Ewangelia Marka 13:35 – znaczenie i zastosowanie

Słowo o czuwaniu łatwo potraktować jak wezwanie do napięcia. Tymczasem w Ewangelii Marka 13:35 uwaga przesuwa się z zegara na samo oczekiwanie. Czytamy: „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: wieczorem czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem.” Cztery wymienione pory obejmują niemal całą noc i początek dnia, więc żadna z nich nie zostaje wyłączona z tej gotowości. Nie chodzi tu o jedną chwilę do odgadnięcia, lecz o czas złożony z wielu zwyczajnych godzin. Kontekst wersetu, obraz człowieka, który wyruszył w podróż, zostawiając sługom pracę, a odźwiernemu polecenie czuwania, pokazuje czuwanie jako wierność codziennym zadaniom w przekonaniu, że gospodarz wróci. Taka wierność bywa cicha i zmęczona. Wiele dni upływa na drobnych obowiązkach, a oczekiwanie potrafi się przeciągać. Wtedy czuwanie bardziej przypomina trwanie przy tym, co jest przed nami, niż nieustanną czujność. Najgłębszy sens tego wersetu leży więc w tym, że nieznana godzina nie unieważnia obecności. Oczekiwanie nie musi być pustym czasem, ponieważ w każdej porze dnia i nocy można trwać w wierności i zaufaniu wobec Tego, który wróci.

Obraz pana domu, który może wrócić o każdej porze, wyjaśnia wezwanie Jezusa do czuwania. Wymienione pory — wieczór, północ, pianie kogutów i poranek — obejmują całą noc. Nie tworzą harmonogramu, z którego można obliczyć termin; podkreślają, że słudzy nie znają chwili powrotu. Kontekst rozdziału wzmacnia to rozróżnienie. Jezus mówi, że o dniu i godzinie nie wie nikt, a zarazem powierza sługom określone zadania podczas nieobecności pana (Ewangelia Marka 13:32–34). Czuwanie nie polega więc na zgadywaniu dat ani na nieustannym wypatrywaniu znaków. Oznacza wierność w powierzonych obowiązkach, także wtedy, gdy oczekiwanie się przedłuża. W pierwszych słuchaczach mogła wybrzmieć powaga nadchodzącego sądu, a dla późniejszych wspólnot przypowieść stała się także wezwaniem do gotowości na powrót Chrystusa. Sam werset nie podaje daty ani szczegółowego kalendarza wydarzeń. Jego nacisk jest prostszy i bardziej wymagający: niepewność co do chwili nie zwalnia z odpowiedzialności. Czuwający sługa nie kontroluje czasu powrotu; pozostaje wierny temu, co mu powierzono.

Czuwanie w tym wersecie nie brzmi jak nocny dyżur w napięciu. Pan domu może przyjść „wieczorem czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem”, a jego słudzy nie znają godziny. Lista obejmuje noc i początek dnia, więc żadna pora nie wypada poza zasięg tej gotowości. Tekst nie wyróżnia żadnej z tych pór ani nie wskazuje, która z nich jest najbardziej prawdopodobna. Kontekst pomaga odczytać, na czym polega czuwanie. W Ewangelii Marka 13:34 pan domu zostawia sługom konkretne zajęcia, każdemu wyznacza pracę, a odźwiernemu nakazuje czuwać. Czuwanie nie jest więc bezczynnym wpatrywaniem się w drzwi. Sługa, który wykonuje powierzone mu zadania, pozostaje na swoim miejscu i jest gotów na powrót pana. W zwykłym życiu można to zobaczyć wyraźnie. Ktoś uczciwie pracuje, dotrzymuje słowa, troszczy się o bliskich i nie odkłada spraw, które należą do niego. Taka wierność w codzienności jest formą czujności, nawet gdy nie zna się dnia ani godziny. Werset 36 dodaje, że chodzi o to, by pan nie zastał śpiących. Obraz snu może mówić o uwadze, która przestaje być przy tym, co ważne. Słowo „Czuwajcie” w wersecie 37 zostaje skierowane do wszystkich, więc ta gotowość przestaje być zadaniem jednego odźwiernego i staje się sprawą każdego ucznia.

W Ewangelii Marka 13:35 Jezus mówi: „Czuwajcie więc, bo nie wiecie, kiedy pan domu przyjdzie: wieczorem czy o północy, czy o pianiu kogutów, czy rankiem”. Godziny wyznaczają kolejne części nocy, a ich wyliczenie nie odsłania daty. Podkreśla raczej, że oczekiwanie może trwać i nie poddaje się ludzkiemu rozkładowi. Obraz pana domu wiąże czuwanie z odpowiedzialnością za to, co zostało powierzone. W poprzednim wersecie Jezus mówi o sługach, którym przydzielono zajęcia; czuwanie nie oznacza więc bezczynnego wypatrywania znaków. Ma kształt wierności w zwyczajnym obowiązku, także wtedy, gdy noc jest długa, a powrót pozostaje niepewny. W tym samym rozdziale Jezus zapewnia, że Jego słowa nie przeminą, choć niebo i ziemia przeminą, i mówi, że dnia ani godziny nie zna nikt poza Ojcem. Niepewność czasu spotyka się zatem z pewnością Jego słowa. Czuwanie nie daje klucza do przyszłości; przypomina, komu należy dom i komu powierzono codzienną pracę. W perspektywie wieczności zwyczajna wierność nie jest drobiazgiem. Ma znaczenie, bo dokonuje się wobec Tego, którego przyjścia nie da się zamienić w przewidywalny termin.