Ewangelia Marka 10:16 – znaczenie i zastosowanie

Ta scena jest bardzo konkretna. Uczniowie chcieli odsunąć dzieci, a Jezus ich nie odesłał. Ewangelia Marka 10:16 nie mówi o słowach, lecz o gestach: Jezus bierze dzieci w objęcia, kładzie na nie ręce i błogosławi je. Ten porządek jest ważny. Najpierw jest bliskość, dotyk i obecność, a błogosławieństwo wypływa z tej bliskości. Warto zauważyć, że dzieci niczego tu nie zdobywają. Nie wykazują się zrozumieniem ani zasługą i nie składają wyznania. Przychodzą, bo ktoś je przyniósł, a Jezus przyjmuje je takimi, jakie są. W kontekście wcześniejszych słów o królestwie Bożym to spotkanie pokazuje, że przyjęcie tego królestwa nie wymaga od małych ludzi dorosłej sprawności. Wymaga zaufania i gotowości, by zostać przytulonym. Dla kogoś, kto dźwiga smutek albo lęk, ten obraz może być szczególnie bliski. Słowa nie zawsze są w zasięgu, a Bóg pochyla się nad człowiekiem również wtedy, gdy nie potrafi ich znaleźć. Błogosławieństwo wypływa z troski, która zna słabość i właśnie dlatego zostaje przy niej blisko.

W Ewangelii Marka 10:16 gest Jezusa domyka scenę, w której uczniowie próbowali odprawić przynoszone do Niego dzieci. Jezus nie tylko pozwala im podejść: bierze je w objęcia, kładzie na nie ręce i błogosławi. Bliskość jest tu konkretna, a błogosławieństwo nie pozostaje samym życzliwym słowem. Warto odczytać ten gest razem z wcześniejszymi słowami Jezusa: królestwo Boże należy do takich jak dzieci, a przyjąć je trzeba jak dziecko. Sam werset nie wyjaśnia, jakie dziecięce cechy ma na myśli; nie uzasadnia więc sprowadzania nauki do niewinności czy bezradności. Pokazuje natomiast, że dzieci nie są przeszkodą ani osobami zbyt mało ważnymi, by znaleźć się blisko Jezusa. Uczniowie ustanawiają granicę, której On nie uznaje. Błogosławieństwa nie należy też traktować jak obietnicy, że dzieci unikną cierpienia albo że każda ich droga będzie łatwa. W opowieści jest ono znakiem przyjęcia i troski, nie gwarancją bezproblemowego życia. Scena odsłania ważny rys królestwa: Jezus daje miejsce tym, których inni mogą uznać za nieistotnych, i nie uzależnia ich wartości od tego, co potrafią osiągnąć.

Ewangelia Marka 10:16 zamyka scenę, w której uczniowie chcieli odsunąć dzieci od Jezusa. Scena jest krótka, ale bardzo konkretna. Wcześniej Jezus oburzył się na tę postawę i powiedział, żeby dzieciom nie przeszkadzać. Werset 16 pokazuje, co z tego wynika. Jezus bierze dzieci w objęcia, kładzie na nie ręce i je błogosławi. Warto zwrócić uwagę na to, czego w tym geście brakuje. Nie ma tu sprawdzania zasług ani czekania na dojrzałość. Dzieci nie muszą najpierw nic osiągnąć, żeby zostać przyjęte. Nie zostały zapytane, czy zasłużyły. Przychodzą do Jezusa takie, jakie są, a On je przyjmuje. Jego gest mówi więcej o Jego sercu niż o możliwościach dzieci. Dla rodzica, nauczyciela czy członka wspólnoty ma to konkretne znaczenie. Błogosławieństwo nie zaczyna się od wielkich słów ani od dobrze zorganizowanych wydarzeń. Zaczyna się od fizycznej bliskości, od czasu poświęconego drugiemu człowiekowi i od gotowości, by się zatrzymać. Przyjęcie i błogosławieństwo idą tu razem. Jezus nie przekazał dzieci dalej i nie odesłał ich do innych zajęć. Przy nich został.

W tej krótkiej scenie Jezus odpowiada nie tylko słowem. Bierze dzieci w objęcia, kładzie na nie ręce i błogosławi. Po wcześniejszym sprzeciwie uczniów Jego gest staje się widzialnym znakiem tego, co już powiedział: dzieci nie mają być odsuwane od Niego. Objęcie nie jest nagrodą za dojrzałość ani osiągnięcie. Dzieci przychodzą przyniesione przez innych; Jezus przyjmuje je bez żądania, by najpierw wykazały się siłą czy rozumieniem. W sąsiednich słowach królestwo Boże jawi się jako rzeczywistość przyjmowana, nie zdobywana własną zasługą. Ten gest nie usuwa trudności życia ani nie obiecuje, że każdemu dziecku oszczędzone zostanie cierpienie. Ukazuje natomiast, że w spojrzeniu Jezusa nie ma miejsca dla pogardy wobec małych i zależnych. To bliskość udzielona właśnie tam, gdzie uczniowie próbowali wyznaczyć granicę. Ręce Jezusa, położone na dzieciach, niosą błogosławieństwo, a nie próbę ani warunek. W tej czułości widać powagę Bożej troski o tych, których świat łatwo uznaje za nieważnych. Królestwo zaczyna się tu od przyjęcia: człowiek nie musi najpierw stać się wielki, by znaleźć się blisko Chrystusa.