Ewangelia Marka 10:49 – znaczenie i zastosowanie

W Ewangelii Marka 10:49 Jezus zatrzymuje się w drodze i każe przywołać niewidomego. Ci, którzy jeszcze przed chwilą kazali mu umilknąć, teraz niosą mu wezwanie. Tekst nie opisuje ich wnętrza, dlatego nie należy im przypisywać wstydu ani skruchy. Widać jednak samą zmianę: ten sam tłum, ten sam człowiek przy drodze, a głos, który przeszkadzał, staje się posłańcem. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że wezwanie przechodzi przez ludzi. Słowa „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię” są krótkie i zwyczajne, jak wiadomość przekazana z ust do ust. Dla kogoś, kto przez długi czas siedział przy drodze, takie zdanie może zabrzmieć jak zaproszenie, a nie jak kolejne słowo pocieszenia. Najmocniej w pamięci zostaje słowo „woła”. Nie mówi ono o zasłudze ani o tym, czy człowiek na nią zasługuje, lecz o kimś, kto chce, by został usłyszany. Odpowiedź niewidomego zaczyna się od szybkiego ruchu, a nie od długiego namysłu. Wezwanie Jezusa potrafi poruszyć całe ciało, zanim słowa zdążą ułożyć się w głowie.

W Ewangelii Marka 10:49 Jezus przystaje przy drodze i zwraca się do tych, którzy przed chwilą uciszali Bartymeusza: „Zawołajcie go!”. Krótki rozkaz zmienia jego położenie. Nie jest już tylko głosem na marginesie tłumu, lecz człowiekiem, którego Jezus świadomie przywołuje. Ważne jest też to, co mówią posłańcy: „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię”. Ich zachęta nie jest obietnicą, że wszystko na pewno dobrze się skończy. Ma konkretną podstawę: Jezus go woła. W następnym wersecie Bartymeusz zrzuca płaszcz, wstaje i przychodzi do Jezusa; jego odpowiedź pokazuje, że usłyszał wezwanie jako skierowane właśnie do niego. Wcześniej wielu próbowało go uciszyć, ale Jezus nie pozostawia go poza rozmową. Co więcej, poleca tłumowi go przywołać. W scenie, w której droga Jezusa wiedzie ku Jerozolimie, ten gest ukazuje coś istotnego o Jego służbie: nie omija człowieka wołającego o miłosierdzie. Tłum, który był przeszkodą, staje się pośrednikiem zaproszenia. Sens tej chwili nie polega na tym, że hałas zawsze ustępuje, lecz na tym, że wezwanie Jezusa dociera do człowieka, którego inni chcieli uciszyć.

Jezus zatrzymuje się w miejscu, w którym przed chwilą panował hałas. Według Ewangelii Marka 10:48 tłum naciskał na niewidomego, żeby umilkł. W Ewangelii Marka 10:49 ci sami ludzie stają się posłańcami. Sam przekaz też wiele mówi. Najpierw pada polecenie: „Zawołajcie go!”. Dopiero przez tych, którzy wcześniej go uciszali, słowa zachęty docierają do Bartymeusza. Nadzieja przychodzi do niego przez zwykłych świadków. W Ewangelii Marka 10:50 Bartymeusz zrzuca płaszcz i zrywa się do Jezusa. Ten szczegół pokazuje gotowość do pójścia za wezwaniem bez zwłoki, nawet gdy wcześniej kazano mu milczeć. Słowa, które do niego dochodzą, łączą pocieszenie, wezwanie do działania i wskazanie kierunku: „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię”. Zanim cokolwiek się zmieni, słyszy, że woła go Ktoś. Wezwanie opiera się więc na Jezusie, a nie na zdolności żebraka do przekrzyczenia tłumu. Ten, kto przez chwilę był uciszany, dostaje wiadomość, że został zauważony, a Jezus przystanął, żeby go usłyszeć.

W tej scenie ważny jest krótki ruch: Jezus przystanął. Bartymeusz siedział przy drodze, a jego wołanie spotkało się z naciskiem, by umilkł. Teraz Jezus kieruje do tłumu prosty rozkaz: „Zawołajcie go!”. Ten, którego głos próbowano uciszyć, zostaje przywołany do Jezusa. Słowa posłańców niosą zmianę tonu: „Bądź dobrej myśli, wstań, woła cię”. Nie wyjaśniają, dlaczego wcześniej inni chcieli go uciszyć ani co dokładnie czują wobec niego. Pokazują jednak, że w tej chwili głos Jezusa dociera do Bartymeusza przez ludzi z tłumu. Ci, którzy przed chwilą stali na drodze jego wołaniu, stają się przekazicielami zaproszenia. W Ewangelii Marka ten moment otwiera drogę ku spotkaniu, w którym Jezus zapyta niewidomego, czego pragnie, a Bartymeusz poprosi o wzrok. Tutaj nie ma jeszcze uzdrowienia ani odpowiedzi na jego prośbę. Jest wezwanie, które pozwala mu powstać i podejść. Jezus nie mija jego głosu w pośpiechu tłumu. Zatrzymanie staje się miejscem, w którym wołanie człowieka zostaje usłyszane i skierowane ku spotkaniu.