Ewangelia Marka 5:42 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki fragment zostawia po sobie ciszę, która po głośnym płaczu bywa najbardziej poruszająca. Dom przełożonego synagogi jeszcze przed chwilą wypełniały zamieszanie i zawodzenie, a teraz dziewczynka wstaje i chodzi. Tekst dodaje, że miała dwanaście lat, i ta informacja ugruntowuje to, co się wydarzyło. Chodzi o młode, prawdziwe życie, które wraca do codzienności, a nie o wizję czy złudzenie. Warto zauważyć, że reakcja świadków zostaje nazwana wprost: osłupieli ze zdumienia. Nie czytamy tu o triumfalnym okrzyku ani o długim tłumaczeniu. Jest zaskoczenie, które zatrzymuje ludzi w miejscu. W tym zdumieniu widać coś bardzo ludzkiego. Gdy żałoba czy lęk trwają długo, serce może potrzebować chwili, zanim uwierzy, że coś naprawdę może się zmienić. Zdumienie bywa pierwszym znakiem, że w człowieku znów coś zaczyna się poruszać. Ewangelia nie każe zapominać o wcześniejszych łzach. Wyśmiewanie i płacz pozostają w tle całej sceny. Właśnie w tym napięciu między żalem a zdumieniem widać, że Bóg potrafi wejść w sam środek bólu i sprawić, że zawodzenie ustępuje miejsca nowemu życiu.

„Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła” — Marek opisuje skutek słów Jezusa bez zwłoki i bez ozdobników. Chwilę wcześniej Jezus powiedział jej: „Dziewczynko, mówię ci, wstań!”. Teraz odpowiedź nie jest tylko znakiem, że życie powróciło: dziewczynka chodzi. Ewangelista dodaje, że miała dwanaście lat, podkreślając, że chodzi o konkretne dziecko, a nie bezosobowy cud. Reakcja świadków — „osłupieli wprost ze zdumienia” — pokazuje, jak niezwykłe było to wydarzenie. Nie należy jednak odczytywać ich zdumienia jako pełnego zrozumienia, kim jest Jezus. W samym wersecie widzimy przede wszystkim zdumienie wobec tego, co się stało. W szerszej scenie Jezus wcześniej sprzeciwił się rozpaczy i wyśmiewaniu, a po wskrzeszeniu polecił nakarmić dziewczynkę. Jego działanie obejmuje więc zarówno przywrócenie jej życia, jak i zwyczajną troskę o jej ciało. Ten fragment nie obiecuje, że każda śmierć zostanie odwrócona w obecnym życiu. Ukazuje natomiast władzę Jezusa wobec śmierci i przywrócone życie tej dziewczynki. Zdumienie świadków jest adekwatne: stają wobec wydarzenia, którego nie potrafią sprowadzić do codziennego porządku.

Dziewczynka natychmiast wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. Ten krótki opis zaskakuje konkretnością. Ewangelista nie poprzestaje na stwierdzeniu, że dziecko ożyło. Pokazuje życie w ruchu: dziewczynka wstaje i chodzi, wraca do zwykłych czynności, z których składa się dzień dziecka. Wiek podany w tym zdaniu przypomina, że mowa o konkretnej, młodej osobie. Słowo „bowiem” łączy powrót do życia z jej dwunastoma latami, jakby wyjaśniało, dlaczego rodzina i tłum tak bardzo przeżywali jej odejście. Osłupienie obecnych jest zrozumiałe. Jezus przywraca życie w jego najbardziej zwyczajnej postaci, w krokach po pokoju. Wielkie znaki zdumiewają, lecz zwykły chód dziecka mówi równie mocno o tym, że choroba i śmierć ustąpiły. Taki obraz zostaje w pamięci, bo łączy wielkość Bożej mocy z drobiazgiem codziennego dnia. Dopełnieniem jest polecenie, by dać dziewczynce jeść, zapisane w Ewangelii Marka 5:43. Po cudzie przychodzi troska o ciało i zwykły posiłek. Ten cud oddaje dziecko rodzinie i jej codziennemu rytmowi, a nie tylko chwili zdumienia.

Natychmiastowe wstanie dziewczynki i jej chodzenie zamykają scenę, która jeszcze przed chwilą była pełna płaczu i zgiełku. Marek dopowiada, że miała dwanaście lat. Nie jest już tylko postacią, nad którą inni się pochylają: wraca do zwyczajnego ruchu i potrzeb żywego dziecka. Jezus każe podać jej jedzenie. Cud nie odrywa jej od codzienności, lecz przywraca ją życiu pośród bliskich. Obecni osłupieli ze zdumienia. Ich reakcja nie zostaje wyśmiana ani skrytykowana; świadczy o ogromie tego, co się wydarzyło. Słowa Jezusa „wstań” spotykają się tu z czynem, którego domownicy nie mogli wywołać własną siłą. Opowieść nie daje podstaw, by każdą stratę lub chorobę uznać za zapowiedź podobnego uzdrowienia. Ukazuje jednak władzę Jezusa nad śmiercią i pozwala chrześcijańskiej nadziei oprzeć się na Nim. W tej scenie nadzwyczajne i zwyczajne stoją blisko siebie: dziewczynka chodzi, a potem ma jeść. Życie, które wraca dzięki Jezusowi, znów obejmuje także prosty, cielesny dzień. Zdumiała cisza świadków zostawia miejsce na tajemnicę, ale środek opowieści jest jasny: śmierć nie ma ostatniego słowa wobec Jezusa.