Ewangelia Marka 10:1 – znaczenie i zastosowanie

Nasz Pan Jezus był wędrownym kaznodzieją. Nie zatrzymywał się długo w jednym miejscu, bo cały kraj Kanaan był obszarem Jego posługi. Odwiedzał więc wszystkie jego części i nauczał nawet ludzi mieszkających w najdalszych zakątkach. Tutaj widzimy Go w Judei, po wschodniej stronie Jordanu, podobnie jak niedawno widzieliśmy Go na zachodnich krańcach kraju, w okolicach Tyru i Sydonu. Jego wędrówki przypominały drogę słońca, którego światło i ciepło docierają wszędzie.

Po pierwsze, ludzie przychodzili do Niego tłumnie (Ewangelia Marka 10:1). Gdziekolwiek się udawał, znów gromadzili się wokół Niego. Ponownie ich nauczał, tak jak wcześniej w tych okolicach. Głoszenie nauki było stałą praktyką Chrystusa. Gdziekolwiek przychodził, robił to, co zwykł robić. Ewangelia Mateusza wspomina, że ich uzdrawiał, a tutaj czytamy, że ich nauczał. Jego cuda potwierdzały i wspierały Jego naukę, a nauka wyjaśniała cuda i wskazywała na ich znaczenie. Nauczał ich ponownie. Nawet ci, których Chrystus już nauczał, wciąż potrzebują, by ich ponownie nauczano. Nauka chrześcijańska jest tak bogata, że zawsze można dowiedzieć się czegoś więcej, a nasza pamięć tak słaba, że trzeba nam przypominać to, co już wiemy.

Po drugie, faryzeusze, przywódcy religijni zazdrośni o rosnący wpływ Jezusa, spierali się z Nim i na wszelkie sposoby próbowali utrudnić Jego dzieło. Chcieli odwrócić Jego uwagę, zbić Go z tropu i nastawić ludzi przeciwko Niemu.

Zaczęli od pytania o rozwód (Ewangelia Marka 10:2): „Czy wolno mężczyźnie oddalić żonę?”. Byłoby to dobre pytanie, gdyby zadali je szczerze, z pokornym pragnieniem poznania woli Boga. Pytali jednak, by Go wystawić na próbę, szukając pretekstu do oskarżenia Go bez względu na to, jakiej udzieliłby odpowiedzi. Duszpasterze muszą zachować czujność, by ludzie nie zastawiali na nich pułapki, udając, że proszą o radę.

Chrystus odpowiedział pytaniem (Ewangelia Marka 10:3): „Co nakazał wam Mojżesz?”. Zapytał o to, by okazać szacunek Prawu Mojżeszowemu i dowieść, że nie przyszedł go znieść. Chciał też, by uważnie i uczciwie porównali to, co napisał Mojżesz, zamiast wybierać jeden fragment i pomijać inny.

Przedstawili rzetelne podsumowanie tego, co Prawo Mojżeszowe mówiło o rozwodzie (Ewangelia Marka 10:4). Mojżesz nie nakazał rozwodu. Zezwolił mężczyźnie sporządzić list rozwodowy i oddalić żonę (Księga Powtórzonego Prawa 24:1). Jeśli mężczyzna decydował się na taki krok, musiał sporządzić dokument na piśmie, wręczyć go żonie, a potem ją odprawić, tak że nie mogła już do niego wrócić.

Chrystus nawiązał do nauki, którą wcześniej przekazał w Ewangelii Mateusza 5:32: kto oddala żonę, z wyjątkiem przypadku niemoralności seksualnej, sprawia, że popełnia cudzołóstwo. Wyjaśnił to, wskazując na dwie rzeczy.

Po pierwsze, powód, dla którego Mojżesz zezwolił na rozwód, powinien powstrzymać ludzi przed nadużywaniem tego zezwolenia. Dano je jedynie z powodu zatwardziałości ich serc (Ewangelia Marka 10:5). Innymi słowy, gdyby nie wolno im było rozwodzić się z żonami, mogliby posunąć się nawet do ich zabicia. Kto korzysta z tego zezwolenia, powinien więc przyznać, że jego serce jest tak zatwardziałe, iż go potrzebuje.

