Ewangelia Marka 16:14 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, jak Chrystus dowiódł apostołom, że naprawdę powstał z martwych (Ewangelia Marka 16:14). Sam ukazał się im, gdy wszyscy byli razem i siedzieli przy stole, dzięki czemu mógł zjeść i wypić z nimi, aby upewnić ich o swoim zmartwychwstaniu (Dzieje Apostolskie 10:41). Mimo to zganił ich za niewiarę i zatwardziałość serca. Nawet podczas większego spotkania w Galilei niektórzy wciąż wątpili (Ewangelia Mateusza 28:17).

Dowody prawdziwości Ewangelii są tak pełne, że tych, którzy ją odrzucają, słusznie można obarczyć winą za niewiarę. Problemem nie jest słabość dowodów, lecz zatwardziałość serca, otępiały i uparty duch. Choć do tej pory sami nie widzieli Go zmartwychwstałego, i tak byli winni, bo nie uwierzyli tym, którzy widzieli Go po zmartwychwstaniu. Swoją rolę mogła odegrać także pycha: mogli pomyśleć: „Jeśli naprawdę zmartwychwstał, z pewnością najpierw ukaże się nam”. Kiedy więc ich ominął i najpierw ukazał się innym, nie potrafili uwierzyć, że to rzeczywiście On.

Wielu ludzi odrzuca naukę Chrystusa z tego samego powodu. Uważają, że uwierzenie świadkom wybranym przez Chrystusa, by przekazali Jego posłanie, byłoby poniżej ich godności. Nie usprawiedliwi to niewiary w dniu ostatecznym. Nie możemy powiedzieć: „Nie widzieliśmy Go po zmartwychwstaniu”, bo powinniśmy byli uwierzyć świadectwu tych, którzy Go widzieli.

Po drugie, Chrystus powierzył uczniom misję ustanawiania wśród ludzi swojego królestwa przez głoszenie Ewangelii, dobrej nowiny o pokoju z Bogiem przez Pośrednika, który jedna obie strony. Dotąd byli posyłani tylko do zagubionych owiec Izraela i nie wolno im było udawać się do pogan ani do żadnego miasta samarytańskiego. Teraz ich misja zostaje rozszerzona. Mają iść na cały świat, czyli do wszystkich zamieszkanych jego zakątków, i głosić Ewangelię Chrystusa każdemu człowiekowi, zarówno poganom, jak i Żydom, wszystkim, którzy mogą ją przyjąć.

Mieli opowiadać ludziom o Chrystusie, o Jego życiu, śmierci i zmartwychwstaniu, wyjaśniać znaczenie tych wydarzeń oraz błogosławieństwa, które można dzięki nim otrzymać. Mieli zapraszać wszystkich, bez wyjątku, do udziału w tych błogosławieństwach. Na tym polega Ewangelia. Należy ją głosić wszędzie i wszystkim. Tych jedenastu mężczyzn nie mogło samodzielnie dotrzeć do całego świata, a tym bardziej do każdego człowieka. Oni jednak, wraz z pozostałymi uczniami, których było siedemdziesięciu, oraz z tymi, którzy dołączyli później, mieli rozchodzić się w różnych kierunkach i nieść Ewangelię tam, dokąd sami trafiali.

Mieli też posyłać innych tam, dokąd sami nie mogli dotrzeć. Krótko mówiąc, mieli uczynić szerzenie tej dobrej nowiny na świecie głównym zadaniem swojego życia i wykonywać je z troską i wiernością. Nie miało to być zajęcie dla rozrywki ani sposób na zabicie czasu, lecz uroczyste posłanie od Boga do ludzi i ustanowiona przez Niego droga do prawdziwego szczęścia. Mieli mówić o nim jak największej liczbie osób i zachęcać je, by przekazywały je dalej. To posłanie jest skierowane do wszystkich, powinno więc zostać przyjęte przez wszystkich, bo wszystkim oferuje przyjęcie.

Posłanie, które mieli głosić, zostało ujęte w skrócie w wersecie 16. Mieli postawić przed światem życie i śmierć, dobro i zło. Mieli mówić ludziom, że wszyscy żyją w nędzy i niebezpieczeństwie, są skazani przez swojego Władcę, a wrogowie ich pokonali i zniewolili. To założenie kryje się w obietnicy zbawienia, bo nikt nie potrzebuje zbawienia, jeśli nie jest zgubiony.

Mieli mówić, że jeśli ludzie uwierzą Ewangelii i oddadzą się jako uczniowie Chrystusa, odwrócą się od diabła, świata i ciała, a Chrystusa uznają za swojego Proroka, Kapłana i Króla, zaś Boga w Chrystusie za swojego Boga przymierza, zostaną wybawieni od winy i mocy grzechu. Grzech nie będzie nad nimi panował ani nie doprowadzi ich do zguby. Prawdziwy chrześcijanin zostanie zbawiony przez Chrystusa. Chrzest został ustanowiony jako publiczny znak wejścia, przez który ci, którzy przyjęli Chrystusa, pokazywali, że do Niego należą. Tutaj jednak oznacza przede wszystkim to, czego jest znakiem, a nie tylko zewnętrzny obrzęd. Szymon Mag uwierzył i przyjął chrzest, a jednak nie został zbawiony (Dzieje Apostolskie 8:13). Wiara w sercu i wyznanie ustami, że Jezus jest Panem (List do Rzymian 10:9), oznaczają tu właściwie to samo.

