Ewangelia Marka 16:15 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” padają zaraz po tym, jak Jezus wypomniał uczniom brak wiary i upór, co odnotowuje Ewangelia Marka 16:14. Trudno o mniej oczywisty moment na posłanie. Jezus mówi do nich wtedy, gdy w nich jest tyle niepewności, a nie wtedy, gdy są już pewni. Głoszenie nie wyrasta więc z gotowości uczniów, lecz z tego, kto ich posyła. Słowo „wszelkiemu stworzeniu” rozszerza ten obraz szeroko. Zakres posłania nie zatrzymuje się na tym, co bliskie, znane i łatwe do ogarnięcia. Obejmuje cały świat i każde stworzenie, bez wyjątku. Dla małego, zlęknionego grona musiał to być ogromny horyzont, a jednak właśnie do takich ludzi zostały skierowane te słowa. Dla kogoś, kto sam zmaga się z wątpliwościami, ten fragment może być pocieszeniem. Słaba wiara nie wyklucza z dalszej drogi, ponieważ Bóg posługuje się ludźmi, którzy jeszcze się wahają. Najmocniej w tej scenie wybrzmiewa myśl, że posłanie nie jest nagrodą dla dojrzałych, lecz zaufaniem złożonym w tych, którzy dopiero uczą się ufać.

„Idźcie na cały świat” rozszerza horyzont uczniów: wieść o Jezusie nie ma pozostać zamknięta w jednej wspólnocie ani kulturze. Polecenie dotyczy głoszenia, nie narzucania wiary. Ewangelia ma zostać ogłoszona „wszelkiemu stworzeniu”, czyli bez wyznaczania granic według pochodzenia czy statusu słuchaczy. W centrum jest świadectwo o Jezusie, a nie program zdobywania wpływów. Kontekst nadaje temu zadaniu szczególną wagę. Uczniowie słyszeli o zmartwychwstaniu, lecz nie dowierzali świadkom; Jezus wypomniał im upór, a mimo to powierzył im misję. Nie jest to pochwała ich gotowości ani bezbłędności. Pokazuje raczej, że głoszenie opiera się na tym, co Bóg uczynił, a nie na doskonałości posłańców. Ten werset łączy więc szeroki zasięg z konkretną treścią: uczniowie mają iść i głosić Ewangelię. Dziś może ona docierać przez słowa, ale także przez wiarygodne świadectwo wspólnoty, która traktuje ludzi poważnie. Nie każda reakcja będzie przyjęciem orędzia; sam tekst nie obiecuje powszechnej zgody. Powszechny jest adres misji, nie gwarantowany skutek.

Uczniowie, którzy w Ewangelii Marka 16:14 usłyszeli wyrzut za brak wiary i upór, dostali polecenie o ogromnym zasięgu. Słowa Jezusa zaczynają się od posłania: „I powiedział do nich: Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!” Zakres jest szeroki, bo obejmuje cały świat i wszelkie stworzenie. Głoszenie nie jest zarezerwowane dla tych, którzy wszystko rozumieją. W Ewangelii Marka 16:11 i 16:13 widać, że świadectwo Marii Magdaleny i dwóch uczniów spotkało się z niedowierzaniem. Mimo to posłanie zostaje podtrzymane. Nie czeka ono na pełną pewność ani na doskonałe przygotowanie. Można to zobaczyć w zwykłym życiu. Człowiek, który po latach obojętności wrócił do wiary, nie musi od razu wygłaszać kazania. Może krótko powiedzieć, co Jezus dla niego znaczy, a resztę zostawić codziennym wyborom. Warto też zwrócić uwagę na to, czego ten fragment nie mówi. Ewangelia Marka 16:16 wiąże zbawienie z wiarą i chrztem, a nie z zasługami posłanych. Posłanie kieruje uwagę na Tego, który posyła, a to uwalnia od ciężaru, który łatwo wziąć za własny.

Słowa Jezusa otwierają drogę szerzej niż krąg uczniów: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!”. W centrum tej misji jest dobra nowina, że Jezus żyje. Zmartwychwstały powierza ją ludziom, którzy chwilę wcześniej zmagali się z niewiarą i nie przyjęli świadectwa innych. Posłanie wyrasta więc nie z ludzkiej pewności siebie, lecz ze spotkania z Chrystusem. „Cały świat” oznacza, że Ewangelia nie należy do jednego narodu, języka ani wspólnoty. Ma być głoszona wszędzie, z szacunkiem dla tych, do których dociera. „Wszelkiemu stworzeniu” rozszerza perspektywę: Boża dobra nowina rozbrzmiewa wobec całego stworzonego świata, choć sam werset mówi o głoszeniu, nie o odpowiedzi każdego stworzenia. Ta misja może przybierać zwyczajną postać: ktoś opowiada o nadziei płynącej ze zmartwychwstania, a ktoś inny słucha, nie będąc jeszcze gotowym uwierzyć. Dalsze słowa Jezusa mówią o wierze i chrzcie oraz o znakach towarzyszących wierzącym. Nie zmieniają jednak głównego wezwania tego wersetu: świadectwo ma przekraczać granice, a jego źródłem pozostaje żyjący Chrystus.