Ewangelia Marka 10:46 – znaczenie i zastosowanie

To wydarzenie odpowiada opisowi z Ewangelii Mateusza 20:29 i następnych. Tam wspomniano o dwóch niewidomych, natomiast tutaj i w Ewangelii Łukasza 18:35 wymieniony jest tylko jeden, z imienia. Jeśli było ich dwóch, z pewnością był wśród nich także jeden; właśnie jego wyróżniono, ponieważ był powszechnie znanym niewidomym żebrakiem.

Nazywał się Bartymeusz, co znaczy „syn Tymeusza”. Niektórzy sądzą, że to imię oznacza „syn niewidomego”, więc być może był niewidomym synem niewidomego ojca. Taka sytuacja jeszcze bardziej pogarszałaby jego położenie, a uzdrowienie czyniłaby jeszcze bardziej zdumiewającym. Jest to również obraz duchowego uzdrowienia, które Chrystus przynosi ludziom niewidomym w duszy od urodzenia, a zarazem pochodzącym od niewidomych rodziców.

I. Ten niewidomy siedział i żebrał, jak robią to żebracy także wśród nas. Osoby, które nie mogą zarabiać na życie własną pracą i nie mają innego sposobu utrzymania, zasługują na naszą pomoc. Powinniśmy szczególnie się o nie troszczyć.

II. Wołał do Pana Jezusa, prosząc o miłosierdzie: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida”. Nędza jest właściwym przedmiotem miłosierdzia. Przedstawił swoje nieszczęsne położenie Temu, który jako Syn Dawida był obiecanym Mesjaszem i który lituje się nad ludźmi. Zapowiedziano, że gdy przyjdzie Zbawiciel, „otworzą się oczy niewidomych” (Księga Izajasza 35:5). Gdy zwracamy się do Chrystusa o pomoc i uzdrowienie, powinniśmy widzieć w Nim obiecanego Mesjasza, pełnego miłosierdzia i łaski.

III. Chrystus wzbudził w nim nadzieję na miłosierdzie, ponieważ zatrzymał się i kazał go przywołać. Nie powinniśmy uważać za stratę czasu zatrzymania się, gdy trzeba uczynić coś dobrego. Ci, którzy wcześniej zniechęcali niewidomego, być może teraz przekazali mu życzliwe wezwanie Chrystusa: „Odwagi, wstań, woła cię”. A jeśli Cię wzywa, uleczy Cię.

Łaskawe zaproszenia Chrystusa, by do Niego przyjść, dają nam mocną podstawę do nadziei, że dobrze postąpimy, gdy przyjdziemy i otrzymamy to, o co prosimy. Niech nabiorą otuchy winni, potrzebujący, kuszeni, głodni i nadzy, bo Chrystus wzywa ich, by otrzymali przebaczenie, zaopatrzenie, pomoc, nasycenie i odzienie, a także wszystko, czego wymaga ich potrzeba.

IV. Biedak ruszył wtedy do Chrystusa tak szybko, jak mógł. Zrzucił wierzchnią szatę i przyszedł do Jezusa (Ewangelia Marka 10:50). Odłożył wszystko, o co mógł się potknąć, co mogło go spowolnić albo powstrzymać przed przyjściem. Kto chce przyjść do Jezusa, musi odrzucić szatę samowystarczalności, zrezygnować z dumy z własnych możliwości i uwolnić się od każdego ciężaru i grzechu, które łatwo oplątują niczym długa szata (List do Hebrajczyków 12:1).

V. Prosił konkretnie o to, by otworzyły się jego oczy, aby mógł sam zarabiać na życie i nie być już zależnym od innych. Możliwość zarabiania na własne utrzymanie jest czymś dobrym i pożądanym. Jeśli Bóg dał ludziom sprawne kończyny i zmysły, hańbą jest, gdy przez lenistwo lub nierozsądek zachowują się tak, jakby byli niewidomi i niezdolni do chodzenia.

VI. Otrzymał to, o co prosił, i odzyskał wzrok (Ewangelia Marka 10:52). Marek dodaje dwa szczegóły, które pokazują, że Chrystus uczynił z tego podwójne błogosławieństwo. Po pierwsze, przypisał uzdrowienie wierze człowieka: „Twoja wiara cię uzdrowiła”. Była to wiara w Chrystusa jako Syna Dawida, a także wiara w Jego miłosierdzie i moc. Nie natarczywość niewidomego przyniosła uzdrowienie, lecz jego wiara. A właściwie to Chrystus sprawił, że jego wiara zaczęła działać. Pomoc, którą otrzymujemy dzięki wierze, przynosi najwięcej pocieszenia.

Po drugie, Chrystus uczynił to podwójnym błogosławieństwem dla samego człowieka. Gdy odzyskał wzrok, poszedł za Jezusem drogą. Pokazywało to, że został naprawdę uzdrowiony, bo nie potrzebował już przewodnika. Świadczyło również o jego wdzięczności za dobroć Chrystusa. Nie wystarczy przyjść do Chrystusa po duchowe uzdrowienie. Gdy zostaniemy uzdrowieni, musimy nadal za Nim podążać, aby Go czcić i wciąż się od Niego uczyć. Ci, którzy widzą duchowo, dostrzegają w Chrystusie takie piękno, że zostają pociągnięci, by za Nim podążać.