Mówiąc prościej, trzeba zgodzić się z prawdą Ewangelii i przyjąć jej warunki. Jeśli ludzie nie uwierzą i nie przyjmą świadectwa Boga o Jego Synu, nie mogą oczekiwać innej drogi zbawienia. Z pewnością zginą. Potępi ich wyrok wydany nad odrzuconą Ewangelią, dołączając do wyroku, na który już zasłużyli z powodu złamania Prawa. Nawet to jest dobrą nowiną, bo oznacza, że człowieka potępia jedynie niewiara. Niewiara jest grzechem przeciwko samemu lekarstwu.

Dr Whitby zauważa w tym miejscu, że jeśli ktoś na podstawie tego wersetu twierdzi, iż nie można chrzcić niemowląt wierzących rodziców, bo nie potrafią uwierzyć, to z tego samego rozumowania musiałby wyciągnąć wniosek, że niemowlęta nie mogą być zbawione, skoro w tym miejscu wiara jest jeszcze wyraźniej wymagana do zbawienia niż do chrztu. Whitby dodaje też, że w drugiej części o chrzcie nie ma mowy, ponieważ potępienie nie wynika z samego braku chrztu, lecz z dumnego i beztroskiego zaniedbania go. W przeciwnym razie niemowlęta ponosiłyby konsekwencje grzechów lub niedbalstwa rodziców.

Po trzecie, Chrystus powiedział uczniom, jaką moc otrzymają, by potwierdzać głoszoną naukę (Ewangelia Marka 16:17). Znaki te będą towarzyszyć tym, którzy wierzą. Nie oznacza to, że każdy wierzący będzie mógł ich dokonywać, lecz że będą to czynić niektórzy, zwłaszcza ci, którzy będą szerzyć wiarę i przyprowadzać do niej innych. Znaki są przeznaczone dla niewierzących (Pierwszy List do Koryntian 14:22). Ewangelia zyskała na znaczeniu i wiarygodności, ponieważ głoszący nie tylko sami dokonywali cudów, ale także mogli przekazywać innym moc ich czynienia. Moc ta towarzyszyła niektórym z wierzących wszędzie tam, dokąd udawali się głosić.

Mieli dokonywać cudów w imię Chrystusa, w które zostali ochrzczeni. Mieli działać mocą otrzymaną od Niego, udzielaną w odpowiedzi na modlitwę. Wymieniono kilka konkretnych znaków. Jednym z nich było wypędzanie demonów. Wśród pierwszych chrześcijan był to cud bardziej powszechny niż inne i utrzymywał się dłużej, o czym świadczą relacje Justyna Męczennika, Orygenesa, Ireneusza, Tertuliana, Minucjusza Feliksa i innych, przywołane przez Grocjusza w komentarzu do tego fragmentu. Innym znakiem było mówienie nowymi językami, których wcześniej się nie uczyli ani nie znali. Był to cud dotyczący umysłu, potwierdzający prawdziwość Ewangelii, a zarazem ułatwiający jej głoszenie narodom, które jeszcze o niej nie słyszały.

Dzięki temu głoszący mieli zaoszczędzić wiele pracy związanej z nauką języków. Ci, którzy w cudowny sposób otrzymali biegłą znajomość języków, niewątpliwie poznawali je w pełni, wraz z ich naturalnym wdziękiem i pięknem. Pomagało im to jaśniej nauczać i silniej poruszać ludzi, a ich głoszenie stawało się bardziej przekonujące.

Mieli brać do rąk węże. Wypełniło się to w przypadku Pawła, któremu nic się nie stało, gdy żmija uczepiła się jego ręki. Ludzie uznali to za wielki cud (Dzieje Apostolskie 28:5–6). W szerszym sensie mieli być chronieni przed „plemieniem żmijowym”, wśród którego żyli, oraz przed złością dawnego węża, szatana.

Gdyby prześladowcy zmuszali ich do wypicia czegoś trującego, nie wyrządziłoby im to krzywdy. Historia Kościoła zna nawet przykłady takich wydarzeń. Nie mieli być jedynie chronieni przed złem, lecz także otrzymać zdolność niesienia dobra innym.

Mieli kłaść ręce na chorych, a ci mieli odzyskiwać zdrowie, tak jak wielu zostało uzdrowionych dotykiem ich Mistrza. Wielu starszych wspólnoty miało tę moc. Wskazuje na to List Jakuba 5:14, gdzie polecono im namaszczać chorych olejem w imię Pana, ustanawiając ten gest jako znak cudownego uzdrowienia. Dzięki tak wyraźnym dowodom swojego upoważnienia mogli z wielką ufnością wypełniać swoją misję.