który ich posłał. Tekst jest powściągliwy w obietnicach. Mówi o wielu uzdrowionych, a nie o wszystkich chorych. Dlatego nie wolno z tego fragmentu wyciągać prostego zapewnienia dla każdego cierpiącego. Wierność nie mierzy się wyłącznie tym, co widać od razu, a Bóg zachowuje w swoich rękach to, czego człowiek nie może zapewnić. Największa lekcja tego wersetu tkwi w jego zwyczajności. Wiara przybiera tu kształt pochylenia się nad chorym i stawienia czoła złu w konkretnym miejscu. Ewangelia nie pozostaje w słowach. Wchodzi do domów i na drogi, tam, gdzie ludzie naprawdę żyją.

Ten werset pokazuje, jak wezwanie do nawrócenia przybierało postać konkretnych czynów. Uczniowie nie zatrzymali się na słowach: wyrzucali złe duchy, a chorych namaszczali olejem i uzdrawiali. Marek nie oddziela tu troski o duchowe uwolnienie od opieki nad ciałem. W obu przypadkach człowiek nie zostaje sam ze swoim ciężarem. Olej był zwyczajnym, dotykalnym znakiem troski; w tej scenie towarzyszy uzdrowieniu, nie zastępuje go. Tekst nie wyjaśnia, że każdy chory został uzdrowiony ani nie podaje szczegółów tych spotkań. Mówi jednak o wielu, którym posługa uczniów przyniosła pomoc. W tym świetle misja nie wygląda jak triumfalny pokaz mocy, lecz jak obecność pośród ludzkiej kruchości, niosąca słowo i czyn. Wcześniej Jezus posłał uczniów, a oni wzywali ludzi do nawrócenia. Teraz widać, że zwrot ku Bogu dotyka całego życia: także ciała, lęku i zniewolenia. To, co uczniowie czynią, nie jest ich własnym źródłem siły; uczestniczą w misji Jezusa. Nie usuwa to tajemnicy cierpienia, ale odmawia mu ostatniego słowa. Werset pozostawia obraz cichej, namaszczonej dłoni — znaku, że Boże miłosierdzie przychodzi blisko.