Po drugie, opis małżeństwa pozostawiony przez samego Mojżesza zawiera tak mocny argument przeciw rozwodowi, że niemal stanowi zakaz. Jeśli zatem pytanie brzmi: „Co nakazał Mojżesz?” (Ewangelia Marka 10:3), odpowiedź jest taka: choć przez pewien czas zezwalał na rozwód z powodu zatwardziałości serc Żydów, podał też trwały argument przeciw niemu. Dotyczy on wszystkich potomków Adama i Ewy i właśnie nim powinniśmy się kierować.

Mojżesz mówi najpierw, że Bóg stworzył człowieka jako mężczyznę i kobietę: jednego mężczyznę i jedną kobietę. Adam nie mógł więc oddalić żony i wziąć sobie innej, bo nie było innej kobiety, którą mógłby wziąć. Wskazywało to także jego potomkom właściwą drogę i pokazywało, że oni również nie powinni tak postępować. Po drugie, kiedy ten mężczyzna i ta kobieta zostali połączeni świętym małżeństwem ustanowionym przez Boga, zasada była taka, że mężczyzna opuści ojca i matkę, a przylgnie do swojej żony (Ewangelia Marka 10:7). Pokazuje to nie tylko, jak bliska jest więź małżeńska, lecz także jak trwała. Ma przylgnąć do żony, a nie się od niej odłączyć. Po trzecie, skutkiem tego związku jest to, że choć są dwojgiem, stają się jednym ciałem (Ewangelia Marka 10:8). Ich zjednoczenie jest najściślejsze z możliwych, a jak zauważa dr Hammond, to święta więź, której nie wolno naruszać.

Po czwarte, to sam Bóg ich połączył. Nie tylko jako Stwórca uczynił ich zdolnymi do wzajemnego pocieszania się i wspierania. W swojej mądrości i dobroci ustanowił również, że ci, którzy zostają złączeni, mają żyć razem w miłości, aż rozdzieli ich śmierć. Małżeństwo nie jest ludzkim wymysłem, lecz Bożym ustanowieniem, dlatego należy odnosić się do niego z szacunkiem. Zasługuje na szczególną troskę także dlatego, że jest obrazem duchowej, nierozerwalnej więzi Chrystusa z Jego Kościołem.

Z tego wszystkiego Chrystus wyciąga wniosek, że mężczyźni nie powinni rozstawać się z żonami, które Bóg tak bardzo do nich zbliżył. Nie należy lekko zrywać więzi zawiązanej przez Boga. Ci, którzy rozwodzą się z żonami z powodu każdego drobnego przewinienia, powinni zastanowić się, co by się stało, gdyby Bóg postępował z nimi tak samo. Porównaj Księgę Izajasza 50:1 i Księgę Jeremiasza 3:1.

Na koniec Chrystus rozmawiał ze swoimi uczniami na osobności o tej samej sprawie (Ewangelia Marka 10:10–12). Osobny czas spędzony z Chrystusem jest wielką pomocą nie tylko w poznawaniu tajemnic ewangelii, lecz także w rozumieniu obowiązków moralnych. Zapisano tutaj tylko jedną część tej prywatnej nauki: zasadę, którą Chrystus podał w tej sprawie. Mężczyzna, który oddala żonę i żeni się z inną, popełnia cudzołóstwo. Grzeszy przeciw żonie, którą odesłał, bo zrywa więź i łamie obietnicę, którą jej złożył (Ewangelia Marka 10:11). Chrystus dodaje też, że jeśli kobieta oddala męża, czyli za obopólną zgodą odchodzi od niego i wychodzi za innego, również popełnia cudzołóstwo (Ewangelia Marka 10:12). Nie ma znaczenia, czy mówi, że mąż się na to zgodził. Gdy w sercu rządzą mądrość i łaska, świętość i miłość, przykazania stają się łatwe do wypełnienia, choć dla umysłu kierującego się cielesnością przypominają ciężkie jarzmo.