Ewangelia Marka 10:37 – znaczenie i zastosowanie

Synowie Zebedeusza przychodzą do Jezusa z prośbą, która brzmi odważnie, ale pod spodem słychać tęsknotę za bliskością. Chcą być jak najbliżej Niego w chwale, która wydaje się im jeszcze odległa. Słowa „Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie” mówią o pragnieniu pewnego miejsca przy Mistrzu, tak by nie zostać w tyle. Zaledwie chwilę wcześniej Jezus mówił o cierpieniu i śmierci, więc ta prośba może być szukaniem oparcia w niepewności. Ktoś, kto boi się tego, co przed nim, często chwyta się tego, co wydaje się najbliższe. Odpowiedź Jezusa nie wyśmiewa tej tęsknoty, lecz stawia ją w innym świetle. Miejsca po prawicy i po lewicy nie są do Jego dyspozycji, bo zostały przygotowane dla tych, dla których zostały przygotowane. Bliskość z Jezusem nie zależy od tego, jak wytrwale się o nią upominamy, ale od tego, co zostało przygotowane. Pytanie o miejsce obok Niego zostaje więc w Bożych rękach, a nie w rękach ludzkiej przebiegłości. Dziesięciu pozostałych uczniów oburza się na braci, co pokazuje, że pragnienie pierwszeństwa dotyczy całego kręgu uczniów. Fragment z Ewangelii Marka 10:41 przypomina, że wspólna droga z Jezusem nie jest wolna od napięć, a pytanie o miejsce bywa też pytaniem o to, czy jest się kochanym. Tym, co trwa, nie jest rywalizacja o najlepsze miejsca, lecz wierność Tego, który je przygotował.

Prośba Jakuba i Jana pada bezpośrednio po zapowiedzi, że Jezus zostanie wydany, upokorzony i zabity. Ten kontrast odsłania nie tyle brak wiary uczniów, ile ich niezrozumienie drogi, którą Jezus właśnie opisał: mówią o chwale, wyobrażając sobie miejsca zaszczytu przy królu. Słowa „Daj nam” pokazują, że proszą o uprzywilejowaną pozycję, zanim pojęli jej sens. Jezus nie odpowiada obietnicą awansu. Pyta, czy mogą pić Jego kielich i przyjąć Jego chrzest — obrazy udziału w cierpieniu, które Go czeka. Ich pewne „Możemy” nie oznacza jeszcze, że rozumieją cenę tej deklaracji. Jezus zapowiada, że będą uczestniczyć w cierpieniu, ale wyjaśnia też, że miejsca po Jego prawej i lewej stronie nie są nagrodą, którą może rozdzielić według czyjejś prośby. Werset 37 nie potępia samego pragnienia bliskości z Jezusem; ujawnia raczej, jak łatwo bliskość pomylić z prestiżem. W kontekście Ewangelii Marka chwała Jezusa nie odłącza się od drogi krzyża. Uczniowskie ambicje zderzają się więc z pytaniem, czy rozumieją, jaki rodzaj królowania objawia Jezus.

W Ewangelii Marka 10:37 synowie Zebedeusza mówią: „Daj nam, żebyśmy w Twojej chwale siedzieli jeden po prawej, drugi po lewej Twojej stronie”. Prośba jest konkretna i wprost dotyczy zaszczytu. Pokazuje też, jak łatwo patrzeć na wiarę przez pryzmat pozycji i pierwszeństwa. Jezus nie odpowiada od razu. Najpierw pyta o kielich i chrzest, czyli o cenę, którą sam ma ponieść. Dopiero potem mówi, że miejsca po Jego prawej i lewej stronie nie należą do Niego w takim sensie, by można je było przydzielać na życzenie. Są dla tych, dla których zostały przygotowane. Tekst nie wskazuje, kim są ci ludzie, i nie wyjaśnia, na jakiej podstawie zostaną wybrani. Ta sprawa pozostaje w ręku Boga. Warto zauważyć reakcję pozostałych dziesięciu. Ich oburzenie na Jakuba i Jana pokazuje, że spór o pierwszeństwo dotyczył całej grupy uczniów, a nie tylko dwóch braci. Ewangelista relacjonuje to bez komentarza, zostawiając obraz wspólnoty, w której każdy zerka na cudze miejsce. Najmocniejsza myśl tego fragmentu jest prosta. Zaszczyt pragnie się łatwo, a zgodę na wspólny kielich trzeba wypowiedzieć odważnie, nawet gdy jej koszt jest jeszcze nieznany.

Prośba Jakuba i Jana pada tuż po słowach Jezusa o drodze do Jerozolimy: o odrzuceniu, cierpieniu i śmierci, ale także o zmartwychwstaniu. Uczniowie słyszą zapowiedź, lecz myślą o chwale jako o miejscu zaszczytu, gdzie można zasiąść najbliżej Króla. W ich pragnieniu pobrzmiewa tęsknota za pewnością własnego miejsca, a zarazem niezrozumienie drogi, którą Jezus właśnie opisuje. Jego odpowiedź nie ośmiesza ich nadziei, ale odsłania jej ciężar. Mówi o kielichu i chrzcie, które oznaczają udział w Jego cierpieniu. Nie obiecuje uczniom uprzywilejowanych miejsc: przypomina, że nie do Niego należy ich przydział, lecz są przygotowane dla tych, którym zostały przeznaczone. Chwała w tej scenie nie jest ozdobnym tronem oderwanym od losu człowieka. Stoi w cieniu krzyża. Późniejszy gniew pozostałych uczniów pokazuje, jak łatwo wspólnota wiary może zamienić się w spór o rangę. Słowa Jezusa kierują wzrok ku głębszej nadziei: bliskość Boga nie daje się zdobyć przez zabieganie o pierwsze miejsce. Jej tajemnica pozostaje związana z drogą, którą przeszedł Jezus.