Ewangelia Marka 4:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment opisuje coś bardzo cichego. Ci, którzy są zasiani między ciernie, słuchają słowa, a obraz nie mówi o sprzeciwie ani o odrzuceniu. Słowo wchodzi w serce, ale wokół rośnie coś gęstszego. W Ewangelii Marka 4:19 wymienione są troski tego świata, złuda bogactwa i inne żądze. Nie trzeba wielkiego oporu, żeby słowo przestało mieć miejsce, w którym mogłoby się rozwinąć. Warto zauważyć, jak powoli to się dzieje. Ciernie nie wyrastają w jednej chwili i nie wyglądają groźnie. Człowiek, który raz po raz myśli o tym, czego mu brakuje albo co musi jeszcze zdobyć, może szczerze chcieć być blisko Boga, a mimo to słyszeć Jego słowo coraz słabiej, jakby przez grubą ścianę. Tekst nie kończy tej historii wyrokiem. Mówi, że słowo pozostaje bezowocne, czyli nie dochodzi do pełnego plonu, i wiąże to z zagłuszeniem, a nie z ostatecznym końcem drogi. W tym jest coś łagodnego. Nasiona wciąż leżą w ziemi, a to, co przytłacza serce, może z czasem zrobić miejsce na nowo.

W przypowieści o siewcy problemem nie jest brak kontaktu ze słowem: ludzie z tej części obrazu słuchają go, lecz nie pozwalają mu przynieść owocu. Jezus wskazuje trzy przeszkody: troski świata, złudę bogactwa i inne żądze. Nie przedstawia ich jako jednego rodzaju pokusy. Łączy je jednak wspólny skutek: stopniowo zajmują miejsce, w którym słowo mogłoby zakorzenić się i kształtować życie. Sformułowanie „wciskają się i zagłuszają” pokazuje konflikt o uwagę i wierność. Codzienna troska może pochłaniać myśli, obietnica bogactwa może tworzyć fałszywe poczucie bezpieczeństwa, a pragnienie kolejnych rzeczy może nieustannie domagać się zaspokojenia. Nie chodzi o to, że każda odpowiedzialność lub posiadanie samo w sobie jest złe. Niebezpieczeństwo pojawia się wtedy, gdy te sprawy tłumią słuchanie i posłuszeństwo słowu. Owoc w tej przypowieści odróżnia słuchanie powierzchowne od przyjęcia, które przynosi trwały skutek. Jezus nie określa tu jednej miary owocności ani nie obiecuje życia wolnego od trosk. Obraz cierni ostrzega raczej, że słowo może pozostać obecne, a jednak bezowocne, jeśli inne pragnienia stale odbierają mu przestrzeń.

Przypowieść o siewcy mówi o czterech rodzajach gleby, a trzy z nich nie wydają plonu. W Ewangelii Marka 4:19 słowa brzmią: „lecz troski tego świata, złuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają słowo, tak że pozostaje bezowocne”. Najważniejsze jest tu słowo „wciskają się”. Ciernie nie wyrywają ziarna gwałtownie. Rosną obok niego i zabierają światło oraz wodę. Słowo zostaje zasiane, ale przestaje wydawać owoc. Można to zobaczyć na przykładzie kogoś, kto przez wiele miesięcy pracuje na dwa etaty i spłaca kredyt. Modlitwa i czytanie Pisma stopniowo zajmują coraz mniej miejsca. Nikt tego świadomie nie postanawia. Zagłuszenie przychodzi drobnymi, zwyczajnymi wyborami, które same w sobie wydają się rozsądne. Tekst opisuje słowo, które pozostaje bezowocne, a nie słowo, które zostało odrzucone. Ta różnica jest ważna. Pokazuje, że zagrożeniem bywa przeciążone serce, w którym nie ma już miejsca na to, co najważniejsze.

W przypowieści o siewcy słowo pada na różne rodzaje gruntu. Wśród cierni nie znika od razu: zostaje usłyszane, lecz troski, złuda bogactwa i inne żądze stopniowo odbierają mu przestrzeń, aż nie przynosi owocu. Ten obraz jest trzeźwy. Samo usłyszenie nie oznacza jeszcze, że słowo może swobodnie kształtować życie. Ciernie nie muszą wyglądać na coś jawnie złego. Mogą przypominać splątane pędy codzienności: lęk o jutro, nieustanne porównywanie się, pragnienie posiadania coraz więcej. Szczególnie wymowna jest „złuda bogactwa”: obietnica, że bezpieczeństwo i pełnia życia dają się zgromadzić w rzeczach. W takim splątaniu uwaga serca rozprasza się, a słowo Boże zostaje zagłuszone. Jezus ukazuje to jako proces, nie jednorazowy upadek. Nie mówi tu, że każda troska albo posiadanie samo w sobie przekreśla wiarę. Ukazuje raczej, jak wiele może zagarnąć miejsce potrzebne słowu, by zapuściło korzenie i wydało owoc. Obraz żyznej ziemi w dalszej części przypowieści przypomina, że owoc rodzi się tam, gdzie słowo zostaje przyjęte, nie tylko usłyszane. Wieczność zmienia wagę tego, co dziś pochłania uwagę: nie wszystko, co pilne, jest tym, co karmi życie.