Ewangelia Marka 13:33 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka zachęta pada na końcu długiej rozmowy o przyszłości, o kamieniach świątyni, które mają runąć, i o znakach, których uczniowie nie potrafili ogarnąć. W Ewangelii Marka 13:32 czytamy wprost, że o dniu i godzinie nie wie nikt, ani aniołowie, ani Syn. Ta niewiedza nie jest tu ozdobnikiem. To właśnie z niej rodzi się wezwanie: „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie”. Słowo „czuwajcie” brzmi jak napięcie, ale obraz, który Jezus zaraz przytacza, pokazuje raczej uważną obecność. Człowiek wyjeżdża w podróż, powierza sługom ich zajęcia, a odźwiernemu nakazuje czuwać (Ewangelia Marka 13:34). Czuwanie oznacza więc przede wszystkim trwanie na swoim miejscu, przy tym, co zostało powierzone. Nie chodzi o nieustanny lęk przed zaskoczeniem, lecz o wierność codziennemu zadaniu. Nieznany czas bywa dla serca ciężki. Może rodzić niepokój, a przy długim oczekiwaniu także zmęczenie. Ewangelia nie udaje jednak, że wszystko wiadomo. Przyznaje, że przyszłość pozostaje zakryta, i mimo to mówi o czuwaniu. Słowa Jezusa, jak czytamy w Ewangelii Marka 13:31, nie przeminą, nawet gdy kalendarz pozostaje zamknięty.

Werset „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie” nie podaje kalendarza wydarzeń, lecz określa postawę wobec niepewności. Jezus mówi o czasie, którego nie da się wyznaczyć: chwilę wcześniej zaznacza, że nie zna jej nikt poza Ojcem. Czuwanie nie polega więc na odkryciu ukrytej daty ani na odczytywaniu każdego niepokojącego wydarzenia jako pewnego znaku końca. Rozdział zaczyna się od zapowiedzi upadku świątyni, imponującej uczniom trwałością. W tym kontekście wezwanie Jezusa odsuwa uwagę od pozorów bezpieczeństwa i kieruje ją ku wierności, która nie zależy od tego, czy człowiek zna dalszy bieg wydarzeń. Werset nie wyjaśnia wszystkich szczegółów dotyczących czasu końca; podkreśla granicę ludzkiej wiedzy i odpowiedzialność za czujne życie. Najbliższe wersety rozwijają tę myśl obrazem gospodarza, który powierza sługom obowiązki przed podróżą. Czuwanie łączy się tam z powierzonym zadaniem, nie z bezczynnością ani lękliwym wypatrywaniem. W zwykłym życiu może oznaczać uczciwe traktowanie tego, co zostało komuś powierzone, nawet gdy przyszłość pozostaje niejasna. Jezusowe wezwanie jest zatem zarazem ostrzeżeniem przed fałszywą pewnością i przypomnieniem, że niewiedza o chwili nie zwalnia z wierności dzisiaj.

Słowa „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie” prowadzą do przypowieści o człowieku, który wyjechał w podróż. Wcześniej Jezus mówi, że o dniu i godzinie nie wie nikt (Ewangelia Marka 13:32). Niewiedza jest więc częścią sytuacji uczniów i nie usprawiedliwia uśpienia. Przypowieść dobrze pokazuje, jak wygląda czuwanie. Pan domu wyjeżdża, a każdy sługa dostaje swoje zajęcie. Odźwierny ma czuwać przy drzwiach. Czuwanie wygląda więc zwyczajnie: ktoś wykonuje powierzoną pracę, dba o dom i nie zaniedbuje tego, co mu zostawiono. Ten, kto czuwa, pracuje w domu, dopóki gospodarz nie wróci. Taki człowiek nie żyje w gorączce, bo jego codzienność jest uporządkowana wobec powrotu gospodarza. Czujność w tym rozumieniu jest wiernością w zwykłych dniach. Bóg zachował dla siebie datę przyjścia, a uczniom powierzył wierność dziś. Dlatego nagły powrót nie zastaje nikogo śpiącego, bo gotowość rośnie z każdego rzetelnie przeżytego dnia.

Wypowiedź Jezusa pada w rozmowie o przemijaniu rzeczy, które wydają się trwałe: świątynia zostanie zburzona, a niebo i ziemia przeminą. Pośród tej perspektywy brzmi wezwanie: „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy ten czas nadejdzie”. Nieznajomość chwili nie jest zagadką, którą trzeba rozwiązać, lecz granicą ludzkiej wiedzy. Sam Jezus mówi, że dnia ani godziny nie zna nikt poza Ojcem. Zamiast odsłonić kalendarz, kieruje uwagę ku postawie. Czuwanie nie oznacza nieustannego wypatrywania znaków z lękiem. W dalszej przypowieści słudzy otrzymują powierzone zadania, a odźwierny ma czuwać. Obraz domu pozostawionego pod ich opieką nadaje gotowości konkretny kształt: wierność temu, co zostało powierzone, także wtedy, gdy pan domu jeszcze nie wrócił. Dla chrześcijańskiej nadziei ważne jest, że niepewność co do czasu współistnieje z pewnością słów Jezusa: „moje słowa nie przeminą”. Czuwanie wyrasta z zaufania Temu, którego obietnica trwa dłużej niż widzialny porządek świata. Nie pozwala zamknąć życia w tym, co chwilowe, ani odkładać wierności na nieznaną przyszłość. Jest uważną obecnością w czasie, który należy Bogu.