Ewangelia Marka 13:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, jak łatwo nawet uczniowie samego Chrystusa ulegali pokusie podziwiania rzeczy, które wydawały się wspaniałe i od dawna uchodziły za święte. Słyszeli, jak Chrystus upominał tych, którzy uczynili ze świątyni jaskinię zbójców, a jednak gdy odchodził z powodu zła, które wciąż się w niej panoszyło, chcieli, by podzielał ich zachwyt nad jej pięknem i ogromem. Jeden z nich powiedział: „Nauczycielu, patrz, co za kamienie i co za budowle!” (Ewangelia Marka 13:1). Zdawali się mówić: „W Galilei nigdy nie widzieliśmy czegoś podobnego, więc nie odchodź z tego wspaniałego miejsca”.

Po drugie, widzimy, jak niewielkie znaczenie miała dla Chrystusa zewnętrzna wspaniałość, jeśli brakowało prawdziwej świętości. Gdy mówi: „Widzisz te wielkie budowle?”, nie wyraża podziwu. Dodaje, że wkrótce „nie zostanie tu kamień na kamieniu; wszystko zostanie zburzone” (Ewangelia Marka 13:2). Bogactwo tej budowli nie mogło jej ochronić ani sprawić, że Pan Jezus odnosił się do niej łagodniej. Współczuje ludziom ginącym przez grzech i płacze nad nimi, bo bardzo ich ceni. Nie widzimy jednak, by opłakiwał upadek wspaniałej budowli, gdy grzech sprawił, że ją opuścił.

Z jakim spokojem mówi o jej zburzeniu: „Nie zostanie kamień na kamieniu”. Duża część świątyni zawdzięczała swoją trwałość ogromnym kamieniom. Gdyby wszystkie zostały rozrzucone, nic nie pozostałoby na znak tego, czym była. Dopóki stałaby choć część budowli, można by mieć nadzieję na jej odbudowę. Ale gdy nie miał zostać kamień na kamieniu, jaka nadzieja pozostawała?

Po trzecie, widzimy, jak naturalne jest pragnienie poznania przyszłych wydarzeń i czasu, w którym nastąpią. Często bardziej nas to ciekawi niż obowiązki, które mamy wypełniać. Uczniom trudno było przyjąć wiadomość o zburzeniu świątyni, bo sądzili, że musi być królewskim pałacem ich Mistrza, a także miejscem, w którym sami zdobędą zaszczyty i wysoką pozycję. Niepokoiło ich to, więc czekali, aż będą mogli zapytać Go na osobności i dowiedzieć się więcej.

W drodze powrotnej do Betanii Jezus usiadł na Górze Oliwnej, naprzeciw świątyni, skąd dobrze ją było widać. Czterech uczniów uzgodniło, że zapytają Go na osobności, co miał na myśli, mówiąc o zburzeniu świątyni. Rozumieli to równie mało jak Jego własną zapowiedź śmierci. Tak bardzo liczyli na inny rozwój wydarzeń, że ta nauka nie pasowała do ich planów. Najpewniej pytanie zadała ta czwórka, ale odpowiedzi Chrystusa słuchali także pozostali uczniowie, z dala od tłumu.

Zapytali: „Kiedy to się stanie?”. Przynajmniej otwarcie nie pytali, czy te rzeczy nastąpią, bo ich Mistrz już to zapowiedział. Zdawali się mieć nadzieję, że wydarzenie jest jeszcze odległe. Nie pytali jednak o konkretny dzień ani rok. Chcieli poznać znak, ostrzeżenie, po którym można by rozpoznać, że wszystko to wkrótce się wypełni, i dowiedzieć się, jak poznać, że ten czas jest bliski.